Συνέντευξη-Γιώργος Χρυσοστόμου: Η κρίση θα δημιουργήσει πολιτισμό

Συνεντεύξεις
11/09/2013

Γιώργος Χρυσοστόμου, ένας ταλαντούχος ηθοποιός που έχει φροντίσει να απασχολεί μόνο με την τέχνη του. Τρίτη μεσημέρι και τον συναντάμε στην ηλιόλουστη ταράτσα του Λουκούμι bar της πλατείας Αβυσσηνίας. Μιλήσαμε για θέατρο, μουσική αλλά και για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το σίγουρο είναι πως ο Γιώργος δε μασάει τα λόγια του...  

Φωτογράφιση: Σίλια Βλαστού


Από τη Ρόδο στη Θεσσαλονίκη πως προέκυψε αυτό;  
Από τον απόλυτο νότο στον απόλυτο βορρά. Στη Θεσσαλονίκη πήγα γιατί πέρασα στη δραματική σχολή του κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Και η απόφασή για αυτό;
Για την Θεσσαλονίκη ή για την ηθοποιία;

Για την ηθοποιία σε πρώτη φάση.
Βασικά έπρεπε να βρω έναν τρόπο να φύγω από το νησί και επειδή δεν ήμουν καλός στο σχολείο ήξερα πως αυτό δε θα συμβεί με τις πανελλήνιες.  Επέλεξα να μη δώσω για να μην υπάρχουν άχρηστα έξοδα στην οικογένεια για φροντιστήρια κλπ μιας και δε  θα τα πήγαινα καλά ούτως ή άλλος.  Μεγάλο ρόλο έπαιξε μια θεατρική ομάδα που συμμετείχα. Τότε ήταν το θεατρικό εργαστήρι του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρόδου που είχε πολύ καλή λειτουργία και μετά έγινε η θεατρική ομάδα «Πράξις». Όλα αυτά λοιπόν και η ανάγκη μου να φύγω με έκαναν να αποφασίσω να πάω να δώσω εξετάσεις στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη και τελικά πέρασα στη Θεσσαλονίκη.

Μήπως τώρα ήρθε η εποχή που σκέφτεσαι να ξαναγυρίσεις στη Ρόδο; Λόγω οικονομικής κρίσης.
Σε καμία απολύτως περίπτωση. Κατʼ αρχήν το θεωρώ δειλία να γυρίσω πίσω. Εννοώ ότι μπορώ ακόμα να τα καταφέρω, μάλλον ήδη τα καταφέρνω, το επαγγελματικό μου κομμάτι πάει πολύ καλά δόξα το θεό παρ' όλη την κατάσταση. Η κρίση για έναν ηθοποιό είναι κάτι που από την ώρα που βγαίνει από την σχολή είναι η επικρατέστερη κατάσταση. Εγώ απολύομαι κάθε τέσσερις μήνες από την οποιαδήποτε δουλεία. Πολλές φορές δουλεύω στο θέατρο χωρίς να πληρώνομαι τις πρόβες. Στην αρχή της καριέρας μου δούλεψα πάρα πολλές φορές τελείως δωρεάν. Στην τηλεόραση όταν ξεκινάς για παράδειγμα την 1η Ιουνίου γυρίσματα πληρώνεσαι την 1η Ιουνίου δύο χρόνια μετά. Οπότε ζω, εγώ τουλάχιστον, σε μια κρίση από την ώρα που βγήκα από τη σχολή και δε μου κάνει καμία διαφορά τώρα που δυσκόλεψαν τα πράγματα. Στη Ρόδο θα σκεφτώ να πάω αν τα πράγματα είναι πραγματικά πολύ δύσκολα, δηλαδή μη κακό γίνει πόλεμος. Τότε είναι που θα πάω να βρω το χωράφι με τις ελιές μου και θα πάω να ζήσω εκεί.

Πηγαίνεις τα καλοκαίρια όμως;
Όχι γιατί όλο το χρόνο, και ευγνωμονώ το Θεό για αυτό, έχω μόνο τρεις μέρες κενό. Μια από αυτές είναι το Δεκαπενταύγουστο και προτιμώ όταν έχω ευκαιρία να πηγαίνω σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ στη ζωή μου. Το καλοκαίρι στη Ρόδο είναι λίγο βάρβαρο γιατί πρέπει να πας στη Ρόδο και να φύγεις απʼ τη Ρόδο, να πας κάπου που να έχει ερημιά γιατί έχει πάρα πολύ κόσμο.              

Είπες ότι έφυγες από τη Ρόδο γιατί δεν θα τα κατάφερνες μέσω πανελλαδικών, δεν ήθελες να μπεις σε αυτή τη διαδικασία.  Παρόλα αυτά επέλεξες την ηθοποιία, γιατί αυτό και όχι κάτι άλλο;
Υπάρχει και ψυχαναλυτική απάντηση και πρακτική απάντηση. Την πρακτική θα σας πω. Είναι η μόνη δουλειά που μου αρέσει.

Και πότε κατάλαβες πως σου αρέσει.
Το κατάλαβα όταν ασχολήθηκα με αυτό το εργαστήρι στην Ρόδο.

Και σου αρέσει γιατί μπορείς μέσα από αυτό το επάγγελμα να γίνεις κάποιος άλλος από αυτό που είσαι;
Όχι. Δεν γίνομαι κανένας άλλος, εγώ είμαι πάλι που λέω την ιστορία κάποιου άλλου. Ουσιαστικά, κι αυτό το μαθαίνω τώρα με τον Θωμά Μοσχόπουλο που που δουλέψαμε στον «Μακμπέθ» και με τον Δημήτρη Καρατζά στον «Οδυσσεβάχ», είμαι ένας αφηγητής που λέει την ιστορία κάποιου άλλου. Δεν εμπλέκομαι εγώ ούτε γίνομαι “ο άλλος”, όταν μπαίνεις να γίνεις “ο άλλος” οδηγείσαι προς τη σχιζοφρένεια ή την παράνοια. Ούτε ξεχνιέσαι, απλά το ότι συγκεντρώνεσαι στα λόγια σου και στην αίσθηση είναι κάτι που σε διαλογίζει σε ένα βαθμό, και ξεχνάς για λίγο το τι έγινε. Επίσης το γεγονός  ότι μπορεί να είχες μια άσχημη μέρα και δεν πρέπει να φανεί πάνω στην σκηνή, είναι ένας τρόπος να ξεφεύγεις και δουλεύεις και την πειθαρχεία σου με έναν τρόπο. Από κει και πέρα η λειτουργία του θεάτρου είναι όπως λες ένα ανέκδοτο δηλαδή πήγε αυτός και τι του είπε; Του είπε αυτό και το τονίζεις όπως θα το έλεγε αυτός. Αυτό κάνεις και με έναν ρόλο, δεν μπαίνεις μέσα. Εμένα τουλάχιστον έτσι μʼ αρέσει πια.

Στέκομαι στο δουλεύεις την πειθαρχεία σου. Δηλαδή να θεωρήσουμε πως οι ηθοποιοί είναι πειθαρχημένοι άνθρωποι;
Όχι. (γέλια) Το λέω γιατί όταν σήμερα το πρωί για παράδειγμα ήταν 450 παιδιά από κάτω που έλεγαν διάφορα, δεν μπορείς να τους κλείσεις το στόμα εσύ πρέπει να μείνεις συγκεντρωμένος, αυτό είναι μια δουλειά πάνω στην πειθαρχεία. Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσε κάποιος την παράσταση και θα έλεγε συγγνώμη, τι μου είπες κλπ. Πειθαρχία, πρέπει να έχεις και στην γενικότερη φάση της δουλείας, δηλαδή να προσέχεις τι τρως, να έχεις γυμνασμένο κορμί να μη καπνίζεις, να προσέχεις τη φωνή σου… Που τίποτα από όλα αυτά δεν κάνω!

Τελείωσαν λοιπόν οι παραστάσεις του Μάκμπεθ και τώρα σε βρίσκουμε στον Οδυσσεβάχ.
 Ήμουν και πριν, ο Οδυσσεβάχ ξεκίνησε από το Νοέμβρη και γύρω στο Γενάρη μπήκε και ο Μακμπέθ στο πλάνο, ήταν προκαθορισμένο ούτως ή άλλος ότι θα έπαιζε 18 Ιανουαρίου με 25 Φεβρουαρίου. Τελείωσε ο Μακμπέθ και έχει απομείνει ο Οδυσσεβάχ που έχει μπει και στην τελική του ευθεία μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.

Πές μας για τον Οδυσσεβάχ
Ο Οδυσσεβάχ είναι ένα έργο που έχει γράψει η Ξένια Καλογεροπούλου γύρω στο  1980 και πρώτος έπαιξε ο Μαρμαρινός το ρόλο που κάνω εγώ. Είναι η ιστορία του Οδυσσέα και του Σεβάχ μαζί. Την έχει σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Καρατζάς, που είναι ένας νέος σκηνοθέτης σε ηλικία, με ένα πολύ περίεργο ανέβασμα σε σχέση με κάτι που έχουμε δει από κλασικό ανέβασμα για παιδιά. Αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή είναι ότι κανένας ήχος δε βγαίνει από cd-player, όλοι οι ήχοι που βγαίνουν όταν ταξιδεύει ο ήρωας  σε θάλασσες, σε νησιά,  με αέρηδες, με ήλιους κλπ συμβαίνουν από τους ίδιους τους ηθοποιούς με μικρόφωνα και αντικείμενα που βγάζουν ήχους. Θέλω να πω είναι μια αφήγηση όπως την κάνουν τα παιδιά στο δωμάτιο, όπως παίρνουν π.χ. το διαστημόπλοιο και το προσγειώνουν στο φεγγάρι και μετά έρχεται το τέρας και παράγουν ήχους με το στόμα τους. Όλο αυτό το κάνουμε εμείς κι εκεί είναι που «τσίμπησαν» και τα πιτσιρίκια, οφείλω να ομολογήσω πως δεν πίστευα ποτέ ότι θα τσιμπούσαν. Επειδή ζούμε στη χώρα του 3D πίστευα ότι δε θα τους αρέσει, ότι θα βαρεθούν και θα το γελοιοποιήσουν αλλά κατάλαβα ότι επειδή στο δωμάτιο τους έτσι παίζουν, και έτσι μάλλον παίζαμε όλοι απλά δεν το θυμόμαστε, είναι ακριβώς η ίδια λειτουργία. Κάποια στιγμή κρατάει ένας ηθοποιός ένα κόσκινο, το πετάει και το πιάνει ένας άλλος και αυτό είναι η πανσέληνος, το πιτσιρίκι εκεί ξέρει ότι και αυτό το ίδιο θα έκανε για να δείξει ότι είναι φεγγάρι εκεί ψηλά. Είναι εργάρα και είναι πολύ καλή η ομάδα που έχουμε φτιάξει.


Η παράσταση ανέβηκε με πρόταση της Ξένιας Καλογεροπούλου σε ταλαντούχους καλλιτέχνες της πολύ νεότερης γενιάς, να ανεβάσουν με τον δικό τους τρόπο τον Οδυσσεβάχ. Πως νιώθεις που είσαι μέλος αυτής της γενιάς;
Η Ξένια με ήξερε από το παρελθόν γιατί είχαμε συνεργαστεί στην «Πεντάμορφη και το τέρας». Ο σκηνοθέτης του Οδυσεββάχ δε με ήξερε, με πρότεινε η Ξένια σʼ αυτόν. Η Ξένια και ο Θωμάς Μοσχόπουλος με πρότειναν στον Δημήτρη Καρατζά και ο Θωμάς πρότεινε τον Δημήτρη στην Ξένια και υπάρχει ένα σύμπλεγμα. Ο Δημήτρης έφερε δύο ηθοποιούς πολύ νέους και συντέθηκε μια ομάδα που απίστευτα γρήγορα έδεσε και επικοινώνησε με τον κοινό στόχο.

Βασικό θέμα που πραγματεύεται η παράσταση είναι η θέληση και η επιμονή να κατακτάς τους στόχους σου μένοντας πιστός σ' αυτό που πιστεύεις, ξεπερνώντας κινδύνους και πειρασμούς. Πόσο εύκολο είναι αυτό;
Αυτό που κατάλαβα εγώ από τον Όδυσσεβάχ και το μάθημα που πήρα, είναι ότι για να συμβεί αυτό πρέπει να καταλήξεις πρώτα και να αποφασίσεις ότι ο στόχος θα είναι ένας και όχι πολλοί, εκεί μπερδεύεται λίγο το πράγμα. Όταν αποφασίσεις ότι έχεις αυτόν τον στόχο πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες των επιλογών σου που σημαίνει ότι αφήνω οτιδήποτε άλλο στην άκρη. Εμένα μου συνέβη στην επαγγελματική μου πορεία. Δηλαδή στο ξεκίνημα έχοντας τον στόχο, ας πούμε ότι ο στόχος είναι το να ήμουν φέτος στον Οδυσσεβάχ και τον Μακμπέθ με αυτούς τους ανθρώπους. Αν αυτός ήταν ο στόχος μου 10 χρόνια πριν θα έπρεπε να αφήσω εκατομμύρια άλλους πειρασμούς που είχανε πολλά λεφτά, πολύ αναγνωρισιμότητα - παραπάνω από αυτή που θα μπορούσα να διαχειριστώ- ή οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να με παρεκκλίνει από αυτό τον στόχο, χαίρομαι που τώρα βγήκε αληθινό. Στον Οδυσσεβάχ ένα πολύ μεγάλο μάθημα η ψυχραιμία του και η υπομονή, πιο πολύ απʼ την επιμονή. Είναι σημαντική η υπομονή για να φτάσει τον στόχο του. Δε ξέρω πως ακριβώς το είχε στο μυαλό της η Ξένια αλλά αυτά που συναντά στο δρόμο του είναι πράγματα που συναντώ κι εγώ απλά έχουν άλλη μορφή. Μπορεί βέβαια επειδή παίζω να το βλέπω έτσι και να το συγκρίνω με την δικιά μου ζωή. Πραγματικά ξέρω ποιοι είναι οι κύκλωπες και οι σειρήνες της ζωής μου. Στο δρόμο ερωτεύεσαι και αυτό σε βγάζει από το στόχο σου και τελικά το παρατάς και πας στο στόχο για να καταλάβεις τελικά ότι δεν είχε καμία σημασία ο στόχος (γέλια). Στο τέλος λέει ότι έπρεπε να περάσω από όλα αυτά για να καταλάβω ότι το ταξίδι έχει σημασία. Είναι δύσκολο να το αποδεχθείς, όταν κυνηγάς τον στόχο θες τον στόχο και μετά σου λέει ο άλλος μα η διαδρομή έχει σημασία κι εσύ δεν την θες την διαδρομή και δεν έχεις δώσει και καμία σημασία στην διαδρομή. Όταν φτάσεις και απομυθοποιήσεις ουσιαστικά το στόχο εκεί θα καταλαβαίνεις ότι η πορεία είχε αξία. Εγώ δεν το καταλαβαίνω ακόμα ότι η πορεία μου για κάποια πράγματα έχει τελικά σημασία. Τελικά όμως το να κατακτάς τους στόχους σου δεν είναι εύκολο γιατί εκ των πραγμάτων είναι δύσκολη η πορεία. Ο μόνος τρόπος να διώξεις την δυσκολία από αυτή τη διαδρομή είναι να είναι ένας ο στόχος.  

Τα παιδιά ως κοινό πως είναι;
Αν είναι από χαρακτήρα όχι καλά παιδιά, ότι και να κάνεις είναι δύσκολο κοινό.
Αν είναι καλή η χημεία τους τότε όλα είναι μια χαρά. Αυτό με την χημεία συμβαίνει και σε παράσταση για ενήλικες γιατί υπάρχουν φορές που παίζεις και δεν καταλαβαίνεις τίποτα από κάτω και φορές που γίνονται ένα σώμα με εσένα όλοι.

Δηλαδή όταν παίζεις εισπράττεις τη χημεία του κόσμου;
Βέβαια είναι πολύ έντονο.

Και πως γίνεται αυτό πχ. ο τραγουδιστής μπορεί να το εισπράξει με το χειροκρότημα ανάμεσα στα τραγούδια στο θέατρο πως γίνεται αυτό;
Με την απόλυτη ησυχία κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που μιλάνε κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης;
Οι αισθήσεις του ηθοποιού είναι πολύ αναπτυγμένες κατά τη διάρκεια της παράστασης, όχι όλων δυστυχώς αλλά κάποιων τυχερών, βλέπεις και λίγο πιο πίσω από το κανονικό και ακούς πάρα πολύ. Είναι όλα στην τσίτα για να μη γίνει λάθος και αναγκαστικά ακούς το παραμικρό οπότε αν κουνηθεί κάποιος ή ξύσει το κεφάλι του καταλαβαίνεις ότι δεν τον ενδιαφέρει και πολύ.

Τα παιδιά φτιάχνουν εικόνες και μια από τις τελευταίες σου έντονε εικόνες είναι αυτή του LAPD και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα. Έχουν κρατήσει αυτή την εικόνα για σένα;
Όχι ευτυχώς.  Κάποια φωνάζουν το όνομα του ρόλου και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό, το ξεχνάνε όμως γρήγορα και μετά από πέντε-δέκα λεπτά φωνάζουν Οδυσσεβάχ και είναι πολύ ευχάριστο.

Αυτό είναι επιτυχία.
Ναι εντάξει εξάλλου από το σήριαλ έχουν περάσει δύο-τρία χρόνια και νομίζω ότι κάποια στιγμή θα ξεχαστεί.

Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Αν είχες να διαλέξεις κάποιο από αυτά τι θα διάλεγες;
Ή τίποτα ή όλα. Αυτή τη στιγμή είναι το φεγγάρι που είμαι πολύ μέσα στο θέατρο, πριν από αυτό ήταν το φεγγάρι που ήμουν στην τηλεόραση και τα έδινα όλα εκεί. Δόξα το θεό ευτυχώς δεν έχει χρειαστεί να κάνω παράλληλα πράγματα και να μοιράζεται η ενέργεια από ʽδω κι από κει. Όταν δηλαδή έκανα το LAPD έκανα μόνο αυτό σχεδόν από επιλογή. Και λέω από επιλογή γιατί θα μπορούσα να κάνω παράλληλα κι αλλά πράγματα αλλά δεν ήθελα.

Η τηλεόραση όμως δεν είναι ένα μέσω αναγνωρισιμότητας για να φέρει και το κοινό στην παράσταση που παίζει ο ηθοποιός;
Όχι πλέον. Αυτό το κόλπο τελείωσε και το βλέπουμε τώρα που έχει παρακμάσει η τηλεόραση δυστυχώς. Η τηλεόραση έχει κάνει ένα μεγάλο κύκλο και τώρα πέφτει, είναι στη δύση της. Πλέον δεν πληρώνει, είναι ψευδαίσθηση αυτό που πιστεύουν οι άνθρωποι έξω απʼ αυτή τη δουλεία ότι όποιος εμφανίζεται μια φορά στο γυαλί έχει λύσει το πρόβλημα της ζωής του. Πληρώνει δύο χρόνια μετά και έρχεται και η εφορία και στα παίρνει. Ναι, δίνει μια αναγνωρισιμότητα αλλά δεν μπορώ να πω κάτι καλό για την τηλεόραση αυτή τη στιγμή γιατί δεν έχει τίποτα καλό να δώσει. Πριν πέντε χρόνια ναι, αλλά τώρα ρώτησε όλους όσους δουλεύουν στην τηλεόραση πόσο «καλά περνάνε».

Πέραν του οικονομικού είναι κακό και το επίπεδό της; Είναι και αυτό ένα κριτήριο επιλογής συμμετοχής ενός ηθοποιού σωστά;
Κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί πολύ ωραία λουλούδια στην Ελληνική τηλεόραση αλλά μέσα σε ένα σωρό σκουπιδιών. Έχω τηλεόραση στο σπίτι μου χωρίς κεραία εδώ και δύο χρόνια, δε μπορώ να δω άλλη μαγειρική ούτε άλλο πάνελ συζητήσεων, ειλικρινά είναι χάσιμο χρόνου. Μπήκα και δούλεψα στην τηλεόραση σε πολύ καλές συνθήκες με πολύ ωραίο team, με πολύ ποιοτικές δουλειές γιατί τις επέλεξα εγώ, αλλά δε πιστεύω ότι θα με σώσει η Ελληνική τηλεόραση ψυχικά ούτε και οικονομικά. Δεν υπάρχουν λεφτά στην Ελληνική τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Δηλαδή είναι οι εποχές που δεν μπορώ να πω πως μʼ αρέσει το θέατρο πιο πολύ από την τηλεόραση ή η τηλεόραση πιο πολύ από το θέατρο. Αυτή τη στιγμή δουλεύω στο θέατρο γιατί έχει λεφτά και από τα όχι που έχω πει στην τηλεόραση μπορώ να δουλεύω στο θέατρο που θέλω.

Είπες πως ο κόσμος δεν επιλέγει την παράσταση που θα δει λόγω των πρωταγωνιστών της. Θεωρείς πως κριτήριο επιλογής είναι το έργο;
Ναι. Κάποτε ο κόσμος πήγαινε στο θέατρο να δει και τον τηλεοπτικό του αστέρα από κοντά, να καλύψει και αυτή του την ανάγκη και έδινε όλη του την προσοχή σε αυτό. Τώρα πλέον ο κόσμος δεν μπορεί να πει θα δώσω 50 ευρώ για να δω τον Χρυσοστόμου επειδή παίζει στην τηλεόραση, θα πει θα δώσω 50 ευρώ για να δω μια καλή παράσταση. Αυτό εμένα με τιμά πιο πολύ. Βλέπω πως στον Οδυσσεβάχ  έρχεται κόσμος και χωρίς παιδιά ακριβώς γιατί άκουσε πως ήταν καλή η παράσταση και όχι γιατί είναι fun club μου ας πούμε. Σιγά-σιγά όλη αυτή η κατάσταση, που εγώ σε σχέση με την δουλεία μου την βλέπω μόνο θετικά, θα αναγκάσει τον κόσμο του θεάτρου να κάνει πολύ καλές δουλείες και να ξεράσει όλη αυτή την αναμεμιγμένη ας πούμε κατάσταση μέσα στο θέατρο. Π.χ. κάποιος βγήκε από ένα talent show και παίζει και στην τάδε παράσταση γιατί να μην παίξει ο ηθοποιός και να παίξει ο τάδε talentshowman, γιατί να πάω να πληρώσω για να δω τον τραγουδιστή που τον έβαλαν να παίξει για να φέρει κόσμο σαν όνομα; Όχι, εγώ θέλω να πάω να δω μια καλή παράσταση και θα δώσω τα λεφτά μου εκεί.

Είχα στο μυαλό μου πως εσείς οι ηθοποιοί «κλέβεται» τη δουλεία των τραγουδιστών γιατί κάποιοι συνάδερφοι σου κάνουν κάποιες εμφανίσεις σε μαγαζιά και τώρα μου λες και το αντίθετο.
Όχι καλά κάνουν δεν έχω κανένα θέμα, εγώ το έθεσα πως πιάνεις ένα τηλεοπτικό προϊόν και το φέρνεις σε μια παράσταση για να φέρεις κόσμο. Αυτό που λες είναι από άλλη πλευρά ιδωμένο και δεν «κλέβει» κανείς τη δουλεία κανενός. Δηλαδή δε θα μου φάει εμένα ο τάδε τραγουδιστής το ρόλο μου στη Επίδαυρο, σε καμία περίπτωση. Κι εγώ αν τραγουδήσω τρία βράδια σε ένα μαγαζί δε σημαίνει πως θα βγάλω δίσκο για να του «φάω» από τη δισκογραφική λεφτά. Αυτά τα σχήματα που κάνουν οι ηθοποιοί και τραγουδάνε είναι περισσότερο ένα χόμπι και επειδή είναι και πολύ ωραίες οι παρέες που μαζεύονται συνήθως, για αυτό και το κάνουν. Δούλεψα και εγώ νύχτα, όχι ως τραγουδιστής αλλά ως ηθοποιός, στο «Οξυγόνο» με τον Μουζουράκη και με τους Άγαμους θύτες, την πέρασα δηλαδή αυτή τη φάση, είδα πως είναι κι από εκεί. Δεν έκλεψα τη δουλεία κανενός τραγουδιστή ούτε κανενός μουσικού, πήγα εκεί ως ηθοποιός και ο ηθοποιός που ανεβαίνει να τραγουδήσει δεν πάει να κάνει τον τραγουδιστή ανεβαίνει σαν ηθοποιός που θα πει ένα τραγούδι.

Σκοπεύεις να το συνεχίσεις; Ήταν κάτι που σου άρεσε;
Θέλω πολύ να το κάνω συνέχεια, είναι πολύ ωραίο αλλά το αποθηκεύω γιατί το επεξεργάζομαι παράλληλα και με ότι κάνω. Κάποιες ώρες δουλεύω αυτά που έκανα τότε γιατί θα ήθελα στο μέλλον να τα κάνω μια παράσταση. Σε ένα άλλο επίπεδο και σε ένα άλλο χώρο και για να μην καούν στη νύχτα πολύ τα αποθηκεύω, για ευνόητους λόγους.

Θεωρείς πως ο πολιτισμός θα λαβωθεί από την οικονομική κρίση ή μήπως τελικά θα είναι αυτό που θα βοηθήσει αυτούς που πλήττονται; 
Νομίζω πως μέχρι τώρα ο πολιτισμός πληγωνόταν ούτως ή άλλως από τους ανθρώπους που τον διοικούν. Θέλω να πω πως και πριν έρθει η κρίση στην χώρα αυτή το έσφαζαν το μοσχάρι που λέγεται πολιτισμός, διάφορος κόσμος,  με διάφορες ταμπέλες και βιτρίνες που δε φαίνονταν. Νομίζω πως αυτή η κατάσταση θα κάνει τον πολιτισμό να πάρει μια στροφή. Δηλαδή το γεγονός ότι θα γίνουν πιο πολλές θεατρικές παραστάσεις από πιο πολύ κόσμο και ότι σε λίγο θα παίζουμε και στους δρόμους για να βγάλουμε το ψωμί μας, αυτό θα δημιουργήσει πολιτισμό. Σε καλές εποχές δεν έγιναν μεγάλα έργα τέχνης, εκ του ασφαλούς δεν βγαίνει πολιτισμός. Δε θέλει αναγκαστικά να πονάς για να γίνει κάτι καλό, αν δεν είναι έργο κατά παραγγελία όπως ο Μιχαήλ Άγγελος π.χ. που πάλι είχε την πίεση του στυλ μέχρι τότε θα το φτιάξεις αλλιώς δεν θα πληρωθείς. Με χαλαρότητα και με την τσέπη γεμάτη και όλα μια χαρά δεν έχεις την ανάγκη να εκφραστείς και να δουλέψεις. Ούτε να δημιουργήσεις έναν ανταγωνισμό για το ποιος είναι καλύτερος  στην παράσταση και να γίνει καλύτερη η παράσταση από την άλλη και η άλλη καλύτερη από την άλλη. Το να βρίσκεις κι άλλους τρόπους να κάνεις θέαμα και τέχνη γεννάει πολιτισμό. Ενώ παρότι φαίνεται ότι τον πονάει τον πολιτισμό η κρίση θεωρώ ότι θα του δώσει μια ώθηση να βρει άλλους τρόπους να γίνετε πολιτισμός.  

Τελευταία ο κόσμος ζητάει από τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού να μπούνε μπροστά, μπορούν να κάνουν κάτι; Θεωρείς πως δίκαια τους το ζητάνε λόγω π.χ. της πρόσβασης τους στα ΜΜΕ και της δημοφιλίας τους; 
Ναι, πάντα μπαίνουν αυτοί οι άνθρωποι μπροστά ούτως ή άλλως αλλά δε νομίζω πως τους ζητάει άμεσα ο κόσμος βγες έξω και μπες εσύ μπροστά. Αυτό που ίσως να ζητάει, σε έναν ηθοποιό ας πούμε κάποιος, είναι να πάρει την ιστορία του και να την πει σε κάποιον άλλον για να καταλάβει τι γίνεται έτσι ώστε να μαθευτεί. Εγώ δεν μπορώ να πάω στη βουλή και να πω «Γεια σας βουλευτές κοιτάξτε πως έχετε κάνει αυτή τη χώρα», το ξέρουνε και οι ίδιοι. Αλλά αν γραφτεί ένα τραγούδι για παράδειγμα έχει ήδη μπει μπροστά ο καλλιτέχνης για τον κόσμο, δε χρειάζεται να του πει ο κόσμος φτιάξε ένα τραγούδι για αυτό, αυτό εννοώ. Αλλά έτσι κι αλλιώς συμβαίνει αυτό, η τέχνη τροφοδοτείται από το ότι γίνεται γύρω μας. Η κοινωνία βγάζει δύο τρεις «ιεραπόστολους» που λέγονται καλλιτέχνες και τους λέει πηγαίνετε και διαδώστε το. Κάπως έτσι το έχω στο μυαλό μου.


Ποια η σχέση σου με το internet και τα social media; Έχεις κάποια σελίδα στο facebook για παράδειγμα όπως άλλοι συνάδελφοι σου;
Όχι δεν έχω facebook, ξέρω ότι υπάρχουν δύο-τρεις σελίδες που έχουν την φωτογραφία μου αλλά είναι fan clubs δεν τα χειρίζομαι εγώ. Είναι ένας κόσμος που δε ξέρω και δε με νοιάζει να τον μάθω. Δεν το κάνω από ιδεολογία ή από σνομπισμό, θεωρώ πως αν μπω εκεί θα μείνω εκεί μέσα για πάντα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κάνω.

Δηλαδή εννοείς πως μπορεί να εξαρτηθείς από αυτό;
Ναι είμαι αγχώδης για κάποια πράγματα και ξέρω ότι αυτό θα με αγχώσει. Δηλαδή ξέρω πως αν έχω εκατό προσκλήσεις θα θέλω να απαντήσω και στις εκατό και αυτό θα μου δημιουργήσει άγχος, οπότε καλύτερα να το χάσω όλο αυτό το πανηγύρι.  Δεν ασχολούμαι και δεν σκέφτηκα ποτέ να προωθήσω τη δουλειά μου να βάλω video μου κλπ, δεν το έχω, μʼ αρέσει το κλασικό στόμα με στόμα, είμαι αυτής της σχολής.  

Δηλαδή επικοινωνείς με άλλους τρόπους με τους θαυμαστές σου; Δεν είναι λίγο κλειστά τα κυκλώματα προώθησης της δουλειά σας;
Αν έχω πέντε θαυμαστές και ο ένας έρθει στην παράσταση και πάει και το πει και σε άλλους έχει προωθηθεί η δουλειά μου. Άρα για να προωθήσω τη δουλειά μου αυτό που έχω να κάνω είναι απλός να είμαι καλός, απλά παίρνει λίγο πιο πολύ χρόνο να μαθευτεί. 

 Διαβάστε τη συνέχεια εδώ >>

www.artistbook.gr
29/3/2012

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Νοέμβριος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930
Νοέμβριος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

«ΑΝΤΙ-γόνη» the parody

«ΑΝΤΙ-γόνη» the parody | Χυτήριο

Η Εταιρία Θεάτρου W.T.F - ACT, για τη θεατρική σεζόν 2017-2018 θα παρουσιάσει στο Θέατρο Χυτήριο, την παράσταση «ΑΝΤΙ-γόνη». Πρόκειται για  παρωδία της γνωστής τραγωδίας του Σοφοκλή, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θοδωρή Κατσαρού και σε ...
Γιάννης Κότσιρας - Ανείπωτα

Γιάννης Κότσιρας - Ανείπωτα | Σταυρός του Νότου - Κεντρική σκηνή

Στα τραγούδια της καρδιάς του θα μάς ταξιδέψει φέτος ο Γιάννης Κότσιρας. Ανήσυχος και με διαρκή διάθεση για ανανέωση, ο αγαπημένος ερμηνευτής αποφάσισε, με τις φετινές ζωντανές του εμφανίσεις στο «Σταυρό του Νότου», να πάει κόντρα στο ...

Αρχη