Μαρίζα Κωχ: «Η Ελλάδα μπορεί ακόμα να μας ξαφνιάσει θετικά»

Συνεντεύξεις
11/09/2013

Η Μαρίζα Κωχ δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι απλά μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες τραγουδίστριες στην ιστορία του πενταγράμμου. Η ίδια έχει υπηρετήσει το ελληνικό τραγούδι πάντα με συνέπεια, σεβασμό και αγάπη. Δεν έχει προδώσει ποτέ τα πιστεύω της, ενώ ενθαρρύνει τις νεότερες γενιές να επιλέξουν το δύσκολο μεν, αλλά καρποφόρο δρόμο της καλλιτεχνικής αξιοπρέπειας και ποιότητας.

Η κυρία Κωχ γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα από Ελληνίδα μητέρα και Γερμανό πατέρα. Μεγάλωσε στη Σαντορίνη και επέστρεψε στην Αθήνα σε ηλικία 16 ετών. Σπούδασε μουσική. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στη Χάγη το 1976, μετά από επίμονη πρόσκληση του Μάνου Χατζιδάκι, με το τραγούδι της «Παναγιά μου, Παναγιά μου». Έχει ερμηνεύσει σπουδαία τραγούδια, όπως: «Εκδρομή», «Τρελός», «Φάτα Μοργκάνα», «Διπλό τραγούδι», «Αραμπάς περνά», «Το φανταράκι», «Θαλασσάκι», «Η μπαλάντα του καλού τεχνίτη», «Νανούρισμα», «Ο ταχυδρόμος», «Τα βάσανα του κόσμου», κ.ά. Έχει συνεργαστεί με μια πληθώρα Ελλήνων μουσικών, στιχουργών, συνθέτων και τραγουδιστών, αλλά και με αρκετούς καλλιτέχνες του εξωτερικού.

Τα πρώτα της ακούσματα ήταν η βυζαντινή μουσική και τα νησιώτικα τραγούδια. Από την δεκαετία του '70 έχει επανειλημμένα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο τραγουδώντας σε μερικά από τα μεγαλύτερα θέατρα και αναγνωρισμένα μουσικά φεστιβάλ, συχνά στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών της Ελλάδας και των χωρών που επισκέφτηκε ως πρέσβειρα της ελληνικής μουσικής.

Η Μαρίζα Κωχ είναι αγαπημένη τραγουδίστρια των παιδιών από την δεκαετία του '70 μέχρι σήμερα. Πολλά παιδιά γνωρίζουν τη μορφή και τη φωνή της. Έχει εκδώσει πολλούς παιδικούς δίσκους με παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα και τα τελευταία δέκα χρόνια διατηρεί μουσική παιδική σκηνή, δίνοντας κάθε χρόνο δεκάδες παραστάσεις για παιδιά.

Έχει βιώσει χαρές, δόξα, επιτυχίες, εξαιρετικές συνεργασίες και επαφές με ιστορικές μορφές του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι, όμως, μια πλευρά της ζωής της, η οποία ήταν άγνωστη μέχρι πριν από λίγους μήνες, είναι το ότι από τεσσάρων μέχρι εννέα ετών μεγάλωσε σε ίδρυμα, διότι για τη χήρα μητέρα της ήταν πολύ δύσκολο να μεγαλώνει δυο παιδάκια και να δουλεύει παράλληλα, «δεν κατάφερα ποτέ μου να κάνω αποϊδρυματισμό. Ακόμη και τώρα, με έλκει να μαζεύω ανθρώπους γύρω μου. Ήταν δύσκολα χρόνια, είχα βέβαια, την καλύτερη ανατροφή που θα μπορούσε να έχει παιδί σε ίδρυμα, γιατί τραγουδούσα όμορφα. Όταν έρχονταν επισκέπτες, υπουργοί, κοινωνικοί λειτουργοί κ.α. έλεγαν ʽνα φωνάξουμε την τραγουδίστριαʼ. Με ανέβαζαν πάνω σε ένα τραπέζι, τραγουδούσα και έβγαιναν ασπροπρόσωποι», δήλωσε η ίδια σε μια παλαιότερη συνέντευξη, όπου για πρώτη φορά μίλησε για τα δύσκολα χρόνια.

Εμείς τη συναντήσαμε στο Ωδείο Αθηνών, όπου παραδίδει μαθήματα βιωματικής παραδοσιακής μουσικής σε παιδιά και στο άκουσμα των παραδοσιακών ήχων «εισβάλλαμε» στην αίθουσα διδασκαλίας και καταγράψαμε την ακόλουθη μας κουβέντα…

Λένε ότι οι άνθρωποι που έχουν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, συνήθως φτάνουν ψιλά, καταφέρνουν πολλά πράγματα, είναι επιτυχημένοι, μάλλον αυτό ισχύει στην περίπτωσή σας.
-Είχα την τύχη να περάσω πιο πολλά από πολλά και αυτό με έκανε επίμονη στο να φτιάξω μια εικόνα της Μαρίζας και να την υποστηρίξω να κάνει αυτό που ονειρεύτηκε να γίνει. Όλες οι δυσκολίες ξεπερνιόταν με τη σκέψη ότι αυτό θα περάσει και εγώ θα προχωρώ σε πράγματα που έχω ονειρευτεί και θα τα καταφέρω. Έβαλα υψηλούς στόχους στη ζωή μου.

Στη μουσική είχατε υψηλούς στόχους ή γενικότερα είχατε υψηλούς στόχους;
-Αγαπούσα τα παιδιά με τα οποία μεγάλωνα στο ίδρυμα και ένοιωθα ότι όταν εγώ εκπέμπω αγάπη όλα γύρω μου γίνονται πιο εύκολα, αυτό δεν μου το έμαθε κανείς, μου έβγαινε ενστικτωδώς. Έτσι, ήθελα να είμαι χρήσιμη, πάντα είχα το πάθος να θέλω να είμαι χρήσιμη για τους άλλους και με αυτή την επιμονή κατάφερα να αγγίζω το όνειρο μου… όχι με την έννοια της καριέρας, αλλά δεν φαντάστηκα ότι θα αγαπήσω και θα αγαπηθώ τόσο πολύ.

Μέχρι πρότινος, κανείς δεν γνώριζε αυτό το κομμάτι της ζωής, το ίδρυμα, οι δυσκολίες κλπ. Γιατί αποφασίσατε να μιλήσετε;
-Δεν υπήρχε σοβαρός λόγος να εκθέσω αυτές τις πλευρές της ζωής μου, τώρα που έχουν δυσκολευτεί τόσο πολύ τα πράγματα στη ζωή μας και που όλο και περισσότερα παιδιά βρίσκονται χωρίς υποστήριξη, το άγγιξα το θέμα για να ενθαρρύνω εκείνα τα παιδιά που έχουν ή είχαν δύσκολα παιδικά χρόνια.

Φοβηθήκατε όταν είπατε δημόσια «μεγάλωσα σε ίδρυμα»;
-Όχι, το είπα για να μην γίνει η ζωή μου ράδιο αρβύλα όταν πλέον δεν θα υπάρχω.

Πάντως, την αγάπη σας για τα παιδιά την έχετε δείξει εμπράκτως, αφού κάνετε παιδικούς δίσκους, παιδικές παραστάσεις και παιδικά εργαστήρια από το 1977.
-Ναι… τότε είχα αφήσει πίσω τους χρυσούς δίσκους και τις καριέρες για να αφιερωθώ στα παιδιά. Είχα ανάγκη να δώσω, έστω και λίγη χαρά στους μικρούς μας φίλους, έτσι ξεκίνησα να κάνω παιδικούς δίσκους…

Και οι παραστάσεις…;
-Οι παραστάσεις… κοιτάξτε, παρόλο που ταξίδευα ανά τον κόσμο διαδίδοντας με τον τρόπο μου την ελληνική μουσική, πάντα στα διαλλείματα σκάρωνα μια παιδική παράσταση. Ήξερα δηλαδή ποιος είναι ο προορισμός μου. Τώρα τραγουδώ λιγότερο σε μεγάλους και έχω στραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά στο μικρό μου κοινό…

Μικρό λόγω ηλικίας βέβαια, διότι τα παιδιά αγαπούν πολύ την κυρία Μαρίζα, όπως άκουσα να σας φωνάζουν…
-Ναι. Κοιτάξτε, η στροφή στην παιδική ψυχαγωγία είναι συνειδητή επιλογή…

Οι μεγάλοι πάντως δεν σας ξεχνούν…
-Όχι, δεν με έχουν ξεχάσει, εγώ τους ξεχνάω λίγο…

Γιατί;
-Γιατί αισθάνομαι πιο χρήσιμη δουλεύοντας με παιδιά και όπως σας είπα νωρίτερα, θέλω να είμαι χρήσιμη…

Ναι, αλλά μέσα από τα μικρά οι μεγάλοι μαθαίνουν νέα από εσάς.
-Τα παιδιά πηγαινοφέρνουν πληροφορίες και ερωτήσεις, όπως «μου είπε η μαμά μου να σε ρωτήσω αυτό…», «μου είπε ο μπαμπάς μου να σε ρωτήσω εκείνο…», «ο παππούς μου θυμάται εκείνο, το άλλο...».

Άρα υπάρχει συνέχεια…
Ναι, οι μεγάλοι με γνωρίζουν και οι μικροί με ανακαλύπτουν.

Πρέπει να υπάρχει όμως αυτή η συνέχεια, είναι κάτι πολύ σημαντικό.
-Ναι, αφού η φωνή είναι θείο δώρο και αφού αυτό το δώρο δεν με εγκαταλείπει είμαι υποχρεωμένη να το διαθέτω με τον καλύτερο τρόπο.

ΤΟ ΘΕΡΙΟ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
Κυρία Κωχ, είχατε δηλώσει στο παρελθόν ότι λυπόσαστε τους τραγουδιστές τύπου Ρουβά, Βίσση κ.ά. για το ότι αυτοί οι καλλιτέχνες κοιμούνται και ξυπνούν με φοβερή αγωνία μη χάσουν κάτι, μην έρθει κάποιος να πάρει τη θέση τους. Αλήθεια, πως συνυπάρχει το μουσικό και ανθρώπινο στοιχείο που διδάσκετε στα παιδιά, όταν βγαίνοντας από εδώ τους περιμένει η τηλεόραση έτοιμη να τους βομβαρδίσει με Greek Idol, Fame Story κ.ά.;
-Η τηλεόραση είναι ένα μεγάλο θεριό, που καθορίζει και την αισθητική σε πάρα πολλά πράγματα, όχι μόνο στη μουσική. Εγώ είχα μιλήσει για τους τραγουδιστές, οι οποίοι αγωνίζονται μανιωδώς να κρατήσουν αυτό που πέτυχαν στηριζόμενοι, όχι σε πραγματικές αξίες, αλλά σε μάρκετινγκ, αυτό είναι πολύ ψυχοφθόρο γιʼ αυτούς τους ανθρώπους. Πάντως είναι σα να το θέλουν οι καιροί μας, αφού ζούμε σε μέσα στην ευτέλεια.

Όλοι όμως δεν παλεύουμε εν μέρει για τη διάρκεια;
-Σαφώς, κι εγώ θέλω να είναι αναγνωρίσιμη και διαρκής η δουλειά μου, μόνο που εγώ χρειάζομαι λιγότερο αγώνα, από τον αγώνα ενός παιδιού που μπήκε στο star system και πρέπει να κρατηθεί star, είναι άλλο πράγμα.

Εσείς πως καταφέρατε να αντισταθείτε στους πειρασμούς. Φαντάζομαι ότι κατά τη διάρκεια της καριέρας σας υπήρξαν ευκαιρίες να εισχωρήσετε σε ένα άλλο σύστημα και να εξελιχθείτε αλλιώς.
-Η αλήθεια είναι ότι είχα όλα τα προσόντα, τουλάχιστον φαινομενικά, δηλαδή, ήμουν όμορφη (γελά), δεν πειράζει που το λέω ε; Ήμουν ιδιαίτερα έξυπνη και είχα ιδιαίτερη φωνή. Είχα λοιπόν πολλές προστάσεις για να μπω σε ένα πιο εμπορικό τραγούδι, αλλά είχα την ίδια στιγμή ένα διαφορετικό ψυχισμό, τον οποίο είχα αποκτήσει μέσα από τα δύσκολα βιώματά μου, έτσι στα είκοσι μου χρόνια είχα την ωριμότητα ενός σαραντάχρονου ανθρώπου. Όταν ένοιωσα ότι είχα βρει το δρόμο μου και μπορούσα να είμαι χρήσιμη, κατάλαβα ότι καμία επιτυχία, καμία δόξα, καμία οικονομική ευχέρεια δεν θα μπορούσε να μου εξασφαλίσει την ισορροπία που έβρισκα μέσα στο πηγαδάκι των ανθρώπων που αποτελούσαν τον περίγυρό μου, δεν θα μπορούσα να υπάρξω χωρίς αυτό τον όμορφο περίγυρο.

Ποιός ήταν ο περίγυρός σας;
-Οι ζηλωτές του ωραίου και της προσπάθειας για κάτι πιο όμορφο. Η Σαπφώ, σε ένα στοίχο της λέει: «…υπηρέτησα την ομορφιά, ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω».

Σας ρώτησα για τους πειρασμούς στη ζωή σας, διότι σήμερα, πέρα από η οικονομική, η κρίση που βιώνουμε είναι κρίση αξιών, είναι μια κρίση που απαξιώνει τα πάντα και τους πάντες. Τί μπορούμε να κάνουμε για να αμυνθούμε;
-Νοιώθω ότι ο κόσμος είναι μουδιασμένος, δεν έχει βρει τον τρόπο να εκφραστεί, όλο αυτό είναι κάτι που δεν περίμενε, αλλά θα αντιδράσει, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο κι όλοι μαζί. Είμαι κι εγώ μουδιασμένη, νοιώθω ότι γράφοντας παιδικά τραγούδια έχω μπει σε ένα καταφύγιο, σε ένα όνειρο. Είμαι κοντά όμως στο να βγω από αυτό το μούδιασμα, το νοιώθω…

Παράγουμε σήμερα πολιτισμό ή ζούμε από τις αναμνήσεις του;
-Γίνεται μια πατριδοαρχαιοκαπηλία για να σταθούμε λίγο στα πόδια μας και δυστυχώς αυτό έχει περάσει και στο εθιμοτυπικό επίπεδο, στο να μιλούν έτσι οι υπουργοί, οι πολιτικοί, στο να «στολίζονται» έτσι οι προπόσεις στα μεγάλα τραπέζια, στα συνέδρια κλπ. Νοιώθω όμως, ότι υπάρχει ακόμα ένας ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Νοιώθω ότι εκφραζόμαστε με έναν ιδιαίτερο τρόπο εδώ στην Ελλάδα. Πρέπει να προσέχουμε όμως ποιες είναι οι καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκφράσεις που κυριαρχούν σήμερα, δυστυχώς μεγάλο μέρος του κοινού θέλει απλώς να του χαϊδεύουν τα αυτιά και έτσι χαμηλώνει το επίπεδο. Μην ξεχάσετε όμως ότι μικρά ζύμη όλον το φύραμα ζυμοί. Η ζύμη της Ελλάδας μπορεί ακόμα να μας ξαφνιάσει θετικά, να καθοδηγήσει, να ενώσει φωνές και να δημιουργήσει μια νέα προοπτική των πραγμάτων.

ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΖΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ…
Η μουσική, η γλώσσα, τί ρόλο μπορούν να παίξουν σε όλο αυτό;
-Η γλώσσα μας είναι η καθοριστική αναφορά της ελληνικής κουλτούρας. Έτσι, εκπαιδεύω παιδιά όχι μόνο μέσα από τη μουσική, αλλά και μέσα από τη γλώσσα. Με το βιβλίο μου «Με τη Μαρίζα τραγουδώ ελληνικά μαθαίνω», το οποίο είναι μια απολαυστική μαθησιακή προσέγγιση της ελληνικής γλώσσας μετά μουσικής, οι μικροί μαθαίνουν να χειρίζονται τη γλώσσα μέσα από παιχνιδοτράγουδα. Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη: στο πρώτο μέρος ερμηνεύω εγώ τα τραγούδια, με τη συνοδεία των Κώστα Λώλο στο βιολί, Παναγιώτη Λαμπρόπουλο στην κιθάρα και το μαντολίνο και Μιχάλη Νικόπουλο στο μπουζούκι. Το δεύτερο μέρος είναι ορχηστρικό και προτείνεται για καραόκε. Στο τρίτο μέρος απαγγέλω τους στίχους των τραγουδιών με μουσική υπόκρουση. Τα έντεκα τραγούδια του βιβλίου τα έχω γράψει εγώ.

ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Η Μαρίζα Κωχ, κάνοντας πράξη την αγάπη και το ενδιαφέρον της για τα παιδιά, έχει αναλάβει εδώ και ένα διάστημα μαθήματα στο Ωδείο Αθηνών, τα οποία περιλαμβάνουν γυμνάσματα και παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα με προεκτάσεις θεατρικού παιχνιδιού, γνωριμία με τα παραδοσιακά μουσικά  όργανα και κυρίως με ένα κύκλο παραδοσιακών τραγουδιών από τη θαλασσινή και στεριανή Ελλάδα, που θα δώσει στα παιδιά τη δυνατότητα κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους να δημιουργήσουν μια παιδική χορωδία παραδοσιακών τραγουδιών με βιωμένη γνώση και ενθουσιασμό για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Τα μαθήματα απευθύνονται σε παιδιά έξι έως οκτώ ετών.

Και ποιός είναι ο κεντρικός στόχος τέτοιων μαθημάτων;
-Ο κεντρικός στόχος αυτών των μαθημάτων και κατʼ επέκταση του εργαστηρίου είναι η δημιουργία πλουσίων συναισθηματικών βιωμάτων και αισθητικής μνήμης που αποκτώνται μέσα από την κίνηση, το λόγο και τα τραγούδια. Με τον τρόπο αυτό καλλιεργείται η αισθητική και παιδαγωγική αντίληψη με επίκεντρο την ψυχοσύνθεση κάθε παιδιού ατομικά και ως μέλους της ομάδας. Το παιδί νοιώθει απελευθερωμένο και ικανό να βιώσει τη μουσική με όλες του τις αισθήσεις.
 
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦ
ΙΑ
Κλείνοντας, ας ρίξουμε μια ματιά στη δισκογραφική δουλειά της Μαρίζας Κωχ:

-Το 1971 ηχογραφεί τον πρώτο της μεγάλο δίσκο με τίτλο «Αραμπάς». Στο δίσκο αυτό καταγράφεται για πρώτη φορά ένας νέος τρόπος απόδοσης παραδοσιακών τραγουδιών με συνοδεία κρουστών και ηλεκτρικών οργάνων. Στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου η ίδια γράφει: «Ξεκίνησα με την επιθυμία να συμβαδίσω με την εξέλιξη της εποχής μας κουβαλώντας μέσα μου βιώματα, που συνδέονται άμεσα με το παραδοσιακό τραγούδι. Έτσι άρχισα μια προσπάθεια για σύγχρονο τρόπο έκφρασης του παραδοσιακού τραγουδιού, ενθαρρυμένη από το γεγονός, ότι αυτό πάντοτε μεταμορφωνόταν μέσα στην παράδοση».

-Το 1973 κυκλοφορεί ο δεύτερος μεγάλος της δίσκος με τίτλο «Μια στο καρφί και μια στο πέταλο» και ένα χρόνο αργότερα, το 1974, ο δίσκος της «Δυο ζυγιές παιχνίδια». Και στους δύο αυτούς δίσκους περιέχονται διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια, συνθέσεις του Διονύση Σαββόπουλου και δικά της τραγούδια.

-Το 1976 κυκλοφορεί ο δίσκος «Παναγιά μου, Παναγιά μου», όπου υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι με το οποίο η Μαρίζα Κωχ πήρε μέρος στο Φεστιβάλ της Eurovision στη Χάγη (τραγούδι διαμαρτυρίας για την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο). Στο δίσκο αυτό παρουσιάζει επίσης τη σύνθεσή της πάνω στο ποίημα «Ο Τρελός» του Κώστα Βάρναλη.

-Το 1977 με το δίσκο της «Άσε με να ταξιδέψω» κάνει μια πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση της συνθετικής της δουλειάς.

-Το 1978 μελοποιεί ποιήματα του Νίκου Καββαδία παρακινούμενη από τις αιγαιοπελαγίτικες καταβολές της και τη γνωριμία της με τη ζωή των ναυτικών. Ένα από τα τραγούδια του δίσκου αυτού, το «Φάτα Μοργκάνα» χρησιμοποιήθηκε από τον Ιταλό σκηνοθέτη, Marco Ferreri ως μουσική επένδυση στην ταινία του «Η ιστορία της Πιέρρα», η οποία και βραβεύτηκε με το Αʼ Βραβείο στο Φεστιβάλ των Κανών το 1983.

-Το 1978 επίσης κυκλοφορούν δύο δίσκοι της με παιδικά τραγούδια με τους τίτλους «Μια εκδρομή με τη Μαρίζα» και «Ένα περιβόλι γεμάτο τραγούδια». Οι κύκλοι αυτοί των παιδικών τραγουδιών συμπληρώνονται με ένα ακόμη δίσκο με τον τίτλο «Παιχνιδοτράγουδα».

-Το 1979 η Μαρίζα Κωχ ηχογραφεί 24 νησιώτικα τραγούδια με το γενικό τίτλο «Αιγαίο». Σε αυτή τη συλλογή τραγουδιών παίζουν μερικοί από τους σημαντικότερους σολίστες της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής.

-Το 1981 κυκλοφορεί ο δίσκος της «Ο Καθρέφτης», που περιλαμβάνει τραγούδια των οποίων τους στίχους και τη μουσική έγραψε η ίδια.

-Το 1983 ηχογραφεί το δίσκο με τίτλο «Στο βάθος κήπος» με τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, τραγούδια που αποτελούν σταθερή μουσική ενότητα στις συναυλίες της εντός και εκτός Ελλάδας.

-Το 1986 ηχογραφείται ο δίσκος «Τα παράλια», δίσκος μεγάλης συλλεκτικής αξίας, με τραγούδια και οργανικά κομμάτια της Μικράς Ασίας.

-Το 1988 κυκλοφορεί ο δίσκος «Εθνική Οδός» με τραγούδια που έγραψε η ίδια κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης περιοδείας της στο εξωτερικό.

-Το 1990 για το δίσκο της «Οι δρόμοι του μικρού Αλέξανδρου» (μουσικά ερεθίσματα για βρέφη) η Μαρίζα Κωχ τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης ως γυναίκα δημιουργός.

-Το 1992 ηχογραφεί το δίσκο της «Διπλή Βάρδια». Ο δίσκος περιέχει τραγούδια δικά της και διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών με έντονο το στοιχείο του φωνητικού αυτοσχεδιασμού.

ΒΡΑΒΕΙΑ
-Ο δίσκος της «Αραμπάς» ήταν ο πρώτος χρυσός δίσκος στην ελληνική αγορά.
-Βραβείο σύνθεσης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης το 1990.
-Βραβείο του Ελληνικού Συνεδρίου Πολιτισμού το 1996.

www.artistbook.gr

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Δεκέμβριος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Δεκέμβριος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Το ημερολόγιο ενός τρελλού

Το ημερολόγιο ενός τρελλού | Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ένας τραγελαφικός μονόλογος από έναν τρελό που ανακατεύει στο μπλέντερ της ζωής συναισθήματα χαράς και λύπης και τα προσφέρει στο κοινό. Ο Σωτήρης Χατζάκης σκηνοθετεί και ερμηνεύει «Το ημερολόγιο ενός Τρελλού» του Νικολάι Γκόγκολ στο ...
Σία Κοσκινά - «Τhe American dream»

Σία Κοσκινά - «Τhe American dream» | El Convento Del Arte

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ με την Σία Κοσκινά και την μουσική παράσταση «Τhe American dream» την Δευτέρα 25 Δεκεμβρίου. Αυτό το βράδυ θα διακτινυστούμε στη Χριστουγεννιάτικη Νέα Υόρκη, εκεί που η λάμψη και η μαγική χρυσόσκονη κάνουν τα όνειρα αληθινά ...

Αρχη