ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-Βάνα Πεφάνη: Έχουμε ανάγκη να εκφραστούμε για αυτό το αδιέξοδο που ζούμε

Συνεντεύξεις
11/09/2013

Ads
Μέτα την ανάρρωση της από το ατύχημα που την ανάγκασε να διακόψει βίαια τις παραστάσεις «Ένας κάποιος παράδεισος 2» και λίγο πριν ξεκινήσει και πάλι στο γκαράζ του ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης μιλήσαμε για την παράσταση, τον Ζενέ και πολλά άλλα. Ένας άνθρωπος που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή, είτε την δεις να ενσαρκώνει κάποιον από τους ρόλους της είτε από την γνωριμία μαζί της.     

«Ένας κάποιος παράδεισος 2»  από 20 Φλεβάρη στο γκαράζ του ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Πες μας για την παράσταση.
 

Η παράσταση ξεκίνησε πέρυσι το Μάρτη με τίτλο «Ένας κάποιος παράδεισος», όχι 1 αλλά υπονοείται, στην Πάτρα εκεί κάναμε πρεμιέρα, στην Ακτή Δυμαίων με βοήθεια από το δήμο της Πάτρας και από το ΔΗΠΕΘΕ. Παίζαμε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη μέχρι το Πάσχα και ενώ είχαμε σκοπό να την φέρουμε Αθήνα, σταματήσαμε για λίγο λόγω καλοκαιρινών υποχρεώσεων. Σε αυτό το διάστημα, γιατί μη μʼ αφήνεις εμένα να κάθομαι, άρχισα να ξαναδουλεύω την παράσταση. Αυτό σημαίνει ότι διορθώθηκε το έργο, διορθώθηκαν πράγματα σκηνοθετικά, αλλάξαμε και χώρο βρίσκοντας το γκαράζ του Κακογιάννης. Οι ηθοποιοί μου μπορεί και να με μίσησαν λίγο για αυτό γιατί ξανακάναμε άλλον ένα μήνα πρόβες. Η παράσταση στο Κακογιάννης, που ξεκίνησε στις 10 Σεπτέμβρη και σταμάτησε βίαια λόγω ενός ατυχήματος μου, ήταν ο «Ένας κάποιος παράδεισος 2» όπου ήταν μια τελείως διαφορετική παράσταση, δηλαδή όποιος είδε την παράσταση στην Πάτρα και όποιος θα την δει στο Κακογιάννης, θα καταλάβει ότι πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικές παραστάσεις, με κοινό θέμα βέβαια.

Γιατί έγινε αυτό; Προέκυψε μέσα από την εμπειρία που είχες ανεβάζοντας την παράσταση στην Πάτρα ή για κάποιον άλλο λόγο;
 

Η αλήθεια είναι ότι η παράσταση της Πάτρας δεν με «ησύχασε», ίσα-ίσα, αισθανόμουν ότι η δουλειά που είχα κάνει σαν σκηνοθέτης δεν ήταν αντάξια ούτε του έργου, ούτε των ηθοποιών μου. Την έκανα πολύ γρήγορα, είχαμε δέκα μέρες στη διάθεσή μας, σε έναν χώρο που δεν τον ήξερα, γιατί οι πρόβες έγιναν στην Αθήνα και ο χώρος ήταν μια μουσική σκηνή, ένα θηρίο. Νομίζω λοιπόν ότι εκεί δεν τα κατάφερα πολύ καλά και αυτό με τριβέλιζε και για αυτό ήθελα μια αλλαγή χώρου. Μια αλλαγή τόσο τεράστια, εκ διαμέτρου αντίθετη, όπως είναι το γκαράζ με μια μουσική σκηνή πολύ μεγάλη, για να μπορέσω να πραγματοποιήσω αυτό που είχα στο κεφάλι μου, το οποίο στην Πάτρα δεν έγινε και έχω το θράσος ή το θάρρος να το ομολογώ.

Ναι, ίσως και να είσαι λίγο αυστηρή… Από πλευράς προσέλευσης του κόσμου, πώς πήγε;
Πήγε καλά, πήγε μια χαρά.


Άρα τελικά μάλλον είσαι αυστηρή…
Είμαι αυστηρή γιατί δεν είμαι σκηνοθέτης που τελειώνει μια δουλειά και απομακρύνεται. Είμαι ηθοποιός που σκηνοθετώ πράγματα που με ενδιαφέρουν, οπότε όταν δεν έχω το αποτέλεσμα που πραγματικά θέλω καλά κάνω και είμαι αυστηρή.


Και ποιος είναι ο τρόπος που επιλέγεις κάθε φορά τι θα παίξεις, τι θα σκηνοθετήσεις;
Το τι θα παίξω έχει να κάνει σίγουρα με τις προτάσεις που μου κάνουν, κατά πόσο με ιντριγκάρει ο ρόλος, το να είναι κάτι διαφορετικό από έναν προηγούμενο ρόλο που έχω παίξει, ποιο βαθμό δυσκολίας  έχω σε σχέση με τον ρόλο δηλαδή πόσο κοντά ή πόσο μακριά μου είναι. Προτιμώ αυτούς που είναι πιο μακριά μου και κύριο λόγο παίζουν οι συνεργασίες, δηλαδή ποιος είναι ο σκηνοθέτης και ποιοί θα είναι οι άλλοι συνάδελφοι που θα παίξω μαζί τους. Θα ήθελα να πω ότι με ενδιαφέρει καριερίστικα η δουλειά μου αλλά δεν είναι αλήθεια. Οι περισσότερες παραστάσεις που έχω παίξει είναι και low budget και παραγωγές που δεν έχω πληρωθεί, ίσως γιατί ποτέ δεν κατόρθωσα να επιβάλλω στον εαυτό μου ότι δε φτάνει να σʼ αρέσει μόνο ένα έργο, δε φτάνει να σʼ αρέσει μια συνεργασία, πρέπει να βγάλεις και λεφτά. Όταν έρχεται εκείνη η στιγμή της απόφασης αυτό που υπερβαίνει πάντα είναι αυτό που μʼ αρέσει να κάνω και όχι αυτό που πρέπει να κάνω.


Αυτό είναι καλό, αν και κοστίζει σε σένα…
Ναι, εντάξει κοστίζει.


Είπες πως επιλέγεις ρόλους που είναι πιο μακριά από σένα. Αυτό γιατί το κάνεις; Σε βοηθάει να ανακαλύπτεις πράγματα; Σε ιντριγκάρει; Δεν είναι πιο δύσκολο αυτό;
Είναι πολύ πιο δύσκολο αλλά αυτή είναι και η δουλειά μας. Το να παίξω ένα ρόλο που έχω πολλά στοιχεία να αντλήσω από μένα, αν και πάντα αντλούμαι από εμάς, τόσο λιγότερη δουλειά θα κάνω, τόσο πιο εύκολα θα είμαι αρεστή στον σκηνοθέτη οπότε ο ίδιος δε θα με προχωρήσει παρακάτω και τόσο πιο εύκολα εγώ θα βαρεθώ. Ενώ όταν έρχομαι αντιμέτωπη με ρόλους που πραγματικά δε ξέρω από πού να τους πιάσω, δηλαδή νιώθω δέος απέναντί τους όχι λόγω μεγέθους αλλά λόγω χαρακτήρα του ρόλου, τότε και πεισμώνω και δουλεύω περισσότερο και ανακαλύπτω πράγματα που με ενδιαφέρουν και για μένα αλλά και για άλλους ανθρώπους και χαρακτήρες. Ταυτόχρονα γίνεται και πιο ερευνητική η δουλειά μου, δηλαδή ψάχνω από βιβλία, από λογοτεχνία, από ταινίες, από ντοκιμαντέρ από χιλιάδες πηγές για να βρω τον χαρακτήρα που θέλω να φτιάξω.


Άρα τελικά ένας ηθοποιός επηρεάζεται και στην καθημερινή του ζωή από τους ρόλους τους οποίους παίζει; Επηρεάζεται στην καθημερινή του ζωή και στο πως θα δράσει σε σχέση με τους ρόλους που παίζει; Επειδή τους βλέπει από πιο κοντά ίσως…
Η αλήθεια είναι ότι δεν επηρεάζομαι στη ζωή μου. Φροντίζω αυτό να διαρκεί κάποιες ώρες, τις ώρες της παράστασης ή τις ώρες της πρόβας και από κει και πέρα να καθαρίζω και να είμαι στην ζωή μου όπως είμαι. Νομίζω ότι όταν ήμουνα πιο μικρή, τα πρώτα τρία-τέσσερα χρόνια της δουλειάς, επηρεαζόμουν περισσότερο, κουβαλούσα το ρόλο στο σπίτι, στις σχέσεις μου, στους φίλους μου, παντού. Μεγαλώνοντας επειδή οι ρόλοι πληθαίνανε και πόσους ανθρώπους να κουβαλάς μαζί σου, αρχίζεις να διώχνεις, να σβήνεις από τον σκληρό δίσκο και να καταλαβαίνεις ότι αυτό πρέπει να διαρκέσει τόσο χρόνο. Η σκέψη βέβαια, το πόσο μʼ απασχολεί ο ρόλος, μπορεί να συνεχίζεται όλη την ημέρα, αλλά σίγουρα όταν γίνεται η παράσταση δε μεταφέρω το ρόλο στην υπόλοιπη μέρα μου.


Ξανά πίσω στην  παράσταση, στον «Ένα κάποιο παράδεισο» η παράσταση ξεκίνησε από την Πάτρα, γιατί έγινε αυτό, έχουμε συνηθίσει οι παραστάσεις να ξεκινάνε από την Αθήνα.
Ξεκινήσαμε από την Πάτρα γιατί πρώτον δεν ήταν αρχή σεζόν και δεύτερον πιστεύω ότι η Πάτρα, που έχω παίξει αρκετές φορές κι έχω κάνει και πρεμιέρα, είναι μια πόλη που στηρίζει πάρα πολύ το θέατρο κι έχει άποψη για το θέατρο. Ήταν λοιπόν ένας τρόπος, αν θέλεις, για να μετρήσω την παράσταση πριν έρθει Αθήνα, ήταν ένας σωστός τρόπος για μένα. Έχω εμπιστοσύνη στο κοινό της Πάτρας.


Είναι πιο επιλεκτικό κοινό; Πιο αυστηρό;

Είναι ένα κοινό το οποίο έχει δικό του θέατρο, έχει ΔΗΠΕΘΕ κι ένα από τα καλύτερα θέατρα που υπάρχουν στην Ελλάδα, τον Απόλλωνα, ένα εξαιρετικό θέατρο. Έχει υπάρξει πολιτιστική πρωτεύουσα, η Πάτρα είναι ένα πολύ ζωντανό μέρος. Για μένα ήταν μια αρχή για να μετρήσω το πως θα πάει η παράσταση και για να δω τι θα κάνω στην Αθήνα το οποίο το είχα πει και στην Πάτρα, ότι ουσιαστικά έρχομαι για να δω τι γίνεται, πως πάει η παράσταση. Παρόλο λοιπόν που στην Πάτρα πήγε καλά ο δαίμονας δε με εγκατέλειψε και πάλι την άλλαξα, είναι περίεργο.


Άρα θα δούμε κάτι πολύ καλύτερο…
Δε ξέρω αν είναι καλύτερο, ξέρω ότι είναι άλλο.


Πες μας για το θέμα της παράστασης, αφορά την ζωή του Ζαν Ζενέ…
Ο Ζενέ είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς και όχι μόνο, συγγραφείς γενικά. Η ζωή του η ίδια έχει τόσο ενδιαφέρον που θα μπορούσε από μόνη της να είναι ένα βιβλίο. Αυτή είναι μια αγάπη η οποία μετράει είκοσι χρόνια, από τα χρόνια της σχολής μου άρεσε πάρα πολύ, παρόλο που δεν τον καταλάβαινα αυτόν τον άνθρωπο. Η ενασχόληση μου με τον Ζενέ, με την ζωή του και κάποια κείμενα του, πιο σοβαρά πια, ξεκίνησε πριν από περίπου έξι χρόνια όταν μου πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό η ιδέα να ασχοληθώ και να γράψω κάτι, να κάνω μια διασκευή με τα έργα του και να αναφερθώ σε αυτόν τον άνθρωπο. Τελικά τελείωσε πέρυσι, μετά από πολύ δουλειά το κείμενο και μετά όπως σου είπα το ξαναδούλεψα το καλοκαίρι για τελευταία φορά. Αναφέρεται λοιπόν στη ζωή του Ζενέ, στην άποψη που είχε για την κοινωνία και για τις συνθήκες, τις ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης σε αυτήν την κοινωνία και δυστυχώς αυτά που ο Ζενέ έγραφε το ʼ40, το ʼ50, το ʼ60 τα έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κα σε όλη την Ευρώπη ξανά σε πρώτο πλάνο. Δηλαδή, ο Ζενέ μίλαγε για μία χώρα, την Γαλλία βέβαια, η οποία δεν έχει αίσθηση της δικαιοσύνης, για μια χώρα η οποία δε δέχεται τη διαφορετικότητα, δε δέχεται τους ξένους, τους ομοφυλόφιλους, δε δέχεται οποιαδήποτε ράτσα ανθρώπων οι οποίοι έχουν ταμπέλες διαφορετικές όπως πχ οι πόρνες ενώ ταυτόχρονα είναι μια αυστηρά συντηρητική κοινωνία η οποία φιμώνει οτιδήποτε επαναστατικό ανθεί από τον κόσμο του πνεύματος ή της τέχνης. Ο Ζενέ με την ζωή που έκανε βρέθηκε πολλές φορές κλεισμένος στην φυλακή, κινδύνεψε να πεθάνει, ήταν καταδικασμένος με θανατική ποινή και τότε αγκάλιασε η γαλλική διανόηση, κάποιοι από την γαλλική διανόηση, όπως ο Σαρτρ και ο Κοκτό. Αγκάλιασαν το έργο του και ζήτησαν χάρη για αυτόν τον άνθρωπο κι έτσι ο Ζενέ έσωσε την ζωή του και μπόρεσε να συνεχίσει να γράφει. Ήταν ένας άνθρωπος που επαναστατούσε σε οτιδήποτε ήταν καθιερωμένο, σε οτιδήποτε ήταν καθεστώς. Επαναστατούσε απέναντι στην πολιτική, την θρησκεία, την οικογένεια γιατί πίστευε ότι αυτά για να είναι υγιή θα έπρεπε να αγκαλιάσουν όλους τους ανθρώπους και να μην κάνουν διαχωρισμούς. Ο ίδιος εκδιώχθηκε με χίλιους τρόπους από την χώρα του και προσπάθησε πολλές φορές να φύγει, παρόλο που κατέληξε τελικά να πεθάνει στην Γαλλία σε ένα ξενοδοχείο το 1987. Ήταν ένας άνθρωπος όμως που ψάχτηκε πάρα πολύ προς τα έξω, μισούσε και αγαπούσε ταυτόχρονα τη χώρα του, ένα αίσθημα που τον τελευταίο χρόνο το συναντάμε πολύ και στους Έλληνες, μισούμε κι αγαπούμε τη χώρα μας. Αυτό μου φάνηκε τόσο σύγχρονο πέρυσι. Όλος αυτός ο κόσμος δηλαδή, αυτά για τα οποία φώναζε αυτός ο άνθρωπος μέσα από τα έργα του και μέσα από τη φυσική του παρουσία, χρόνια πριν, ξαφνικά είναι ανάγκη να τα μοιραστούμε εδώ γιατί είναι κάτι που συμβαίνει.


Με αφορμή τη ζωή του Ζενέ και το πώς αυτή μεταφέρεται σε μια παράσταση γεννιέται η απορία μήπως τελικά η ετοιμολογία της λέξης ηθοποιός στις σημερινές συνθήκες μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο; Να ποιήσει ήθος δηλαδή…
Σε περιόδους κρίσης η ιστορία μας λέει ότι το θέατρο το κάνει αυτό, ίσως γιατί ήταν κι ένας χώρος μάζωξης των ανθρώπων, να βρεθούν μαζί και να παρακολουθήσουν κάτι κοινό. Αυτό ήτανε και το θέατρο που πρέσβευε ο ίδιος ο Ζενέ. Πίστευε ότι το θέατρο πρέπει να γίνεται σε κατακόμβες, σε καταφύγια, θεωρούσε ότι πάντα ζούμε σε καιρό πολέμου όταν περνάμε τέτοιες περιόδους, οπότε πρέπει ένα θεατρικό έργο να σε φέρει μαζί με τον άλλο δίπλα-δίπλα, να το παρακολουθήσεις κι από κει και πέρα να αρχίσεις να σκέφτεσαι και στο φινάλε να επαναστατήσεις. Ναι, πιστεύω ότι οι ηθοποιοί, για αυτό και υπάρχουν τόσες πολλές παραστάσεις, έχουμε ανάγκη να εκφραστούμε για αυτό το αδιέξοδο που ζούμε, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας. Δεν είμαι από του ηθοποιούς που λέω αμάν υπάρχουν τόσες πολλές παραστάσεις, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάτι στους καλλιτέχνες που θέλουν να το βγάλουν προς τα έξω, έχουν το δικαίωμα να το κάνουν. Δεν θεωρώ ότι επειδή υπάρχει ανεργία υπάρχουν πολλές παραστάσεις. Πιστεύω ότι νέα παιδιά που μαζεύονται 20 μαζί και φτιάχνουν μια παράσταση πως κάτι θέλουν να πούνε, δε μπορεί να το κάνουν μόνο και μόνο για να μη μείνουνε σπίτι τους. Κάτι θέλουν να μας πουν.


Από την ανταπόκριση του κοινού, τουλάχιστον στην Πάτρα, ένιωσες πως αυτό που προσπαθούσε να μεταφέρει ο Ζενέ το κατάφερε το έργο;
Στην Πάτρα δε νομίζω ότι το κατάφερα καλά. Βεβαίως και έγινε, στην Πάτρα όμως δε νομίζω ότι το έκανα καλά, το επαναλαμβάνω. Πιστεύω ότι ο Ζενέ σε μια σκηνή Ιταλική, που είναι σε απόσταση από τον θεατή, δεν μπορεί να δουλέψει πολύ εύκολα. Τώρα στο γκαράζ του Κακογιάννης αισθάνομαι ότι επειδή ο κόσμος είναι πάρα πολύ κοντά, όλα γίνονται δίπλα του, ακριβώς δίπλα του όμως, επικοινωνεί πολύ καλύτερα η παράσταση μας. Τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι δύο παραστάσεις του Σεπτέμβρη πριν την διακοπή. Ο κόσμος είχε πολύ έντονη συμμετοχή σε αυτό που συνέβαινε. Νομίζω πως τώρα είναι στην καλύτερη της στιγμή, επειδή κατέβηκε πολύ βίαια και όλοι μας θέλαμε να παίξουμε. Είμαστε έντεκα άτομα με τρομερή διάθεση να κάνουμε την παράσταση και αυτό είναι πολύ καλό.


Σταθήκαμε όμως στο θέατρο, υπάρχουν και οι τηλεοπτικοί ηθοποιοί…
Κι εγώ είμαι τηλεοπτική ηθοποιός.


Πιστεύεις πως αυτό το επίπεδο που υπάρχει στο θέατρο μπορεί να μεταφερθεί και στην τηλεόραση; Πως βλέπεις την τηλεόραση σήμερα;

Βέβαια μπορεί να μεταφερθεί, το έχουν αποδείξει σειρές όπως «Το νησί», η «Αίθουσα του θρόνου» παλαιότερα, το «Δέκα», φυσικά και μπορεί να υπάρξει. Πέρα από αυτές τις σειρές και κάποιες άλλες σειρές -οι οποίες δεν είναι από μυθιστορήματα και βιβλία-όπως κάποιες καλογραμμένες κωμωδίες ή κάποια καθημερινά τα οποία από πίσω είχανε κείμενα, όπως το δικό μας, «Τα μυστικά της Εδέμ» που τα κείμενα ήταν των Κυρίτση-Ακρίτα. Θεωρώ ότι όταν έχεις ένα καλό κείμενο, καλούς ηθοποιούς και δίνεις και κάποιο χρόνο στη δουλειά για να συμβεί και όχι άρπα κόλλα, τότε βεβαίως και μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα γιατί οι ίδιοι ηθοποιοί παίζουν στο θέατρο και στην τηλεόραση, δεν είμαστε άλλοι το πρωί και άλλοι το βράδυ.


Απλά στην τηλεόραση μπαίνει πιο έντονα το θέμα της εμπορικότητας...
Για αυτό λέω, αρχικά  το πρώτο που μας ενδιαφέρει είναι το να υπάρχει κείμενο και μετά ένας καλός σκηνοθέτης αλλά αυτό συμβαίνει και στο θέατρο και στην τηλεόραση.


Την τηλεόραση σήμερα πως την βλέπεις;

Πώς να την δω; Δε βλέπω τηλεόραση. Δεν μπορώ να βλέπω Τούρκικα, τα είδα λίγο όταν πρωτοβγήκανε για να δω τι είναι αυτό, τι ποιότητα έχει αυτό το σήριαλ που είναι τόσο φτηνό και παίρνει τη δουλειά από τα δικά μας σήριαλ και κατέληξα στο γεγονός ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εμείς δε μπορούμε να φτηνύνουμε τις παραγωγές μας. Εμείς οι ηθοποιοί μειώνουμε τις αμοιβές μας, γιατί λοιπόν και κάποιοι παραγωγοί δεν μπορούν να μειώσουν το κόστος παραγωγής ενός σήριαλ για να μη χάσουμε κι εμείς τις δουλίτσες μας και όχι μόνο εμείς αλλά και τόσοι τεχνικοί που είναι πίσω από εμάς. Δηλαδή όταν τελειώνει ένα σήριαλ δε χάνουν τη δουλεία τους μόνο δέκα ηθοποιοί, την χάνουν άλλοι εκατό άνθρωποι που δουλεύουν από πίσω. Αν θέλουμε να συναγωνιστούμε τη φτήνια των ξένων σήριαλ πρέπει να το κάνουμε κι αυτό πρέπει να ξεκινήσει από τους παραγωγούς.


Έχει γίνει κάτι για αυτό; Το έχετε κουβεντιάσει μεταξύ σας;

Μας χρεωστάνε ακόμα λεφτά από δουλειά που έχει γίνει πριν από ενάμιση χρόνο οπότε δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε τίποτα. Πιστεύω όμως ότι σιγά-σιγά θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε και ευελπιστώ ότι σε δύο, τρία χρόνια θα ξαναϋπάρξει δουλειά και για ʽμας, με πολύ πιο λίγα χρήματα, δεν πειράζει. Ας παίρνουμε πολύ λιγότερα αλλά τουλάχιστον ας έχουμε δουλειά.


Αν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο τι θα έλεγες πως σου αρέσει περισσότερο και γιατί;

Μʼ αρέσουν όλα, δηλαδή δεν μπορώ να απαρνηθώ το θέατρο γιατί είναι, αν θέλεις, η βασική μου δουλειά. Έχει υπάρξει σεζόν χωρίς τηλεόραση αλλά δεν έχει υπάρξει σεζόν χωρίς θέατρο. Η τηλεόραση μʼ αρέσει γιατί δοκιμάζομαι σε ένα άλλο μέσο. Έχει τελείως διαφορετικό τρόπο παιξίματος και αυτό με φέρνει αντιμέτωπη με κάποιες ευκολίες, με κάποια πράγματα τα οποία θέλω να κόψω και κάθε φορά προσπαθώ να βελτιώνομαι σʼ αυτό το είδος, στο είδος δηλαδή της κάμερας γιατί ταινίες δε γίνονται πολλές οπότε δεν έχουμε τη δυνατότητα όπως στο εξωτερικό να δουλεύουμε πολύ στον κινηματογράφο. Οπότε το μέσον για να βρούμε την κάμερα και να παίξουμε λίγο πιο κινηματογραφικά είναι η τηλεόραση. Μʼ αρέσει η τηλεόραση, μʼ αρέσει επίσης το ότι έχει συνέχεια ο χαρακτήρας μου και πρέπει να βρίσκω τη συνέχειά του από γύρισμα σε γύρισμα, έχει μια μορφή δυσκολίας. Αυτό που θα ήταν ένα μεγάλο μου όνειρο, αλλά ξέρω ότι δε θα συμβεί ποτέ, θα ήταν να παίξω σε ταινίες περιπέτειας αλλά στην Ελλάδα δε γίνονται αυτά…


Τύπου;

Τύπου, τι να σου πω; Λάρα Κροφτ, μιλάμε για τέτοια πράγματα αλλά ξέρω ότι δε θα συμβεί…  (γέλια) Αυτό το έλεγα από όταν βγήκα από τη σχολή, πέρασαν 22 χρόνια από τότε, δεν έχει αλλάξει κάτι.


Με τα «Μυστικά της Εδέμ» είχατε σημειώσει επιτυχία. Τώρα όπως και πολλοί συνάδελφοι σου δεν έχεις τηλεοπτική παρουσία, ο κόσμος σε αναζητά στο θέατρο;

Το καλό με μένα είναι ότι ποτέ δεν πήγα να εξαργυρώσω αυτήν την επιτυχία, δηλαδή δεν πήγα να παίξω στο θέατρο έναν ρόλο σαν την Αμαλία από τα «μυστικά της Εδέμ». Αυτό είναι καλό για μένα, κακό για τους θεατές, δηλαδή οι θεατές που ήρθαν στην Πάτρα για να δούνε την Βάνα όπως έπαιζε στην τηλεόραση απογοητεύτηκαν πάρα πολύ. Αυτό όμως τους έφερε αντιμέτωπους με μια άλλη Βάνα που χάρηκα πάρα πολύ όταν πολλοί άνθρωποι ήρθαν στο καμαρίνι και μου είπαν: δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα ήσουν έτσι. Κι όμως είμαι… Οπότε σημαίνει ότι ο κόσμος αν σε αγαπήσει σε μια πετυχημένη σειρά σίγουρα θα σε ψάξει για να σε δει σε κάτι αντίστοιχο, αν όμως εσύ δεν το κάνεις μπορεί και να χαρεί που θα σε δει σε κάτι διαφορετικό, όχι όλοι.


Η μεγαλύτερη επιβράβευση σου ποια είναι;
Η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι όταν εντελώς τυχαία με σταματάνε στο δρόμο και μου μιλάνε για μια παράσταση που έχουν δει πέντε χρόνια πριν, δέκα χρόνια πριν και μου λένε ότι τους είχε συγκινήσει ή ότι τη θυμούνται ακόμα. Αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει άνθρωπος, να με θυμάται μετά από χρόνια σε κάτι που έχω παίξει.


Βλέποντας τον εαυτό σου σήμερα, όταν σκέφτεσαι την Βάνα, τότε που αποφάσισε ότι θα γίνει ηθοποιός κρίνεις ότι καλά έκανες; Αν γύρναγες το χρόνο πίσω θα άλλαζες κάτι; Ήρθαν τα πράγματα έτσι όπως τα περίμενες;
Επί της ουσίας δε θα άλλαζα τίποτα. Πιστεύω ότι όταν αποφασίζουμε να κάνουμε μα δουλειά η οποία πραγματικά για εμάς είναι ανάγκη, ίσως και να είναι η μόνη δουλειά που μπορούμε να κάνουμε και μετά από τόσα χρόνια μπορώ να το πω, πιστεύω ότι δε θα έκανα καλά καμία άλλη δουλειά. Όχι ότι αυτή την κάνω καλά τώρα αλλά σίγουρα δε θα πέρναγα εγώ καλά σε άλλη δουλειά. Μετά από χρόνια λοιπόν είμαι πολύ ευτυχισμένη όχι για τα ναι που έχω πει αλλά για τα όχι και αυτά δε θα τα άλλαζα με τίποτα.


Εκτός από ηθοποιός γράφεις και κείμενα όπως τώρα στο «Ένας κάποιος παράδεισος», όπου έχεις κάνει τη διασκευή, σκηνοθετείς και διδάσκεις...
      
Είχα γράψει και το «Ο δικός μας ελέφαντας» αυτό είναι ουσιαστικά το πρώτο έργο που έγραψα. Σκηνοθετώ μόνο πράγματα που με ενδιαφέρουν και με αφορούν, πραγματικά δεν μπορώ να πω ότι είναι το επάγγελμα μου σκηνοθέτης. Δε μπορείς να μου δώσεις ένα κείμενο και να σου πω ότι μπορώ να το κάνω παράσταση αν πραγματικά δε με αγγίζει και δεν έχω κάτι να πω. Ο σκηνοθέτης είναι υποχρεωμένος να μπορεί να σκηνοθετήσει τα πάντα, εγώ δε μπορώ να το κάνω. Διδάσκω τα τρία τελευταία χρόνια, έκανα και πριν ιδιαίτερα μαθήματα, μετά από παρότρυνση του Κώστα Αρζόγλου παρόλο που είχα πει όχι σε διάφορες σχολές πιο πριν. Ο Αρζόγλου είναι ένας ηθοποιός και που εκτιμώ στη δουλειά του αλλά εκτιμώ την τρέλα που φέρει, δηλαδή το ότι έχει μια νεότητα, μια νεανική τρέλα, είναι δημιουργός. Ίσως να είναι ο μόνος που θα μπορούσε να με πείσει ότι μπορώ να υπάρξω σε μια σχολή που είναι διευθυντής ένας τέτοιος άνθρωπος. Έτσι λοιπόν διδάσκω στην σχολή της Πετρούπολής και μπορώ να σου πω ότι το χαίρομαι πάρα πολύ. Στην παράσταση μου δε παίζουν και δύο μαθητές μου. Είναι μεγάλη χαρά για μένα γιατί πέρα απʼ το ότι αρχίζω και βρίσκω τρόπους να βοηθήσω πραγματικά και ουσιαστικά τα παιδιά το μάθημα είναι ένα πάρε δώσε, δηλαδή και τα παιδιά μου δίνουν πράγματα κι εγώ τους δίνω. Όταν το μάθημα λειτουργεί έτσι για μένα είναι μια πηγή δημιουργίας, δηλαδή μερικά πράγματα που δοκιμάζω ή τα βλέπω στα παιδιά τα χρησιμοποιώ κι εγώ μετά σαν ηθοποιός.


Πως νιώθεις που διαμορφώνεις μια νέα γενιά ηθοποιών;
Τεράστια ευθύνη και αισθάνομαι πως είμαι και αρκετά αυστηρή. Επίσης έχω την ανάγκη να τους πω τα πράγματα με το όνομα τους, δε μπορώ να παραμυθιάζω ένα παιδί 18 χρονών που θα έρθει στη σχολή και να του πω ότι όλα θα είναι ρόδινα και συνέχισε γιατί θα πάνε όλα καλά. Όσα παιδιά ξεκινάνε και είναι πρώτο έτος το ξέρουνε και το λένε για μένα, είμαι από τους ανθρώπους που τους λέω αυτό θα σας συμβεί, αυτό θα γίνει, τα πράγματα δεν είναι εύκολα ειδικά τώρα και δε θα είναι για τα επόμενα χρόνια. Τους παροτρύνω να κρατήσουν την όποια δουλειά έχουν, αν έχουν δουλειά, για να έχουν τουλάχιστον κάτι να φάνε και να επιβιώσουν. Πιστεύω πως τους κάνω να το σκεφτούνε αν θα πρέπει να συνεχίσουν αυτή τη σπουδή και αν θα πρέπει να κάνουν αυτό το επάγγελμα. Αυτό για μένα είναι η ιερή υποχρέωση ενός δασκάλου, ειδικά σε αυτές τις περιόδους, για οποιαδήποτε σχολή θα έπρεπε να γίνεται αυτό. Δεν πρέπει να παραμυθιάζουμε πια τα παιδιά ότι οι θέσεις εργασίας είναι ελεύθερες και σας περιμένουν ούτε ότι θα βγάλουν λεφτά, γιατί δε θα βγάλουν.


Οι συνεργάτες της παράστασης;

Επειδή δεν είμαι επαγγελματίας σκηνοθέτης, αυτό δε σημαίνει ότι είμαι ερασιτέχνης αλλά δεν έχω σπουδάσει αυτή τη δουλειά για αυτό το λέω, ένα μεγάλο μέρος όλης της διαδικασίας είναι οι συνεργάτες μου, Δε θα μπορούσα να σκηνοθετήσω αν δεν ήξερα ότι στάνταρ κάθε φορά που θα σκηνοθετήσω τα σκηνικά μου θα τα κάνει ο Γιώργος Λιντζέρης, τα φώτα η Κατερίνα Μαραγκουδάκη την μουσική μου οι DNA. Δηλαδή είναι κάποιοι στάνταρ συνεργάτες οι οποίοι είναι δίπλα μου, με βοηθάνε επί της ουσίας, δημιουργικά, με πάνε παρακάτω, μου βάζουνε εμπόδια, μου βάζουνε τρικλοποδιές, μου λένε αυτό δεν είναι καλό. Οπότε είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουμε πάρα πολλά χρόνια μαζί και είμαι περήφανή για αυτό, είμαι περήφανη που έχω δίπλα μου τέτοιους ανθρώπους. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, πρέπει να το πω γιατί πρέπει να τα λέμε, σε όλους αυτούς τους ηθοποιούς που με εμπιστεύτηκαν γιατί είναι πολύ σημαντικό να με εμπιστεύονται. Παναγιώτης Πετράκης, Κυριάκος Κοσμίδης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Νικος Ιωαννιδης, Γιώργος Στριφτάρης, Βασίλης Αφεντούλης, Βάνα Πεφάνη, Νικολίνα Μουαΐμη, Δημήτρης Κάτσης, Σταυρούλα Οικονόμου, Μαργαρίτα Παπαντώνη. Είναι πολλοί, πέρα από τους νέους ηθοποιούς οι οποίοι είναι και μαθητές μου, πραγματικά στην παράσταση υπάρχουν ηθοποιοί που είναι τόσα χρόνια στο χώρο, όσα κι εγώ και το ότι δείχνουν εμπιστοσύνη στο να τους σκηνοθετήσω και να μπουν σε αυτήν την περιπέτεια νιώθω ότι πραγματικά τους οφείλω για αυτό που κάνουν.


Γιατί να έρθει κάποιος να δει την παράσταση; Εσύ σαν θεατής γιατί θα πήγαινες;
Θα πήγαινα να την δω γιατί καταπιάνεται με θέματα τα οποία δεν ασχολείται το θέατρο συχνά. Είναι αρκετά σκληρά τα θέματα που διαπραγματεύεται το έργο. Θα πήγαινα να το δω από περιέργεια προς τη ζωή ενός σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα. Θα πήγαινα να το δω γιατί θέλω να βλέπω πράγματα τα οποία μετά με κάνουν και σκέφτομαι και πιστεύω ότι η παράσταση αν μη τι άλλο, σʼ αρέσει δε σʼ αρέσει σίγουρα θα την σκεφτείς και σίγουρα θα την συζητήσεις.       


Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ

www.artistbook.gr
15/2/2013

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Σεπτέμβριος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
123
45678910

Θέατρο - Παραστάσεις

Γιε μου πού πας;
11121314151617
18

Θέατρο - Παραστάσεις

Μπαλέτα Béjart

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
1920212223

Θέατρο - Παραστάσεις

Άμλετ Vs Τέλμα

Μουσική - Συναυλίες

Nicolas Jaar
24
2526

Θέατρο - Παραστάσεις

Αμύντας
2728

Θέατρο - Παραστάσεις

Mon Petit Prince
29

Θέατρο - Παραστάσεις

Mon Petit Prince
30
Σεπτέμβριος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Αμύντας

Αμύντας | Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Στις 26 Σεπτεμβρίου θα παρουσιαστεί η παράσταση "Αμύντας" στο Ηρώδειο εις μνήμη του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, θα αναβιώσει για μια μοναδική παράσταση τη μεγάλη του επιτυχία, προσφέροντας στους φίλους του ...
Vanessa Mae

Vanessa Mae | Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Στις 5 Οκτωβρίου η μοναδική Vanessa Mae θα δώσει ακόμα μία εκρηκτική παράσταση, παρέα με το βιολί της, στο Ηρώδειο. Η Βασίλισσα του βιολιού Vanessa Mae επιστρέφει, με ένα εξαιρετικό show εφ όλης της ύλης, την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου στις ...

Αρχη