Κριτική Παράστασης: «ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ»

Προτάσεις
11/09/2013

«ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ»
Δράση κι αντίδραση στην κατάχρηση της εξουσίας

Γράφει η Θεατρολόγος Καλλιόπη Ξυπνητού

Οι «Αντιγόνες» σε σκηνοθεσία Λάμπρου Τσάγκα και Μαρίας Φραγκή είναι μια αναδρομή στο αιώνιο θέμα της ατομικής επιλογής και βούλησης ενάντια στο κατεστημένο που συνθλίβει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δεν πρόκειται για μια ακόμα αναπαράσταση αρχαίας τραγωδίας που έχουμε δει και ξαναδεί. Είναι μια μελέτη, σκηνική κι ουσιαστική πάνω σε κείμενα του Σοφοκλή, του Αισχύλου, του Μπρεχτ και της Σαρλότ Ντελμπό. Κύριος άξονας και συνδετικός κρίκος των κειμένων αυτών ο μύθος της Αντιγόνης, της ηρωίδας που αψήφησε τους κοσμικούς νόμους για τους νόμους της καρδιάς.

Είναι ένα έργο σύγχρονο κι επίκαιρο, όσο επίκαιρο είναι, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, το θέμα της κατάχρησης της εξουσίας κι η αντίδραση ή η θέση που παίρνουμε απέναντι σε αυτή.

Στην παράσταση που έστησαν ο Λάμπρος Τσάγκας και η Μαρία Φραγκή οι στόχοι είναι σαφείς και ξεκάθαροι: να διδαχτούμε τον μύθο, να τον κατανοήσουμε στα σημεία και τις λεπτομέρειες, να δούμε την εξελικτική του πορεία και τη δυναμική του από το 411 π.Χ. μέχρι σήμερα, να προβληματιστούμε και να αναρωτηθούμε για το τι συμβαίνει τώρα. Και οι στόχοι αυτοί, επιτυγχάνονται. Από την αρχή μέχρι το τέλος, ο θεατής παρακολουθεί αβίαστα τη δράση, κατανοεί την πλοκή, συμμετέχει με όλες τις αισθήσεις του, γίνεται κριτής και κρινόμενος.

Κι αυτό οφείλεται καταρχήν στο λόγο, ο οποίος κατεβαίνει καθαρός και διαυγής στην πλατεία αλλά και στην ανάμειξη του χορού στα δρώμενα. Ο χορός εδώ δεν είναι ο χορός της αρχαίας τραγωδίας που δρα ξέχωρα από τους ρόλους, είναι ο ίδιος ένας ρόλος που παίρνει θέση, έχει γνώμη κι άποψη, είναι όλοι εμείς με τα προβλήματα και τις ανησυχίες μας. Ο χορός δεν κουράζει, δεν ξενίζει, αλλά εξηγεί, δρα κι αντιδρά όπως θα έκανε καθένας από εμάς. Από τις ευτυχέστερες στιγμές, θεωρώ, όπου ο ρόλος του χορού είναι όχι μόνο ξεκάθαρος αλλά βοηθά στην εξέλιξη της δράσης και στην κατανόηση της πλοκής.

Το λιτό κι απέριττο σκηνικό και τα απλά κοστούμια, δε δεσμεύουν το μάτι, το αφήνουν ελεύθερο να βοηθήσει τη σκέψη και το συναίσθημα και να οδηγήσει το θεατή σε μια απολαυστική θέαση κι ακρόαση.

Η Αντιγόνη απλή, ανθρώπινη κι άμεση μας συγκινεί, αγγίζει την ευαίσθητη χορδή μας και μας προκαλεί να αναρωτηθούμε τι θα κάναμε στη θέση της. Γεννήθηκε για να αγαπά κι όχι για να μισεί, φιλά ακόμα και τον Κρέοντα παρόλο που είναι ο υπαίτιος των συμφορών της, γιατί αποδέχεται την πραγματικότητα.

Ο Κρέοντας μας δίνει το στιβαρό κι αμείλικτο πρόσωπο της εξουσίας που ακολουθεί το γράμμα του νόμου χωρίς συναίσθημα και λογική, σπέρνοντας μόνο δυστυχία. Λυγάει όμως στο τέλος με το θάνατο του παιδιού του, δίνοντάς μας έτσι την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι μπορούμε να νικήσουμε αν αντιδράσουμε και βαλθούμε εναντίον οποιουδήποτε νόμου άλογου κι απάνθρωπου.


www.artistbook.gr
4/10/2011

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Ιούνιος - 2019
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
1

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας
2
3

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας
456

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας
78

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας

Μουσική - Συναυλίες

Σταύρος Σιόλας
9

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας
10

Θέατρο - Παραστάσεις

Οι 7 κόρες της Εύας
111213141516
17181920212223
24252627282930
Ιούνιος - 2019

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Ρίτα Αντωνοπούλου και Θοδωρής Οικονόμου στον κήπο του Μεγάρου

Ρίτα Αντωνοπούλου και Θοδωρής Οικονόμου στον κήπο του Μεγάρου | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Μια φωνή κι ένα πιάνο. Κι ένα συναρπαστικό ταξίδι σε έναν ωκεανό μουσικής και μελωδιών, μέσα από την πνοή και τις ερμηνείες της Ρίτας Αντωνοπούλου και τον υπέροχο μουσικό κόσμο που πλάθουν τα δάχτυλα του Θοδωρή Οικονόμου στα πλήκτρα του ...

Αρχη