ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-Βλαδίμηρος Κυριακίδης Να μην υποκύψουμε στη χρηματιστηριακή εποχή

Συνεντεύξεις
11/09/2013

Με αφορμή την πολύαναμενόμενη ταινία «Νήσος 2» στους κινηματογράφους αλλά και την πλούσια θεατρική του δράση βρεθήκαμε και συνομιλήσαμε με τον Βλαδίμηρο  Κυριακίδη. 

Μετά το «Νήσος 1» έρχεται στην μεγάλη οθόνη το «Νήσος 2» ποιός είναι ο ρόλος σου αυτή τη φορά;
Ο ρόλος είναι ο ίδιος, είναι αυτός ο αντιπαθής αστυνομικός, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που είναι αναγνωρίσιμος, τον συναντούμε στις μέρες μας, αυτός που θα διαχειριστεί και θα χειριστεί καταστάσεις, θα εκμεταλλευτεί ανθρώπους για να μπορέσει να επιπλεύσει.  Άκρως γοητευτικός ρόλος για μένα, τον είδα βέβαια μέσα και από την κωμική του πλευρά και αυτό ήταν που με χαροποίησε και στη Νήσο 1 και στη Νήσο 2. Ουσιαστικά μέσες άκρες τον γελοιοποίησα, τον τράβηξα λίγο στα άκρα για να μπορέσουμε να κερδίσουμε και την κωμωδία αλλά είναι ένας χαρακτήρας που τον συναντούμε και για αυτό ήθελα πάρα πολύ να τον υποδυθώ. 

Στο βιογραφικό σου έκτος από το «Νήσος 1» και 2 υπάρχουν 10 κινηματογραφικές ταινίες. Μια από αυτές ήταν το 2006, ταινία της χρονιάς μάλιστα με 400.000 εισιτήρια. Το «Straight Story» με δικό σου σενάριο και σκηνοθεσία.
Ναι η ταινία Straight Story ήταν η αντιστροφή τις κοινωνίας. Η ιδέα ξεκίνησε πάρα πολύ απλά, μαζί με την γυναίκα μου Έφη Μουρίκη, περπατώντας μια μέρα περάσαμε από ένα δρόμο και είδαμε κάποιους να κοροϊδεύουν έναν γκέι. Εκεί μας ήρθε η ιδέα του τι θα γινόταν αν όλη η κοινωνία ήταν αντεστραμένη. Δηλαδή αν το καθεστώς ήταν να είσαι γκέι και το αποτρόπαιο ήταν να είσαι straight. Έτσι αποφασίσαμε να γράψουμε μια κωμωδία με το συγκεκριμένο θέμα. Θίγοντας το θέμα αυτό θίξαμε και γενικότερα το θέμα του ρατσισμού γιατί είμαστε ενάντια σε οποιονδήποτε ρατσισμό. Η ταινία πραγματικά πήγε πάρα πολύ καλά στις αίθουσες. Κερδίσαμε ένα στοίχημα, που ήταν ότι, με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό μπορούμε να κάνουμε μια ταινία που μπορεί να φέρει και να αποφέρει κέρδη και έτσι συνέβη, από κει και πέρα δεν συνεχίσαμε να κάνουμε ταινίες γιατί δεν είμαστε κινηματογραφιστές.

Υπάρχει περίπτωση να δούμε κάτι στο μέλλον παρόλα αυτά;
Κάποια στιγμή σίγουρα αλλά σε πιο ερευνητικό επίπεδο πιστεύω, δηλαδή νομίζω ότι θα ψαχτούμε και στο σενάριο αλλά και ως προς τη γραφή σε κάτι πιο ερευνητικό, μας ενδιαφέρει πολύ.

Ας αφήσουμε όμως την μεγάλη οθόνη. Σε έχουμε δει να υποδύεσαι ενεργητικούς ρόλους με πολύ χιούμορ, είσαι έτσι και στην προσωπική σου ζωή;
Όσο αφορά το ενεργητικό κομμάτι ναι, είμαι δημιουργικός, ενεργητικός, δεν μπορώ να ησυχάσω, να ηρεμήσω.

Γενικά υποδύεσαι περίπλοκους ρόλους.
Ναι. Στη ζωή μου δεν μπορώ να πω ότι είμαι τόσο αστείος και κωμικός, είμαι λίγο πιο σοβαρός. Από κει και πέρα όμως στην τέχνη μου επάνω με ενδιαφέρει πάρα πολύ η κωμωδία. Στην προσωπική μου ζωή, ναι μπορώ να πω ότι έχω ένα πολυσύνθετο χαρακτήρα που χρειάζεται ψυχανάλυση (γέλια) για να μπορέσω να καταλάβω κι εγώ τι μου συμβαίνει. Όχι, κακά τα ψέματα χιούμορ κάνω, ξέρω πολύ καλά τι μου συμβαίνει, με ενδιαφέρει πάρα πολύ το αντικείμενο της δουλειάς μου  και με ενδιαφέρει πάρα πολύ η προσωπική μου ισορροπία.


Σου έχει λείψει καθόλου η τηλεόραση και πως σχολιάζεις το γεγονός ότι υπάρχουν σχεδόν περισσότερες τούρκικες  απʼ ότι Ελληνικές σειρές;
Η τηλεόραση, ευτυχώς έχω την πολυτέλεια να λέω ότι, δε μου λείπει. Και λέω ευτυχώς γιατί υπάρχουν άλλοι συνάδελφοι που δεν έχουν την πολυτέλεια να το πουν αυτό. Μπορώ να ζήσω και διαφορετικά, δε ξέρω βέβαια τι θα γινόταν αν είχα πρόβλημα επιβίωσης, για αυτό και δε μου λείπει η τηλεόραση. Από την άλλη μεριά πιστεύω ότι όλα είναι καλοδεχούμενα ακόμα και τα τούρκικα-οτιδήποτε, δυστυχώς είναι αυτή η γλώσσα του σήμερα, σίγουρα όμως κάποια στιγμή θα γίνουν και Ελληνικές παραγωγές δεν υπάρχει περίπτωση στην Ελλάδα ζούμε.

Αυτή την εποχή εμφανίζεσαι στο θέατρο με το  «Caveman» είναι πρόκληση αυτός ο ρόλος για σένα;  
Ναι, διότι όταν είσαι μόνος σου δύο ώρες επί σκηνής και προσπαθείς να χαλιναγωγήσεις και  τα εκφραστικά σου μέσα αλλά και την ενεργεία του κοινού είναι αρκετά δύσκολό  πράγμα, είναι πρωταθλητισμός. Χρειάζεται συγκερασμός πολλών πραγμάτων μαζί, φυσική κατάσταση, τεχνική, ετυμολογία, πολλά πράγματα μαζί. Το στοίχημα είναι μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον και πολύ γοητευτικό για αυτό και είναι ο τρίτος χρόνος, δικός μου, που παίζω τον «Caveman».

Μαζί με την Έφη Μουρίκη, τη γυναίκα σου, είστε και σε άλλες δύο παραστάσεις. Πες μας για αυτές.
Ναι εγώ έχω κάνει την παραγωγή και η Έφη τη σκηνοθεσία στις «Δούλες». Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενε  είναι ένα κλασικό έργο, ανεβαίνει για πολλοστή φορά στην Ελλάδα και όχι μόνο, στο παγκόσμιο δραματολόγιο, στο Θέατρο του Γιώργου Αρμένη στα Εξάρχεια κάθε Παρασκευή Σάββατο και Κυριακή στις 21:15. Τη σκηνοθεσία όπως είπα έχει κάνει η Έφη Μουρίκη και πρωταγωνιστούν οι Κατερίνα Παπουτσάκη η Έφη Μουρίκη και η Μάρα Μοτάκη  Είναι ένα εξαιρετικό έργο ενός μεγάλου, συγκλονιστικού συγγραφέα και εκεί έχω τον ρόλο του παραγωγού. Ως παραγωγή βέβαια μαζί με την Έφη έχουμε κάνει και τις Δευτέρες και Τρίτες στο ίδιο θέατρο το «Η μοναξιά στην άγρια Δύση» του  Μάρτιν ΜακΝτόνα.
Ο ΜακΝτόνα τελευταία ανεβαίνει πάρα πολύ στην Ελλάδα, είναι ένας συγκλονιστικός Ιρλανδός συγγραφέας, ένα πολύ σκληρό, δυνατό, τρυφερό έργο με τέσσερα νέα παιδιά. Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που βάλαμε με την Έφη. Πήραμε τέσσερα νέα παιδιά, τα δύο είναι ακόμα στην σχολή, και ανεβάσαμε ένα έργο γιατί πραγματικά θέλουμε κάποια στιγμή να βοηθήσουμε νέους ανθρώπους να μπούνε στην αγορά, να βγουν τα καινούρια ονόματα, να βγουν άνθρωποι που μπορούν στο μέλλον, να χτίσουν λίγο το θέατρο και να βοηθήσουνε λίγο τη θεατρική πραγματικότητα. Πιστεύω ότι το καταφέραμε.

Στο θέατρο έχεις συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα. Έχεις κρατήσει κάτι από αυτές τις συνεργασίες και ποια ξεχωρίζεις;
Κατʼ αρχάς μπορώ να ξεχωρίσω τον Μίνω Βολανάκη ως σκηνοθέτη όταν κάναμε το  ΡΟΖΕΝΓΚΡΑΝΤΖ και ΓΚΙΛΝΤΕΝΣΤΕΡΝ του Στοπαρντ στο κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο Βολανάκης ήταν ιδιοφυία, ήταν μοναδική προσωπικότητα. Χρόνια μετά δε μπορώ να ξανασυναντήσω τέτοια φυσιογνωμία, πραγματικά ιδιοφυές άτομο. Μετά μπορώ να ξεχωρίσω τη δασκάλα μου, τη Ρούλα Πατεράκη.  Από κει και πέρα μπορώ να μιλήσω για ανθρώπους που μου έμαθαν πράγματα όπως ο Γιώργος Κιμούλης που ήταν μεγάλο σχολείο για μένα, δε θέλω να επεκταθώ πάρα πολύ γιατί από όλους έχω κερδίσει κάτι, με έχουν βοηθήσει. Ο Βαλτινός, ο Βούρος, ο Χατζόπουλος, έχω κερδίσει πάρα πολλά πράγματα από πάρα πολλούς ανθρώπούς.

Έχεις παίξει και στο Ηρώδειο…
Ναι εκεί θα κατέληγα τώρα, ότι ο τελευταίος που με επηρέασε πάρα πολύ ήταν ο Μιχάλης Κακογιάννης. Τον άφησα τελευταίο γιατί με τον Μιχάλη ήμασταν πλέον οικογένεια, από τη στιγμή που συνεργαστήκαμε γίναμε οικογένεια. Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε σαν οικογένεια, ήμασταν συνέχεια μαζί, μιλούσαμε, ήταν εγκυκλοπαίδεια για μένα. Άνοιγε το στόμα του και μάθαινα, μάθαινα, μάθαινα. Ρουφούσα κάθε λέξη του και όχι μόνο αυτό ένας άνθρωπος παγκοσμίου φήμης με τεράστιες επιτυχίες και όχι μόνο. Ήταν τόσο σεμνός που όταν του μιλούσαν για τις επιτυχίες του σχεδόν κοκκίνιζε, δεν ήθελε να μιλάει τόσο πολύ, συγκλονιστική φυσιογνωμία.

Έχεις κάποιο καταφύγιο για τις «δύσκολες» στιγμές σου;
Ναι, είναι η βιβλιοθήκη μου. Εκεί είναι το ησυχαστήριο μου, εκεί μπορώ να συγκεντρώνομαι, να αναπροσαρμόζω, να αναδιοργανώνω τον ίδιο μου τον εαυτό και να αναλογίζομαι τα λάθη μου και να προχωρώ παρακάτω. Εκεί είναι που γεννιούνται όλες οι ιδέες, για το τι πρόκειται να γίνει.

Ποιο είναι το έργο που θα ήθελες να ανεβάσεις και να πρωταγωνιστήσεις τα επόμενα χρόνια;
Κοίτα, επειδή είμαι και πενήντα χρονών πλέον, έχω πάρει μια απόφαση ότι πρέπει να γίνω πάρα πολύ καλός σε αυτό που μπορώ να κάνω καλύτερα, στην κωμωδία. Σε αυτό θα επιχειρήσω να προχωρήσω την τέχνη μου. Από εδώ και πέρα πιστεύω ότι θα δοκιμάσω πράγματα της δυναμικής του Caveman, θέλω να πω δηλαδή, μοντέρνα κωμωδία. Πράγματα που μπορούν να αγγίζουν πιο πολύ το κοινό και σαν γραφή αλλά και σαν τεχνική. Αυτή είναι η μεγάλη μου αναζήτηση πια σαν καλλιτέχνης, από κει και πέρα υπάρχει και μια διαρκής και αστείρευτη μελέτη των μεγάλων συγγραφέων, που μπαίνοντας στα μονοπάτια του δράματος, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας με βοηθάει ακόμα πιο πολύ να αναγνωρίζω ανθρώπους, καταστάσεις και να γίνομαι καλύτερος στην κωμωδία, στο κομμάτι που με ενδιαφέρει πιο πολύ πάνω από όλα. Αυτό θα επιχειρήσω να κάνω τα επόμενα χρόνια.

 
Το 1981 είχες συμπρωταγωνιστήσει στο Summer Lovers με την Daryl Hannah και Peter Gallagher πες μας για αυτή σου την εμπειρία.
Εκεί γνώρισα επαγγελματίες και αυτό που λείπει από την Ελλάδα. Όταν λέω επαγγελματίες εννοώ ότι υπήρχαν σαφή χρονοδιαγράμματα και παραγωγή συγκροτημένη. Ουσιαστικά είναι δύο διαφορετικές δουλειές αλλιώς συνεργάζεσαι με τους Αμερικάνους κι αλλιώς με τους Έλληνες. Με τους Έλληνες, δυστυχώς, υπάρχει πάντα το της τελευταία στιγμή.
 
Ήταν η πρώτη σου ταινία;
Ναι, η πρώτη ταινία που έκανα ήταν Αμερικάνικη, δεν είναι φοβερό αυτό; Αυτό που έζησα με τους Αμερικάνους είναι ότι ο καθένας έκανε την δουλεία του, δεν μπλεκόταν ο ένας στα πόδια του άλλου. Καθαρά επαγγελματικά πράγματα. Τα προβλήματα της παραγωγής δεν απασχολούσαν τους ηθοποιούς, ούτε τις σκηνοθεσίας, ούτε τα προβλήματα των ηθοποιών απασχολούσαν την παραγωγή. Ο καθένας έκανε τη δουλειά του.

Έχεις κρατήσει επικοινωνία με κάποιους από τους συντελεστές;
Τώρα το Πάσχα είχαμε πάει στο Λος Άντζελες, μαζί με την Έφη, και βρήκα τον Peter Gallaxer  και τον Rantal Klaiser τον σκηνοθέτη της ταινίας, για όσους δεν τον ξέρουν έχει κάνει το Blue Lagoon, το Grease, τη Γαλάζια Λίμνη και τους βρήκα και τους μάζεψα. Τους έβγαλα μια τούρτα 31 χρόνια, με κεράκι 31 γιατί ήταν 1980 και είναι 2011. Συγκινηθήκαμε όλοι, είχανε φέρει τις οικογένειες τους, ήταν απίστευτη βραδιά.

Τα σχέδια σου για το 2012;
Και ο «Caveman» και οι «Δούλες» και το «Μοναξιά στην άγρια δύση» θα συνεχίσουν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Σίγουρα κάποια ταινία θα γίνει που ακόμα περιμένω να μου έρθει το κατάλληλο σενάριο για να παίξω.

Και η ευχή σου για το 2012;
Να μην υποκύψουμε στη χρηματιστηριακή εποχή. Να μη γίνουμε απάνθρωποι, να σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπο και να ξεκινήσουμε να καλλιεργούμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους διπλανούς μας. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε το παιχνίδι, αλλιώς θα είμαστε ναρκωμένοι υπό τη σκέπη κάποιου χρηματιστηρίου, κάποιας τράπεζας και κάποιων ανόητων που μας δουλεύουνε μέσα στη μούρη.


Δείτε επίσης:
ΝΗΣΟΣ 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού
Οι δούλες στο Νέο Ελληνικό Θεάτρο
Μοναξιά στην άγρια Δύση στο Νέο Ελληνικό Θέατρο 
                
www.artistbook.gr
17/12/2011

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Ιούνιος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
1234
567891011
12

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παιχνίδια εξουσίας

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
13

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παρασκευή + 13

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
1415161718
19202122232425
2627282930
Ιούνιος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Τα 5 Στοιχεία

Τα 5 Στοιχεία | Θέατρο Ρεματιάς

Μουσικοθεατρική παράσταση για την αναζήτηση του κρυφού πέμπτου στοιχείου, στο Θέατρο Ρεματιάς, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ρεματιάς 2017. Η παράσταση είναι βασισμένη στη θεωρία του Ησίοδου, για τα πέντε θεμελιακά στοιχεία (φωτιά, αέρας, ...
Συναυλία τμήματος μοντέρνας μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης

Συναυλία τμήματος μοντέρνας μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης | Θέατρο Πέτρας

Μία ροκ βραδιά με στοιχεία ποπ από το Τμήμα Μοντέρνων Οργάνων του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης, στο θέατρο Πέτρας. Με επίκεντρο την ροκ μουσική, το Τμήμα Μοντέρνων Οργάνων του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης σε συνεργασία με τάξεις των ...

Αρχη