Βαρύτονος Carlos Almaguer: «Οι Έλληνες είναι οι λατινοαμερικάνοι της Ευρώπης»

Συνεντεύξεις
05/07/2011

 

Ο διεθνούς φήμης Μεξικάνος βαρύτονοςCarlos Almaguer δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις για τους φίλους της όπερας και του λυρικού τραγουδιού εν γένει. Για τους μη φίλους ίσως το όνομα αυτό δεν λέει τίποτα. Η καριέρα όμως που με επιμονή και υπομονή «κτίζει» θα λέει αρκετά σε όλους στο άμεσο μέλλον. Αυτό διότι η συμμετοχή του σε παραγωγές στα σημαντικότερα θέατρα της Ευρώπης τον έχουν εκτοξεύσει στους λυρικούς ουρανούς. Τα τελευταία δέκα χρόνια, (ο ίδιος τραγουδά βέβαια από μικρός) μαέστροι και σκηνοθέτες εμπιστεύονται στο πρόσωπό του πρωταγωνιστικούς ρόλους σε γερμανικές, αυστριακές, ελβετικές, ιταλικές, ισπανικές, αυστραλέζικες, γιαπωνέζικες, μεξικάνικες, γαλλικές και αγγλικές παραγωγές.

Προερχόμενος από οικογένεια λαϊκών μουσικών, ο ίδιος δεν κρύβει την καταγωγή του: «εγώ κατάγομαι από μεσαία και λαϊκή οικογένεια, δεν το αρνούμαι, η οικογένειά μου με έκανε αυτό που είμαι. Δεν ήμουν ποτέ των σαλονιών. Αυτό το μήνυμα θέλω να περάσω στον κόσμο, ότι δεν χρειάζεται να είσαι από τζάκι για να ασχοληθείς με την όπερα και την κλασική μουσική. Εξάλλου πολλοί από τους πιο διάσημος τραγουδιστές στην ιστορία της όπερας ήταν λαϊκής καταγωγής ή είχαν βγει από “καταγώγια”. Ο Giuseppe di Stefano έλεγε: “εγώ δεν ξέρω να κάνω τίποτα άλλο εκτός από το να τραγουδώ και να καπνίζω…”», μας διηγείται ο ίδιος με ευχάριστη διάθεση και χιούμορ.

Με αφορμή τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Αθηνών και συγκεκριμένα στις όπερες «Καβαλερία Ρουστικάνα» και «Παλιάτσοι» στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού συνομιλήσαμε μαζί του για την όπερα, το κοινό, το Μεξικό, την Αθήνα και προφανώς το Ηρώδειο:

Κύριε Almaguer είναι η τρίτη φορά που βρίσκεστε στην Αθήνα.
-Ναι, είχα έρθει το 2007 και το 2009.

Τί είχατε τραγουδήσει τότε;

-Είχα τραγουδήσει στην όπερα «Ριγκολέττο» και τις δυο φορές στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Φαίνεται πως η εν λόγω όπερα είναι μια από τις αγαπημένες του αθηναϊκού κοινού.

Πώς ήταν η εμπειρία σας τότε;
-Θαυμάσια, παρόλο που ήταν ταξίδια αστραπές. Ήρθα, έκανα τρείς πρόβες, τραγούδησα και έφυγα την επομένη.

Αυτό συμβαίνει και σε άλλες χώρες;
-Ναι, με καλεί κάποιο θέατρο, κάνω δυο ή τρείς πρόβες, παίζω και φεύγω…

Αυτή τη φορά όμως βρίσκεστε στην Αθήνα σχεδόν τρείς εβδομάδες.
-Ναι, είναι από τις λίγες φορές που απολαμβάνω πλήρως τόσο την παρουσία μου σε ένα θέατρο όσο και την πόλη στην οποία τραγουδώ.

Πώς είναι λοιπόν η Αθήνα αυτή τη φορά που δεν «βιάζεστε»;
-Όμορφη και ενδιαφέρουσα, λόγω αυτού του μίγματος Ευρώπης, Μεσογείου, Ανατολής… Η Ελλάδα είναι μια χώρα που μου αρέσει πολύ από τότε που ήμουν μικρός, είναι κάτι σαν μια μαγική ιδέα, μια μαγική εικόνα, γιʼ αυτό και πάντα θέλω να έρχομαι.

Ναι, είναι μια μαγική ιδέα η Ελλάδα, δυστυχώς όμως σήμερα διασχίζει μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.
-Ναι το ξέρω, στην Ευρώπη όλοι μιλούν για το «ελληνικό πρόβλημα». Μην νομίζετε όμως ότι σε άλλες χώρες είναι καλύτερα τα πράγματα. Λόγω του ότι ταξιδεύω συνέχεια (μια μέρα βρίσκομαι στη Γερμανία, άλλη μέρα στη Γαλλία ή στη Ρουμανία ή στην Ιταλία), μπορώ να σας πω ότι όλη η Ευρώπη πάσχει από τα ίδια προβλήματα. Μάλλον δεν έχει βρεθεί ακόμα εκείνο το πνεύμα ομοψυχίας που χρειάζεται η ήπειρος και έτσι όταν εμφανίστηκαν τα προβλήματα μας βρήκαν απροετοίμαστους.

Αυτό προφανώς επηρεάζει και την όπερα και τους τραγουδιστές…
-Βέβαια, δεν μπορεί η Ευρώπη να αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα και η όπερα να μείνει στο απυρόβλητο. Εμείς ως καλλιτέχνες πρέπει να συμβάλουμε με κάποιον τρόπο. Γνωρίζοντας π.χ. τα δημοσιοοικονομικά προβλήματα της Ελλάδας δεν μπορούσα να απαιτήσω λαγούς με πετραχήλια…

Μειώσατε δηλαδή την αμοιβή σας;
-Ναι και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το λέω…

Καλά κάνατε, εσείς το είπατε: «ομοψυχία».
-Ναι, μπορεί να είναι μηδαμινή η συμβολή μου, αλλά πιστεύω ότι έτσι και δουλεία θα υπάρχει και τα εισιτήρια θα είναι πιο φθηνά και οι φίλοι της όπερας θα είναι ευχαριστημένοι.

ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ
Πείτε μου λίγο για την εμπειρία στο Ηρώδειο όντας πρώτη φορά που τραγουδάτε εκεί.
-Τί να σας πω; Είναι ένα επιβλητικό θέατρο που «κουβαλά» τόση ιστορία που πολλές φορές αισθάνεσαι μικρός, σαν μην μπορείς να γεμίσεις τη σκηνή. Όταν σου έρχεται στο μυαλό ότι από το Ηρώδειο έχουν περάσει τα μεγαλύτερα ονόματα των παραστατικών τεχνών μπορεί να «κομπλάρεις».

Φαντάζομαι όμως ότι εσείς είστε συνηθισμένος στα μεγάλα θέατρα και τις μεγάλες συνεργασίες.
-Εν μέρει. Κοιτάξτε, αυτή η δουλειά είναι ωραία αλλά εφήμερη. Θέλω να πω ότι επειδή βρίσκεσαι συνέχεια από αεροπλάνο σε αεροπλάνο, από πόλη σε πόλη και από θέατρο σε θέατρο, κάποιες φορές δεν αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος των πραγμάτων. Το Ηρώδειο είναι μια μεγάλη πρόκληση, αλλά κάποια στιγμή είναι ένα ακόμα θέατρο. Δεν ξέρω αν αυτό που λέω είναι σωστό ή όχι, αλλά αυτό συμβαίνει σε σχεδόν όλους τους τραγουδιστές και δη όταν είσαι χρόνια στο κουρβέτι. Θυμάμαι ότι στην αρχή της σταδιοδρομίας μου δεν κοιμόμουν από την υπερένταση, το μυαλό ήταν στα ταξίδια, στα θέατρα, (γελά) ετοίμαζα τις αποσκευές μου μια εβδομάδα πριν. Τώρα έχω κάποια βασικά πράγματα στις βαλίτσες μου και δεν ετοιμάζω τίποτα. Θα νομίζουν ότι έχω μόνο τρία παντελόνια στη ντουλάπα μου (γελά).

Τί κουβαλάτε στις βαλίτσες σας;
-Κυριολεκτικά ελάχιστα ρούχα, το φορητό υπολογιστή και το κινητό. Μεταφορικά «κουβαλώ» κομμάτια του Μεξικού τα οποία αφήνω στο κάθε μέρος όπου βρίσκομαι.

Τί εννοείται;
-Εννοώ ότι τα κομματάκια που αφήνω είναι κομματάκια γνώσης που μεταδίδω για την πατρίδα μου και τον πολιτισμό της στους άλλους. Πρέπει να σας πω όμως ότι ως βέρος Μεξικάνος κουβαλώ και μπότες και σομπρέρο... (γελά).

ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Θα ήθελα να μου πείτε πως και φύγατε από το Μεξικό.
-Είναι μεγάλη ιστορία. Στο Μεξικό τραγουδούσα από μικρός, στο σπίτι μου υπήρχαν πάντα μουσικά όργανα, έτσι από μικρή ηλικία λάμβανα μέρος σε μαθητικά συγκροτήματα με τα οποία κάναμε καντάδες στις μητέρες μας ή στα κορίτσια μας… Όταν μεγαλώσαμε άλλοι έφυγαν για σπουδές κι άλλοι μείναμε. Αυτοί που μείναμε δημιουργήσαμε ένα πιο επαγγελματικό συγκρότημα με το οποίο παίζαμε σε γλέντια, πανηγύρια, ξενοδοχεία, κέντρα, μπαρ.

Αυτά μάλλον δεν έχουν σχέση με την όπερα.
-Εγώ μελετώ από τα δεκατρία μου χρόνια και μάλιστα όπερα. Σκοπός μου όμως δεν ήταν να γίνω λυρικός τραγουδιστής, ξεκίνησα τη μελέτη απλώς επειδή μου άρεσε το τραγούδι και επειδή είχα τη φωνή για να το κάνω. Τότε ο κόσμος άρχισε να με παροτρύνει να ασχοληθώ με την όπερα. Τελικά το 1988 έλαβα μέρος στο διαγωνισμό λυρικού τραγουδιού «Carlo Morelli», ο οποίος είναι ένας από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς του είδους στο Μεξικό.

Πώς τα πήγατε;
-Πήρα την τρίτη θέση. Πέρασε ο καιρός και κάποια στιγμή με βρήκαν οι άνθρωποι του διαγωνισμού για να μου προσφέρουν μια υποτροφία, εγώ όμως ήμουν τόσο αφοσιωμένος στο συγκρότημα που δεν σκεπτόμουν τίποτα άλλο. Το 1994 όμως έλαβα και πάλι μέρος στον ίδιο διαγωνισμό και τότε πήραν την πρώτη θέση. Εκεί οι διοργανωτές μου είπαν: «Πρέπει να εξελιχθείς, πρέπει να φύγεις στην Ευρώπη». Εγώ φοβόμουν να φύγω διότι η γλώσσα ήταν ένα εμπόδιο, δεν ήξερα παρά μόνο ισπανικά. Δεν μπορούσα να πάω στην Αγγλία ή στη Γερμανία. Τί μου έμενε; Ισπανία. Πήγα λοιπόν στη Βαρκελώνη, όπου συμμετείχα σε ένα διαγωνισμό…

Και…;
Έμεινα εκτός βάθρου, αλλά μου έδωσαν μια υποτροφία, η οποία τέλειωσε κάποια στιγμή και γύρισα στο Μεξικό. Εκεί ο Viviano Valdés, ένας καλός φίλος και εξαιρετικός δάσκαλος και πιανίστας στον οποίο οφείλω πολλά, με βοήθησε να βρω τα μέσα για να φύγω και πάλι στην Ισπανία και από τότε μένω μόνιμα εκεί.

Έχετε επιστρέψει στο Μεξικό;
-Βέβαια, πήγα το 2000 όταν έκανα το ντεμπούτο μου στο Μέγαρο Καλών Τεχνών (Palacio de Bellas Artes) με πρωταγωνιστικό ρόλο.

Πώς ήταν η υποδοχή σας στην Ευρώπη;
-Τέλεια, οφείλω να είμαι ευγνώμων με τον κόσμο, μου έχουν συμπεριφερθεί τέλεια. Το μόνο πρόβλημα στην αρχή στην Ισπανία ήταν το ότι δεν με καταλάβαιναν, διότι χρησιμοποιούσα τον ιδιαίτερα μεξικάνικο τρόπο έκφρασης και χωρίς το «θου». Προσαρμόστηκα όμως γρήγορα, στον ισπανικό τρόπο ομιλίας, στη διαφορετική νοοτροπία, στον ευρωπαϊσμό. Γενικά νοιώθω πολύ ευρωπαίος.

Μήπως σας υποδέχθηκαν καλά διότι αγαπούν πολύ τους Μεξικάνους λυρικούς τραγουδιστές. Βλέπετε τι συμβαίνει με τους Ramón Vargas και Rolando Villazón, εδώ όταν έρχονται γεμίζουν τα θέατρα.
-Ίσως. Κοιτάξτε όμως, όταν δεν δουλεύεις δεν γίνεται τίποτα. Μπορεί στην αρχή να σε καλωσορίζουν με τον καλύτερο τρόπο, αν δουν όμως ότι δεν εξελίσσεσαι, δεν δουλεύεις ή δεν σέβεσαι το κοινό, τότε όλα μπορούν να γκρεμιστούν.

Μάλλον έχετε δίκιο. Πείτε μου μια ξεχωριστεί στιγμή σε αυτά τα χρόνια στα θέατρα της Ευρώπης.
-Δύσκολο να ξεχωρίσεις. Είναι τόσες οι ευχάριστες στιγμές που δεν μπορείς να διαλέξεις μια.

Οι δύσκολες στιγμές…;
Δεν έχω περάσει πολλές. Δεν λείπουν βέβαια οι διαφωνίες με τους μαέστρους ή με τους σκηνοθέτες, αλλά τίποτα το ουσιαστικό. Όλοι είμαστε επαγγελματίες και ξέρουμε πολύ καλά τη δουλεία μας. Σε τέτοια επίπεδα δεν παίζεις.

Ποιόν τραγουδιστή θαυμάζετε;
-Είναι πολλοί. Θαυμάζω γενικότερα όλους τους τραγουδιστές, διότι η όπερα είναι ένα δυσκολότατο άθλημα. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον ή κάποιους θα έλεγα ότι αυτοί είναι οι Leonard Warren και Dennis McNeil.

Πείτε μου μερικά ονόματα τραγουδιστών με τους οποίους έχετε συνεργαστεί.
-Πρωτίστως με το δάσκαλό μου, τον Ισπανό Vicente Sardinerο, το Βούλγαρο Nicolay Gjaurov, τον Ισπανό Alfredo Kraus, τον επίσης Ισπανό Jaime Aragall, τον Αργεντινό José Curá, τον Ιταλό Giuseppe Taddei, τον άλλο Ιταλό Silvano Carroli κ.ά. Η λίστα ευτυχώς είναι μεγάλη.

Το κοινό αλλάζει από χώρα σε χώρα. Ποιές είναι οι σημαντικότερες διαφορές στον τρόπο που δέχονται την όπερα, που την επεξεργάζονται;
-Σε όλες τις χώρες όπου έχω τραγουδήσει υπάρχει αγάπη για την όπερα, παρόλο που οι περισσότεροι θα υποστήριζαν το αντίθετο. Ένα ιδιαίτερο κοινό είναι αυτό της Ιαπωνίας. Εκεί μόλις μπαίνεις στη σκηνή χειροκροτούν, όταν τελειώνει η παράσταση και βγαίνεις από το καμαρίνι σε περιμένουν εκατό άτομα για να σου μιλήσουν, για να σου ζητήσουν ένα αυτόγραφο. Ξέρετε, συμβαίνει κάτι που το βρίσκω πολύ κωμικό. Έχω παίξει σε μεγάλα και σημαντικά θέατρα της Ευρώπης, όπου κοινό και κριτικοί έχουν εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια για τη δουλειά μου. Όταν όμως παίζω σε κάποιο μικρό θέατρο κάποιας μικρής κωμόπολης τότε με «ξεσκίζουν» (γελά).

Γιατί;
-Γιατί δεν δέχονται τόσο εύκολα τους ξένους τραγουδιστές. Χειροκροτούν παράφορα τους ντόπιους, γράφουν τα καλύτερα σχόλια στις εφημερίδες, όλοι είναι εξαιρετικοί εκτός από τον Carlos Almaguer…

Γιατί πιστεύετε συμβαίνει αυτό;
-Δεν θα έλεγα ότι είναι ρατσιστές… το έχω αναλύσει και έχω βγάλει το συμπέρασμά μου: είμαι βαρύτονος δραματικός (σ.σ. οι φωνές των λυρικών τραγουδιστών χωρίζονται και σε ενδιάμεσες κατηγορίες, π.χ. ένας τενόρος μπορεί να ανήκει στην υποκατηγορία του λυρικού – λυγερού, του λυρικού, του λυρικού δραματικού, του δραματικού, του ηρωικού ή του μπούφο τενόρου. Αυτό εξαρτάται από τις ικανότητες και τον ηχόχρωμα της κάθε φωνής. Το ίδιο ισχύει και με τις υπόλοιπες ανδρικές και γυναικείες φωνές), άρα η φωνή μου είναι πολλή δυνατή. Όταν τραγουδάς σε μικρά ή πολύ μικρά θέατρα ακούγεται σαν να «φωνάζεις» και έτσι το κοινό ενοχλείται. Στην αρχή τα έδινα όλα, τώρα που έμαθα δεν τραγουδώ με όλη μου τη φωνή προς αποφυγήν παρεξηγήσεως.

Το ελληνικό κοινό;
-Θαυμάσιο.

Ρωτώ για το ελληνικό κοινό διότι η όπερα δεν είναι ευρέως διαδεδομένη και ούτε η κλασική μουσική. Μόνο τελευταία γίνονται κάποιες προσπάθειες μύησης των μικρών παιδιών στο είδος, ώστε να γνωρίσουν ότι υπάρχει και μια διαφορετική μουσική εκτός από αυτήν που τους «σερβίρουν» στην τηλεόραση. Πώς πιστεύετε μπορεί να γίνει αυτή η προσέγγιση;
-Μου κάνει εντύπωση αυτό που μου λέτε, διότι τα θέατρα όπου έχω παίξει εδώ έχουν κοινό. Τώρα, η προσέγγιση που με ρωτάτε μπορεί να γίνει όπως γίνεται στη Γαλλία, στην Αγγλία, στην Ιαπωνία, όπου πολλές παραστάσεις ξεκινούν στις 12:00 το μεσημέρι, αυτές οι παραστάσεις είναι κυρίως για σχολεία. Όποτε φανταστείτε ένα θέατρο με πάνω από δυο χιλιάδες παιδιά ακούγοντας και βλέποντας όπερα… Φανταστικό!

Και πως συμπεριφέρονται;
-Όλοι παρακολουθούν ήσυχα, δεν ακούγονται καθόλου, ξεχνάς ότι παίζεις για παιδιά.

Εδώ δεν μπορώ να το φανταστώ.
-Άρα σε αυτό μοιάζουν Ελλάδα και Μεξικό. Παρόλο που στο Μεξικό υπάρχει όπερα εδώ και αιώνες, ακόμα και σήμερα δεν είναι ένα είδος πολύ διαδεδομένο. Τα θέατρα ναι μεν γεμίζουν, αλλά το κοινό είναι το ίδιο.

Είναι θέμα κουλτούρας τελικά.
-Ναι, όλα ξεκινούν από το σπίτι και από το εκπαιδευτικό σύστημα. Πάντως χαίρομαι όταν βλέπω στα θέατρα δεκαοκτάχρονα ή εικοσάχρονα παιδιά, σε γεμίζει με αισιοδοξία.

Σας ενδιαφέρει η διδασκαλία;
-Προς το παρόν δεν νοιώθω ότι μπορώ να το κάνω. Όχι ότι δεν με ενδιαφέρει, αλλά ακόμα μαθαίνω εγώ. Επίσης, λόγω των ταξιδιών μου δεν θα μπορούσα να αναλάβω κάποιο παιδί, αφού στην Ισπανία βρίσκομαι ένα ή δυο μήνες το χρόνο.

ΣΥΖΥΓΟΣ, ΠΑΤΕΡΑΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
Πώς καταφέρνετε να συνδυάζετε τόσους ρόλους, εννοώ να είστε σύζυγος, πατέρας, τραγουδιστής και ταξιδιώτης.
-Ουφ! Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ. Έχω δυο παιδιά δεκαπέντε μηνών και μαζί με την επίσης τραγουδίστρια σύζυγό μου τα παίρνουμε παντού. Είδαν την πρώτη τους όπερα στην Ιταλία όταν ήταν τεσσάρων μηνών και εκ τότε είναι σχεδόν πάντα μαζί μου.

Άρα περισσότερες βαλίτσες…
-Ναι (γελά).

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ
Έχετε παρατηρήσει διαφορές στον τρόπο δουλειάς στην Ελλάδα;
-Όχι, όπως προείπα, όλοι είμαστε επαγγελματίες και γνωρίζουμε καλά τη δουλειά μας.

Πώς βλέπετε του Έλληνες τραγουδιστές;
-Έχουν μια διαφορετική ενέργεια, έχουν χιούμορ. Οι επιρροές τους είναι ιταλικές, οπότε οι βάσεις τους είναι σωστές. Έχω γνωρίσει αρκετούς Έλληνες λυρικούς στην Ευρώπη και μπορώ να σας πω πως όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια γιʼ αυτούς. Οι τραγουδιστές που έχω γνωρίσει εδώ είναι, οι ντόπιοι δηλαδή, φαίνεται έχουν όρεξη για μάθηση, είναι ανοικτοί, σε ακούν, σε ρωτούν πράγματα, σου ζητούν να τους διηγηθείς ιστορίες από την Ευρώπη κλπ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος εδώ. Μου ταιριάζει η Ελλάδα.

Ναι, ταιριάζει πολύ στους λατινοαμερικάνους.
-Αυτό μου λένε.

Θέλετε να στείλετε ένα μήνυμα στους Έλληνες;
-Έχετε μια πανέμορφη χώρα, η οποία έχει περάσει στη συνείδησή μας μέσα από τη μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού της. Θέλω να σας ευχαριστήσω τόσο για τις γνώσεις που μας δώσατε όσο και για… την πρόσκληση να τραγουδήσω. Κλείνοντας θέλω να σας πω ότι μένω με την εντύπωση ότι είστε η λατινοαμερικάνοι της Ευρώπης.

Ευχαριστώ πολύ.

ΛΙΓΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο Carlos Almaguer γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού, όπου παρακολούθησε μαθήματα με το Francesco Amador, ενώ σπούδασε στη Σχολή Χορωδών και στη Σχολή Μοντεβέρντι. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς λυρικού τραγουδιού, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να διευρύνει τις σπουδές του. Έλαβε μια υποτροφία για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ευρώπη, όπου μελέτησε με τον Carlo Bergonzi στη Σιένα και το Vicente Sardinero στη Μαδρίτη. Από το 1997, χρονιά που κέρδισε το βραβείο τραγουδιού Verviers, η καριέρα του πήρε άλλη διάσταση. Εκ τότε έχει εμφανιστεί στα σημαντικότερα θέατρα της Ευρώπης, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους στις όπερες: «Καβαλερία Ρουστικάνα», «Ναμπούκο», «Ριγκολέττο», «Δον Κάρλο», «Η δύναμη του πεπρωμένου», «Της Σελήνης», «Χορός με μάσκες», «Αμονάσρο», «Σιμόν Μποκανέγκρα», «Ιάγος», «Έτσιο», «Μακβέθ», «Αΐντα», «Παλιάτσοι», «Τόσκα» κ.ά. σε πόλεις όπως: Μπολόνια, Τριέστε, Τορίνο, Μασσαλία, Φρανκφούρτη, Αβινιόν, Αμβούργο, Αθήνα, Ντίσελντορφ, Μόντε Κάρλο, Στρασβούργο, Κολονία, Παρίσι, Βερόνα, Ρώμη, Λειψία, Λιέγη, Τουλούζη, Σιένα, Βερολίνο, Βιέννη, Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Πόλη του Μεξικού, Οσάκα, Νίκαια, Μονπελιέ, Τόκιο, Λιμόζ, Λονδίνο κ.ά.


 

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Αύγουστος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
123456
78910111213
1415

Θέατρο - Παραστάσεις

Άλλος για Survivor
1617181920
21222324252627
28293031
Αύγουστος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Ο μαγικός αυλός - Καλοκαιρινή Περιοδεία

Ο μαγικός αυλός - Καλοκαιρινή Περιοδεία | Κηποθέατρο Παπάγου

Ένα παιδικό παραμύθι με την συνοδεία μουσικής από τον συνθέτη κλασικής μουσικής, Αμαντεόυς Μότσαρτ, και κείμενα της Κάρμεν Ρουγγέρη. Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης "Ο Κουρέας της Σεβίλλης" με ...
Νατάσσα Μποφίλιου - Καλοκαιρινή περιοδεία

Νατάσσα Μποφίλιου - Καλοκαιρινή περιοδεία | Τεχνόπολις

Με δύο sold out συναυλίες στην Κύπρο (26/5 - Λευκωσία & 27/5 –Λάρνακα), ξεκίνησε η καλοκαιρινή περιοδεία της Νατάσσας Μποφίλιου, η οποία θα συνεχιστεί με πολλούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα και θα ολοκληρωθεί πανηγυρικά με δύο βραδιές ...

Αρχη