Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ: 16 χρόνια αλληλεγγύης, διαμαρτυρίας και διεκδίκησης

Προτάσεις
11/09/2013

Με το σύνθημα: «Όταν η εκμετάλλευση δεν έχει όρια η αντίσταση δεν γνωρίζει σύνορα», το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ συμμετέχει ενεργά στο πρωτόγνωρο κίνημα διαμαρτυριών και διεκδικήσεων σε μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική και κοινωνική εποχή για την Ελλάδα. Έτσι, για 16η συνεχόμενη χρονιά θα πραγματοποιηθεί στις 24, 25 και 26 Ιουνίου στο άλσος Γουδή.

Για τρείς μέρες λοιπόν ας κάνουμε θόρυβο, ας συμμετάσχουμε ενεργά και ας δείξουμε ότι ακόμα και σε τέτοιους καιρούς δεν έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας και την ενέργειά μας, λαμβάνοντας μέρος στις εκδηλώσεις, όπου για μια ακόμη χρονιά αναμένεται η επίσκεψη πολύς κόσμος, ντόπιοι και μετανάστες, βγάζοντας κόκκινη κάρτα σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού.

Οι τρίμερες εκδηλώσεις είναι μια δημιουργική απάντηση και διαμαρτυρία στην οικονομική κρίση και στα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση και παρόλο των δυσμενών συνθηκών, οι διοργανωτές θέλουν να στείλουν το εξής μήνυμα: «… είναι και καιροί ελπιδοφόροι. Αν ισχύει ότι το βαθύτερο σκοτάδι είναι ακριβώς πριν την αυγή, οι μεγαλειώδεις αραβικές εξεγέρσεις αποτελούν την καλύτερη απόδειξή του, γιατί περιγράφουν το απρόβλεπτο και το ανεπανάληπτο της κοινωνικής αφύπνισης, δράσης και αυτοοργάνωσης, αποκαλύπτουν ότι μπορεί οι εξουσίες να στηρίζονται σε στρατούς και θησαυροφυλάκια, αλλά, τελικά, το μεγαλύτερο όπλο τους είναι η κοινωνική ανοχή, που όταν μετατρέπεται σε αγώνα αποδεικνύει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός».

To artistbook.gr συνομίλησε με τη διοργανωτική επιτροπή του φεστιβάλ, κάνοντας μια σύντομη διαδρομή στην ιστορία του θεσμού, ο οποίος γεννήθηκε σαν ιδέα αφού, όπως λένε οι ίδιοι, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ένταση εκμετάλλευσης του Τρίτου κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές χώρες και η παταγώδης αποτυχία των καθεστώτων που προήλθαν από τις αντιαποικιοκρατικές επαναστάσεις (σε συνδυασμό βέβαια με τη συνέχιση της νεοαποικιοκρατίας) αποτελούν τις κυριότερες αιτίες των μεταναστευτικών ρευμάτων στη δεκαετία του 1990. «Σε αυτά τα πλαίσια οι μετανάστες που για λόγους επιβίωσης αναγκάζονται να φύγουν από τη χώρα τους, γίνονται δυστυχώς στις χώρες υποδοχής αντικείμενα απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα αντιμετωπίζονται ως υπαίτιοι/ες όλων των κακών της σύγχρονης καπιταλιστικής πραγματικότητας (ανεργία, εγκληματικότητα, υποβάθμιση κλπ.) στην ουσία όμως είναι αυτοί/ες που υφίστανται την πιο αισχρή εκμετάλλευση, την αυθαιρεσία, την καταστολή, το ρατσιστικό μίσος».

Τα μέλη της επιτροπής ανέφεραν πως ειδικά για τη χώρα μας, όπου ανέκαθεν οι ξενοφοβικές τάσεις ήταν έντονες, πέραν των προαναφερθέντων σημαντικότατο ρόλο έπαιξε και η ανάδυση και σταθεροποίηση ενός έντονου εθνικισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1990. «Προς αντιμετώπιση αυτών, συγκροτείται το Φεβρουάριο του 1996 το Συντονιστικό των Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων, στο οποίο μετείχαν όλες οι μεταναστευτικές κοινότητες και προσφυγικοί σύλλογοι της Αθηνάς, καθώς και πολλές ελληνικές οργανώσεις, με πιο χαρακτηριστικές το «Δίκτυο για την κοινωνική υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών», την «YRE: Νεολαία ενάντια στον Ρατσισμό στην Ευρώπη» και τα τελευταία χρόνια το «Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών».

Όπως μας εξηγούν, βασικός θεματικός άξονας του Συντονιστικού των Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων ήταν η εκκίνηση μιας καμπάνιας για τη νομιμοποίηση μεταναστών, «καθώς η πλειοψηφία των μεταναστών/τριών στην Ελλάδα παρέμενε, και εν πολλοίς παραμένει, στην ομηρία της "παρανομίας", καθώς υπό το συνεχή φόβο της απέλασης, αναγκάζονται να εργάζονται “μαύρα”, άνευ εργασιακών δικαιωμάτων και κοινωνικής πρόνοιας». Σε αυτά τα συμφραζόμενα λοιπόν, οργανώθηκε το 1ο  Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1996, με τις θεματικές: Νομιμοποίηση των αλλοδαπών εργαζομένων στην Ελλάδα, Μετανάστρια: Εκμετάλλευση, βία και πορνεία και Εργατικό κίνημα και μετανάστες».

Ποιές είναι οι πιο ξεχωριστές στιγμές στην ιστορία του φεστιβάλ και ποιός θα ήταν ο απολογισμός σας μετά από αυτά τα χρόνια;
-Το 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ έγινε στην Αθήνα το 1996 και από τότε μέχρι σήμερα αυτή η πολυεθνική γιορτή έχει απλωθεί στο χώρο και στο χρόνο. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνα διανύει  φέτος τον δέκατο-έκτο χρόνο του, στη Θεσσαλονίκη γίνεται ήδη εδώ και μια δεκατέσσερα χρόνια, ενώ φεστιβάλ έχουν γίνει, και γίνονται, στα Ιωάννινα, στο Ρέθυμνο, στη Λάρισα, στα Χανιά και στο Βόλο. Το 2007 έγιναν για πρώτη φορά αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Αγρίνιο και στο Ναύπλιο αλλά και το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Δυτικής Αθήνας στην Πετρούπολη. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ έχει πετύχει μέσα στα χρόνια, να παγιωθεί ως θεσμός σε πολλές πόλεις αλλά και ως ένας σταθμός του αντιρατσιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο. Ο στόχος του Φεστιβάλ είναι τριπλός: η διάδοση των ιδεών του αντιρατσισμού και της πολυεθνικής συνύπαρξης στην ελληνική κοινωνία, η δημιουργία ενός χώρου οικειότητας και ελευθερίας για τους μετανάστες και, τέλος, ο συντονισμός του αντιρατσιστικού κινήματος και η άσκηση πολιτικής πίεσης για τα επίδικα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

Το 1ο αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα το 1996, στο λόφο Κολωνού και συμμετέχουν 25 μεταναστευτικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις, ενώ οι επισκέπτες είναι περίπου 3000. Από το πρώτο μέχρι το τέταρτο Φεστιβάλ κύριο θέμα, το οποίο αναδεικνύεται από τα συνθήματα μέχρι τις συζητήσεις, είναι η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Στο 4ο φεστιβάλ ο αριθμός των οργανώσεων που συμμετέχουν αγγίζει τους 90 ενώ ο αριθμός των επισκεπτών ξεπερνά[ά του 7000 και ο Λόφος Κολωνού δεν μας χωράει πλέον. Έτσι, το 5ο φεστιβάλ, με σύνθημα «Θέλουμε ένα κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους», γίνεται στο Πάρκο Ιλισίων και ο αριθμός των επισκεπτών φτάνει τους 10.000. Από το 5ο μέχρι το 7ο φεστιβάλ γίνεται μια προσπάθεια σύνδεσης του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος στην Ελλάδα με το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, το οποίο αναπτύσσεται διεθνώς, ενώ το 8ο και 9ο φεστιβάλ επικεντρώνονται στα ζητήματα του πολέμου, της διεθνοποίησης ης καταστολής και της Ευρώπης- Φρούριο. Ταυτόχρονα, το 9ο φεστιβάλ, με τη συμμετοχή 175 συλλογικοτήτων και πάνω από 16.000 επισκεπτών γίνεται, για πρώτη φορά, στην Πλατεία Πρωτομαγιάς.

Η επέτειος των δέκα χρόνων γιορτάζεται με δέκα διαφορετικούς θεματικούς χώρους που περιλαμβάνουν μεταναστευτικές κοινότητες μέχρι συλλογικότητες του LGBT κινήματος, από οικολογικές μέχρι συνδικαλιστικές οργανώσεις και το Φεστιβάλ πλέον αποτελεί ένα θεσμό, όχι μόνο για το αντιρατσιστικό κίνημα αλλά για ένα ευρύτερο χώρο που αντιστέκεται, διεκδικεί και αγωνίζεται. Το 11ο φεστιβάλ, με τον αέρα του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ που διοργανώθηκε στην Αθήνα, αγγίζει πτυχές του πανευρωπαϊκού αντιρατσιστικού κινήματος με ζωντανές συζητήσεις και πολλούς ομιλητές από το εξωτερικό. Το 12ο Φεστιβάλ ξεπερνά σε συμμετοχή όλα τα προηγούμενα: 195 οργανώσεις πάνω από 25.000 άνδρες και γυναίκες, ντόπιο και ξένοι συναντιούνται, συζητούν και γιορτάζουν μαζί, γιατί η αλληλεγγύη δεν έχει σύνορα. Το 13ο φεστιβάλ, καθώς ούτε η πλατεία Πρωτομαγιάς μπορεί πλέον να καλύψει τον αριθμό των οργανώσεων και των επισκεπτών που συμμετέχουν, γίνεται  στο πάρκο Γουδή με κεντρικά ζητήματα αυτά των προσφύγων, του ασύλου, των συνόρων και χώρων κράτησης, της επισφαλούς εργασίας και της 2ής γενιάς μεταναστών. Το 14ο φεστιβάλ γίνεται στο Πάρκο Ειρήνης στο Ρέντη και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών. Το 15ο φεστιβάλ επιστρέφει στο πάρκο Γουδή και επικεντρώνεται στην επίδραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στη μετανάστευση και στην άνοδο της ακροδεξιάς και της ρατσιστικής βίας.

Η επιτροπή σημειώνει επιπλέον ότι έχοντας καταξιωθεί στη συνείδηση ενός πολύ ευρύτερου κόσμου, από τα αναμενόμενα όρια απεύθυνσης των διοργανωτών του, ως μια μεγάλη γιορτή εθνοτικής πολυχρωμίας γεμάτη πολιτισμό, μουσικές και γεύσεις από όλη τη Γη, στην οποία κάθε χρόνο συναντιούνται 15.000 με 20.000 άνθρωποι, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ καταφέρνει ταυτόχρονα να αποτελεί το ετήσιο πολιτικό ραντεβού όλων εκείνων των ομάδων και οργανώσεων για τις οποίες οι αρχές του διεθνισμού και η πάλη κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, των φυλετικών ή σεξουαλικών διακρίσεων, του κοινωνικού αποκλεισμού και της ακροδεξιάς ή κρατικής βίας, θεωρείται βασική διάσταση του αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση. «Παράλληλα αποτελεί για εκατοντάδες μετανάστες και μετανάστριες πεδίο συνάντησης και γνωριμίας με το πιο δραστήριο και φιλικό προς αυτούς κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας».


Ποιός είναι ο άμεσος στόχος σας;
-Πέρα από τους πάγιους στόχους του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, δηλαδή τη  διάδοση των ιδεών του αντιρατσισμού και της πολυεθνικής συνύπαρξης στην ελληνική κοινωνία, τη δημιουργία ενός χώρου οικειότητας και ελευθερίας για τους μετανάστες, του συντονισμού του αντιρατσιστικού κινήματος και την άσκηση πολιτικής πίεσης για τα επίδικα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

Ο στόχος του φετινού φεστιβάλ, όπως μας εξηγούν, είναι να αναδείξει τα ζητήματα που έθεσε η νικηφόρα απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών, με κυριότερο το αίτημα μιας νέας διαδικασίας νομιμοποίησης των μεταναστών, να αποτελέσει ανάχωμα στην σπορά του τρόμου από ακροδεξιές και ρατσιστικές οργανώσεις καθώς και να καταγγείλει την ανοχή και απάθεια των αρμόδιων αρχών απέναντι στο μαζικότερο πογκρόμ κατά μεταναστών, της τελευταίας δεκαετίας, στο κέντρο της Αθήνας, «να αγκαλιάσει μοναδικά παραδείγματα συλλογικότητας και αξιοπρέπειας, με χαρακτηριστικότερα την πολύμηνη αντίσταση των ʽΓαλατώνʼ της Κερατέας απέναντι στις αστυνομικές λεγεώνες και την αναπτυσσόμενη ανυπακοή των χιλιάδων ʽτζαμπατζήδωνʼ του ʽΔεν Πληρώνωʼ, και τέλος να συνεισφέρει στον προβληματισμό των κινημάτων αντίστασης και αλληλεγγύης στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αφρική και τη Νότια Αμερική».

Ποιά ήταν τα βασικά προβλήματα ή/και τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράστε;
-Τα Αντιρατσιστικών Φεστιβάλ, ιδίως κατά τα πρώτα χρόνια διοργάνωσής τους, έπρεπε να ξεπεράσουν και να αντιστρέψουν ένα αίσθημα ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και εχθρικότητας, διάχυτο τόσο στην πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, όσο και στους θεσμικούς φορείς του ελληνικού κράτους και διαφόρων υπαλλήλων σε θέσεις «κλειδιά» του κρατικού μηχανισμού. Έχουμε αντιμετωπίσει κατά καιρούς εμπόδια στις αδειοδοτήσεις για τους χώρους διοργάνωσης των Φεστιβάλ, και δυσκολίες στη διαφήμιση των φεστιβάλ, όπως  αφαίρεση αφισών από τις δημοτικές αρχές, και εμπρόθετη αδιαφορία για την δημοσιογραφική κάλυψη του φεστιβάλ από τα μεγάλα ΜΜΕ.

Πώς μπορεί κάποιος να συμβάλει τόσο στη διοργάνωση όσο και στην υλοποίηση του φεστιβάλ;
-Η διοργάνωσή του φεστιβάλ γίνεται από εθελοντές και εθελόντριες σε ανοιχτές συνελεύσεις, και το πρόγραμμα προκύπτει μέσα από ανοικτές αμεσοδημοκρατικές και συλλογικές διαδικασίες. Όσοι και όσες επιθυμούν να συνεισφέρουν, είτε προσωπικά, είτε σε υλικοτεχνική υποδομή, μπορούν να συμμετέχουν σε αυτές τις συναντήσεις, που λαμβάνουν χώρα στον Κοινωνικό Χώρο – Στέκι Μεταναστών, Εξάρχεια, Τσαμαδού 13. Εναλλακτικά μπορούν να επικοινωνούν μαζί μας στο τηλέφωνο  210-3813928 (καθημερινά 17:00-21:00) και στο e-mail:  contact@antiracistfestival.gr.

Ευχαριστούμε για την τόσο ενδιαφέρουσα συνομιλία μας.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ
Φέτος λοιπόν, Το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 24, 25 και 26 Ιουνίου, στο Άλσος Γουδή, όπου με δώδεκα συζητήσεις και επτά διεθνείς προσκεκλημένους, το φεστιβάλ θα επιχειρήσει να συνεισφέρει στον προβληματισμό των κινημάτων αντίστασης και αλληλεγγύης στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Στο πλαίσιο του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ θα λειτουργήσουν τρεις μουσικές σκηνές με καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και χώρες προέλευσης των μεταναστών, θα υπάρξουν εκθέσεις φωτογραφίας και αφίσας, κινηματογραφικές προβολές και εικαστικά δρώμενα, θα λειτουργεί παιδότοπος με δημιουργικό παιχνίδι και θα υπάρχουν κουζίνες από όλο τον κόσμο.





ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 24 Ιουνίου
Κεντρική σκηνή: Sigmatropic, Dr Atomik, Raindogs, Monovine και Pink Tank Project.
Μεταναστευτική σκηνή: Χορευτικό παιδιών από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπαγκλαντές «DOEL», συγκροτήματα δεύτερης γενιάς μεταναστών από τις Φιλιππίνες, Black Jack, Kurorat Fiks και Renovatio.
Ρεμπέτικη σκηνή: Θανάσης Γκέκας και το συγκρότημά του.

Σάββατο 25 Ιουνίου
Κεντρική σκηνή: Μανώλης Λιδάκης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Απόστολος Ρίζος, Δανάη Παναγιωτοπούλου και Θέμος Σκανδάμης.
Μεταναστευτική σκηνή: Συγκρότημα Rodina από τη Βουλγαρία, χορευτικό από τη Σιέρα Λεόνε, παραδοσιακός χορός της κοιλιάς, συγκρότημα Mandela Girls από τη Νότια Αφρική, χορευτικό από τον Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, συγκρότημα δεύτερης γενιάς μεταναστών από τις Φιλιππίνες, συγκρότημα Cancel και συγκρότημα Jumbo Kenya από την Κένυα.
Ρεμπέτικη Σκηνή: Απόντες.

Κυριακή 26 Ιουνίου
Κεντρική σκηνή: Ezma Redzepova, Χαΐνηδες, Mode Plagal και Haig Yazdjian.
Μεταναστευτική σκηνή: Χορευτικό από τη Γεωργία, χορευτικό από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπαγκλαντές «DOEL», συγκρότημα από τη Σιέρα Λεόνε, συγκρότημα από Κούρδους της Συρίας, συγκρότημα INITY.
Ρεμπέτικη σκηνή: Πεντάφιλο.

Καλή αντάμωση και καλή διασκέδαση!

www.artistbook.gr

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Δεκέμβριος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Δεκέμβριος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Μια στάση πριν

Μια στάση πριν | Πολυχώρος Αθηναΐς

Στον Πολυχώρο Πολιτισμού Αθηναΐς  - Μουσική Θεατρική Σκηνή παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά, λόγω επιτυχίας, η παράσταση «ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΠΡΙΝ», του Βασίλη Ρίσβα. Ένας άντρας και μια γυναίκα με εντελώς διαφορετικές καταβολές, παγιδεύονται ...
Αλκαίου Λένα -

Αλκαίου Λένα - "Συνομιλώντας με τις φίλες μου" | Πολυχώρος Αθηναΐς

Ο Πολυχώρος Πολιτισμού Αθηναΐς παρουσιάζει την αγαπημένη ερμηνεύτρια Λένα Αλκαίου στη μουσική παράσταση «ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ». Η Λένα Αλκαίου τραγουδάει εκείνες που την σημάδεψαν, την δίδαξαν  και την έκαναν να ασχοληθεί με αυτό ...

Αρχη