ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-Ιωάννα Πηλιχού: Για την οικογένειά μου θα μπορούσα να κάνω πάρα πολλές θυσίες

Συνεντεύξεις
10/10/2013

Ads
Ιωάννα Πηλιχού. Την γνωρίσαμε από την τηλεόραση και το «Ευτυχισμένοι μαζί». Την συναντήσαμε μετά το τέλος της παράστασης «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» που μας έκανε να βουρκώσουμε και να προβληματιστούμε. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε.



Σε συναντάμε στο Vault Theatre Plus και την παράσταση «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» πες μας για αυτήν.

Είναι μια παράσταση που αποτελείται από 11 γυναικείους μονολόγους. Είμαστε έξι γυναίκες οι Νίκη Αναστασίου, Κική Μαυρίδου, Ειρήνη Σταματίου, Γιάννα Σταυράκη και η Αθηνά Τσιλύρα. Θίγει τη σχέση μάνας και κόρης και από τις δύο πλευρές. Κάποιες ιστορίες συνδέονται με κάποιες άλλες, κάποιες είναι τελείως αυτόνομες. Μπορεί κάποιες να φαίνονται περίεργες, εξωπραγματικές και ότι δεν τις συναντάμε ή ότι δεν είναι μέσα απʼ την ζωή αλλά κάνοντας μια έρευνα και εμείς οι ηθοποιοί, γύρω από το έργο, διαπιστώσαμε πως είναι όλες μέσα από τη ζωή. Είναι επίσης καταπληκτικό ότι η Clair Castilion η γυναίκα που έχει γράψει το έργο, το οποίο κανονικά δεν είναι θεατρικό και είναι το πρώτο «ανέβασμα» παγκοσμίως, ότι έχει κάνει μια τρομερή ιατρική έρευνα γιατί κάθε μονόλογος έχει μέσα ένα ιατρικό περιστατικό, μια ασθένεια. Είναι μαγικό να συνειδητοποιείς αφενός το τι έχει ψάξει, αφετέρου τι μπορείς εσύ να κάνει γύρω απʼ αυτά γιατί δίνουν ψωμί, για να το πω έτσι, για πολλά ερμηνευτικά. Κάποιες ιστορίες από κει και πέρα είναι πάρα πολύ ανθρώπινες, μπορεί να υπάρχουν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι ή σίγουρα τις έχουμε συναντήσει σε κοντινά μας πρόσωπα ή οικογένειες. Αφορά αυτόν τον ομφάλιο λώρο που δένει μια κόρη με την μάνα της, που νομίζω ότι μπορεί και να μην κόβεται ποτέ, ή αν κόβεται νομίζω κόβεται μόνο με τον θάνατο της μάνας. Αλλά και πάλι είναι απλά ένας κομμένος ομφάλιος λώρος, δηλαδή απʼ τη δική μας την πλευρά δεν θεωρώ ότι  ποτέ σταματάει να υπάρχει αυτό το δέσιμο. Είναι μαγικό να βλέπεις τι διαστάσεις έχει αυτό, τι μπορεί να βιώσεις, από θλίψη, από χαρά, από θυμό, από το πόσα πράγματα έχει αυτή η σχέση και όλα μοναδικά.

Βλέποντας την παράσταση ένιωσα πως τελικά το πώς θα αντιδράσει μια μάνα ή μια κόρη έχει να κάνει με το τι έχει πάρει, τι έχει βιώσει…
Σίγουρα έχει να κάνει και με αυτό απλά θεωρώ ότι έχει να κάνει και με την ηλικία που βρίσκεται ο κάθε ρόλος και με τη νηφαλιότητα του, με το πόσο έχει ωριμάσει δηλαδή. Υπάρχουν ρόλοι που αφορούν πολύ νεαρές ηλικίες, εκεί υπάρχουν πράγματα που δεν τα έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα. Την αξία της μάνας δηλαδή, νομίζω ότι την συνειδητοποιούμε λίγο πιο αργά, όταν πια έχουμε ωριμάσει λίγο και μπορούμε να κάνουμε και μια ανασκόπηση και έναν απολογισμό. Όταν ένα παιδί είναι δεκατεσσάρων, δεκαέξι χρονών λόγω της εφηβείας που προκαλεί αντίδραση, άγχος και ανασφάλεια δεν το αφήνει να δει πραγματικά πόσο σημαντική είναι η μάνα, όταν την έχει βέβαια ακόμα γιατί νομίζω ότι αν την έχεις χάσει μπαίνεις βίαια σε αυτήν τη διαδικασία, εκ των πραγμάτων, πιο νωρίς. Αλλά νομίζω ότι όταν πια περνάς τα είκοσι, εικοσιπέντε ή τριάντα εκεί πια αρχίζει να κατασταλάζει και να συνειδητοποιείς τα δικά σου τα λάθη ως παιδί, ως κόρη. Σίγουρα παίζει ρόλο το ποιος είσαι, το που έχεις γεννηθεί, πως έχεις μεγαλώσει, τι σου έχει δώσει η μάνα σου ή ο πατέρας σου και όλος ο κοινωνικός περίγυρος. Αλλά νομίζω ότι παίζει ρόλο και τελικά το ότι ο άνθρωπος περνάει μια διαδικασία στη ζωή του, ξεκινάει σαν άγραφο χαρτί, σταδιακά γράφονται τα πράγματα και κάποια στιγμή μπαίνει στη διαδικασία να κρίνει αυτά που γράφονται, όσο ωριμάζει δηλαδή.
Παρόλα αυτά η σχέση μάνας-κόρης δεν είναι τόσο «διαφημισμένη» όσο για παράδειγμα αυτή μάνας-γιού. Η παράσταση εμβαθύνει σε κάτι όχι τόσο πολυσυζητημένο αλλά τελικά σημαντικό.
Νομίζω ότι γενικά η μάνα, είτε έχει κάνει κόρη είτε έχει κάνει γιό, υπάρχει πάρα πολύ έντονα στη ζωή μας και στο πως διαμορφωνόμαστε σαν άνθρωποι, στον βίο που διανύουμε. Όσο αφορά τη σχέση μάνας-γιού που είναι όντως πολύ πιο διαφημισμένη, είναι ίσως γιατί υπάρχει και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα που περιπλέκει λίγο τα πράγματα. Το ακριβώς αντίθετο θεωρώ ότι υπάρχει με την κόρη. Δηλαδή είναι πάρα πολύ σημαντική αυτή η σχέση γιατί δεν υπάρχει το οιδιπόδειο από την πλευρά της μάνας. Ίσα-ίσα που μπορεί να υπάρχει μια κόντρα πολύ έντονη για το πώς είναι αυτό το παιδί που έχει γεννηθεί, αν μοιάζει στη μάνα, αν έχει πετύχει όσα έχει πετύχει η μάνα ή όσα έχει ονειρευτεί η μάνα ότι θέλει να πετύχει. Δηλαδή υπάρχει εκ των πραγμάτων ανάμεσα σε δύο γυναίκες, πέρα από όλη αυτή την αγάπη και την τρυφερότητα και την σκεπή που βάζει μια μάνα πάνω από το παιδί της και μια κόντρα. Για αυτό είπα για την ωρίμανση, αυτή την κόντρα την συνειδητοποιείς και την δικαιώνεις κιόλας όταν μεγαλώνεις, ωριμάζεις και κάπως κάθονται τα πράγματα μέσα σου.

Πες μας τις αντιδράσεις του κόσμου, τι εισπράττεις; Για παράδειγμα είδαμε πολλούς να φεύγουν κλαίγοντας…
Ναι, υπάρχει πολύ αυτό στις παραστάσεις και πέρυσι και φέτος. Είναι πολύς κόσμος που κλαίει και μάλιστα κάποιες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους να κλαίνε με αναφιλητά κατά την διάρκεια της παράστασης τόσο που έχουμε αγχωθεί για το αν αυτός ο άνθρωπος είναι καλά, γιατί έχουμε ξυπνήσει κάποιες μνήμες. Αυτό για εμάς είναι μια δικαίωση, όχι μόνο για αυτή την παράσταση αλλά και για το γιατί κάνουμε αυτή τη δουλεία. Μπορεί να είναι δουλειά αλλά επί της ουσίας παίζουμε πράγματα που έχουν να κάνουν με την ψυχή σου, με το μυαλό σου κι αυτό δεν είναι μια καθημερινότητα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει μια πιο συμβατική δουλειά να το πω έτσι, γιατί όλες οι δουλειές είναι σημαντικές έτσι κι αλλιώς. Με αυτόν τον τρόπο καταλαβαίνεις αν έχει νόημα να  κάνεις αυτήν την δουλειά ή αν την υπηρετείς με σωστό τρόπο ή αν κάνεις κάποια πράγματα καλά. Σίγουρα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο ο οποίος είναι κλαμένος ή μπορεί να σου πει στο τέλος, που μας το έχουν πει πολλές φορές, θέλω να πάρω την μητέρα μου ένα τηλέφωνο να της πω κάποια πράγματα, εκεί λες είναι απίστευτο το πόσο σημαντική είναι αυτή η δουλειά και τελικά να ένας λόγος, απʼ τους πιο σημαντικούς, που κάνω αυτή τη δουλειά.

Εσένα πόσο σε έχει επηρεάσει αυτή η παράσταση;
Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ σε διάφορες φάσεις της παράστασης, γιατί δεν είναι ποτέ η ίδια και ποτέ δεν συνειδητοποιείς ακριβώς τα ίδια πράγματα, προκύπτουν καινούριες εικόνες φορά με την φορά. Από όταν πρωτοδιάβασα το έργο, όταν μου το πρότειναν να παίξω με σόκαρε, κατευθείαν άρχισα να κάνω αυτόν τον απολογισμό μέσα μου. Και στην διάρκεια των προβών αλλά και των παραστάσεων συνειδητοποιείς πράγματα για την δική σου σχέση με την δική σου μητέρα. Συνειδητοποιείς πράγματα που κάνεις, για μένα τουλάχιστον ως κόρη, μιας και δεν είμαι μητέρα. Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσεις τι μπορεί να κάνεις λάθος σε αυτή τη σχέση ή ότι πόσο σημαντικό είναι το πως έχεις εισπράξει εσύ την αγάπη. Συνειδητοποιείς το ότι είναι πάντα κάποιος εκεί για σένα κάποιος προνοεί για σένα, όταν χτυπάς, όταν χρειάζεσαι γιατρό, όταν χρειαστείς οτιδήποτε τρέχει κι είναι απίκο. Θα χάσει τον ύπνο του, θα χάσει τα πάντα, θα κάνει ο,τι μπορεί για να είσαι εσύ καλά και συνειδητοποιείς πως αυτό το πράγμα πρέπει κι εσύ να το δώσεις πίσω. Δεν είναι δεδομένα τα πράγματα επειδή τυγχάνει να είμαστε παιδιά. Κάποια στιγμή μπορεί να γίνουμε εμείς γονείς κι αυτό θα πρέπει να το κάνουμε κι εμείς αλλά καλό είναι να δώσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν κάνει τόσα πράγματα για εμάς την ίδια αγάπη, να τους τη δείξουμε. Συνειδητοποιείς πράγματα που αναρωτιέσαι κάποιες φορές, πόσο συχνά μπορεί να ʽχω πει στη μαμά μου ή στο μπαμπά μου ότι ξέρεις, «σʼ αγαπάω» ή ότι για μένα είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος σʼ αυτόν τον πλανήτη. Δεν το κάνουμε συχνά νομίζω και αυτό το συνειδητοποίησα μέσα από αυτήν την παράσταση. Έχει τύχει πολλές φορές να πω στη μαμά μου ή να της στείλω ένα μήνυμα, σʼ αγαπάω. Με την καθημερινότητα, με το τρέξιμο, φτάνεις να αναρωτιέσαι τελικά πόσο συχνά πάω στο σπίτι μου να φάω για παράδειγμα μαζί τους; Μπορεί να περιμένουν για ένα σου τηλέφωνο και μόνο  με πολύ άγχος, με πολύ αγωνία και δεν αφιερώνουμε νομίζω τόσο χρόνο στους γονείς μας όσο θα έπρεπε. Αυτό που καταλήγεις είναι ότι κάποια πράγματα να προλάβεις, να τα κάνω, να τα πω, να τα δείξω πριν να είναι αργά γιατί είμαι από τους τυχερούς που εγώ τους έχω τους γονείς μου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους έχουν αυτή τη στιγμή για χίλιους δυό λόγους, μπορεί και για λόγους που θίγει η παράσταση. Ως προς αυτό ναι, με έχει βοηθήσει πολύ αυτή η παράσταση.

Πόσο εύκολο είναι μετά το τέλος της παράστασης να «ξαναγίνεις» η Ιωάννα;
Η Ιωάννα είσαι έτσι κι αλλιώς και κατά την διάρκεια της παράστασης, απλά όλα αυτά περνάνε μέσα από σένα και τα φιλτράρει ο οργανισμός σου και βγαίνουν, αλλά πάντοτε βγαίνουν μέσα από αυτόν που παίζει. Δεν είναι δηλαδή ότι ξαφνικά γίνεσαι κάποιος άλλος, μέσα από σένα γίνονται όλα. Υπάρχουνε μέρες που μπορεί να είσαι υπερβολικά φορτισμένος στη διάρκεια της παράστασης και βγαίνοντας να θέλεις κάποιο χρόνο αποφόρτισης. Μπορεί δηλαδή να περάσει η παράσταση και να μην έχει εκτονωθεί τελείως. Μπορεί να μη θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον για λίγη ώρα, να θέλεις για λίγο να καταλαγιάσει αυτό το πράγμα, αλλά μπορεί να θέλεις να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο. Να θες να γελάσεις, να ξορκίσεις αυτό που έγινε πριν από λίγο. Έχει τύχει ακόμα και στα καμαρίνια που κατεβαίνουμε να πούμε κάτι πάρα πολύ αστείο που επισημάναμε και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια και να λέμε «ηρεμήστε ο κόσμος κατεβαίνει και είναι ακόμα εκεί και θα σκεφτεί ότι είμαστε τρελές», αλλά πραγματικά το έχουμε ανάγκη αυτό. Έχουμε γίνει μια ωραία παρέα, το οποίο είναι δύσκολο να συμβεί το ακούμε πολλές φορές αλλά είναι δύσκολο γενικά. Όταν υπάρξεις σε δουλειές που είναι πολύ ωραίο το κλίμα  σου το επισημαίνουν ότι αυτό δεν συμβαίνει πολλές φορές. Παρόλο που είμαστε έξι γυναίκες, που θα μπορούσαμε να είχαμε μαλλιοτραβηχτεί. Είναι καλό αυτό γιατί βοηθάει η μια την άλλη. Γίνεται αυτή η αποφόρτιση, υπάρχει μια κατανόηση, πάς σε έναν οικείο χώρο μετά, που ο καθένας έχει πολεμήσει πάρα πολύ για αυτό που γίνεται μέσα στο θέατρο, αγαπάμε και οι έξι αυτή την παράσταση. Δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, επισημαίνουμε τα θετικά η μία στην άλλη, είναι τόσο όμορφο αυτό και σε βοηθάει ταυτόχρονα να ανακουφιστείς.

Συνεννοείστε με τα μάτια δηλαδή…
Πολλές φορές, δε χρειάζεται καν να πούμε κάτι. Είναι και η δεύτερη χρονιά και γνωριζόμαστε, κάνουμε και παρέα εκτός θεάτρου οπότε πια με ένα βλέμμα καταλαβαίνεις τι θέλει να σου πει ο άλλος και είναι ωραίο αυτό όταν συμβαίνει. Νιώθω πολύ τυχερή που είμαι στην συγκεκριμένη δουλειά και γιατί είναι ποιοτική δουλειά και γιατί όλες δείχνουμε πράγματα και γιατί  έχουμε ένα ωραίο κλίμα. Ήταν και πολύ περίεργο γιατί το βιβλίο είχε 19 μονολόγους, όταν πρωτοξεκινήσαμε εγώ ήξερα μόνο τη Νίκη που είχαμε παίξει στο «Ευτυχισμένοι μαζί», δεν ήξερα καμία άλλη. Ήξερα πόσο καλό παιδί είναι, πέρα από καλή ηθοποιός είναι εξαιρετικό πλάσμα, είναι χαρά πραγματικά, πάντα χαμογελαστή σου φτιάχνει τη διάθεση. Μας είπε ο σκηνοθέτης να διαβάσουμε το έργο και να διαλέξουμε έναν πρώτο μονόλογο, γιατί θα έκανε η καθεμία δύο εκτός από την κυρία Σταυράκη που κάνει τον κεντρικό μονόλογο, και έναν δεύτερο σαν πρόταση, γιατί όταν από τους δεκαεννιά ήθελε τους έντεκα σκέφτηκε πως με 6 γυναίκες θα γινόταν χαμός. Λέμε τους πρώτους μονολόγους και δεν συμπίπτει καμία, μα καμία. Απίστευτό, ήταν όλοι οι μονόλογοι διαφορετικοί, πάθαμε σοκ, δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα. Πιστεύαμε πως στον δεύτερο θα υπήρχε η σύμπτωση αλλά και πάλι κανένας δεν ήταν κοινός. Αυτό ήταν καρμικό. Δε χρειάστηκε καν να πούμε μήπως να τον δοκιμάσω εγώ αυτόν τον μονόλογο…      

Δηλαδή οι μονόλογοι δε σας δόθηκαν; Τους διαλέξατε;
Επειδή είχαμε τρεις-τέσσερις που άρεσαν στην κάθε μια, ο πρώτος ήταν ξεκάθαρα δικός μας, ο σκηνοθέτης ευτυχώς συμφώνησε γιατί του άρεσε η επιλογή μας. Όταν διαλέγεις κάποιον είναι και κοντά σε σένα και είναι λογικό να έχει απήχηση και σε αυτόν που παρακολουθεί και διοργανώνει τα πάντα. Για τον δεύτερο μας κατήυθυνε στο τι ήταν καλό να δοκιμάσουμε και πάλι όμως πολύ δημοκρατικά, δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί τόσο δημοκρατικό σκηνοθέτη όσο τον Δημήτρη Καρατζιά. Νομίζω ότι γενικότερα έκανε πολύ καλές επιλογές, τον δεύτερο μονόλογο μου τον πρότεινε εκείνος. Ήταν ένας από αυτούς που μου άρεσαν και μου είπε πως νομίζει ότι αυτόν πρέπει να δοκιμάσω.               

Στην παράσταση αναφέρετε ότι «κάποιες γυναίκες απαγορεύεται να γίνουν μητέρες». Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό;
Θεωρώ ότι δεν έχουν γεννηθεί όλες οι γυναίκες για να γίνουν μητέρες, δεν είναι κακό αυτό. Νομίζω ότι καλό είναι να υπάρχει μια συναίσθηση, γιατί το να κάνεις ένα παιδί είναι μια πολύ μεγάλη ευθύνη η οποία δεν είναι για τρείς μήνες, δε μʼ αρέσει, δεν μπορώ, τέλος. Αναλαμβάνεις έναν άνθρωπο για όσο ζεις. Αν δεν είσαι έτοιμος για αυτό το βήμα καλό είναι να μην το κάνεις. Νομίζω ότι πρέπει να γίνεται πολύ συνειδητοποιημένα γιατί η μητρότητα είναι πολύ σημαντική για τον άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Το πώς θα βγει αυτός ο άνθρωπός, αν θα έχει συμπλέγματα, αν θα έχει ελλείψεις, απωθημένα, το πόσο καλά πραγματικά θα νιώθει με την ζωή του για να μπορεί να συνεχίσει, έχει να κάνει με τα πρώτα στάδια που είναι η μητρότητα, το τι παίρνεις από την μάνα σου, είναι σαφές νομίζω αυτό. Αν δεν είσαι έτοιμος να του το δώσεις αυτό δεν έχει νόημα να μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Τώρα στον συγκεκριμένο μονόλογο αναφέρεται ως προς το ιατρικό θέμα, δηλαδή ότι κάποιες μητέρες εκ των πραγμάτων ιατρικά θα τους κάνει κακό μια εγκυμοσύνη. Αυτό που θίγει ο μονόλογος είναι ότι από το να γίνουν τα πράγματα όπως γίνονται, γιατί υποτίθεται ότι αυτή η μητέρα είχε ζάχαρο το οποίο της προκάλεσε πάρα πολλές ασθένειες μετά η εγκυμοσύνη, το να κουβαλάει το βάρος της ευθύνης αυτό το παιδί, να νιώθει τόσες ενοχές για το ότι η δική του η γέννα τα προκάλεσε όλα αυτά, μπορεί να ήταν προτιμότερο να μην είχε γεννήσει ποτέ. Θίγει λίγο και αυτή την πλευρά.

Οι γυναίκες από μικρές ακούμε το «άντε πότε θα παντρευτείς, πότε θα γίνεις μάνα» κάποιες μεγαλώνουν περιμένοντας το, άσχετα αν πραγματικά το θέλουν. Πόσο λάθος είναι αυτό;
Για μένα είναι πολύ λάθος. Έχω συναντήσει γυναίκες, από όταν πήγαινα σχολείο, που το περίμεναν πως και πώς, δηλαδή ένιωθα ότι ζούσαν για να γίνουν μητέρες. Αυτές οι γυναίκες, προφανώς ήταν έτοιμες έτσι κι αλλιώς, είναι σα να γεννήθηκαν έτοιμες. Υπάρχουν άλλες που έχουν φάει πολύ την πίεση από την οικογένεια, παντρέψου, πότε θα γίνεις μάνα κλπ. Για αυτό το λόγο είπα ότι δε θεωρώ ότι έχουν γεννηθεί όλες για αυτό. Είναι ένα λειτούργημα, είναι κάτι μαγικό αυτό που συμβαίνει αλλά για αυτό το μαγικό νομίζω ότι πρέπει να είσαι έτοιμη.

Έχεις κάνει πολλά πράγματα στην ζωής σου, σπουδές αθλητισμό κλπ. Ήσουν αυτό που λέμε «παιδί θαύμα»;
Ήμουν ένα παιδί που καταπιανόταν με πάρα πολλά πράγματα, είχα πάρα πολύ ενέργεια και την διοχέτευα σε αθλήματα, ξένες γλώσσες, διάβασμα, στην παρέα με τους φίλους μου. Στο σπίτι ήμουν συνήθως ελάχιστα και αυτό ήταν για να διαβάζω γιατί διάβαζα πολύ όσο ήμουν στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο. Εντάξει παιδί θαύμα δε νομίζω ότι θα με έλεγα αλλά νομίζω ότι δε θα μπορούσα να κάνω λιγότερα απʼ αυτά που έκανα.

Μόνο λόγω της ενέργειας; Τι ήταν αυτό που αναζητούσες;
Νομίζω ότι μάλλον με γοητεύει γενικότερα η γνώση. Με τις ξένες γλώσσες έχω μια μεγάλη λατρεία. Μια από τις ευχές που θα πραγματοποιούσα, αν είχα αυτή τη δυνατότητα, θα ήταν να μιλάω άπταιστα όλες τις γλώσσες του πλανήτη, μου αρέσουν πάρα πολύ οι ξένες γλώσσες. Από κει και πέρα γενικότερα η γνώση πραγμάτων με εξιτάρει, να το πω έτσι και όχι όταν έχει να κάνει μόνο με καλλιτεχνικά πράγματα αλλά και με τον αθλητισμό, το διάβασμα. Νομίζω ότι θα μʼ άρεσε να ξέρω όσο το δυνατό περισσότερα.

Παρόλα αυτά αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός. Έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο, το τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών αλλά έγινες ηθοποιός. Πως προέκυψε αυτό;
Δεν είμαι σίγουρη να σου πω πως προέκυψε μέσα μου αλλά αυτό που θυμάμαι, το οποίο μου το θύμισε μια φίλη που κάνουμε μαζί ιστιοπλοΐα, ήταν ότι την πήρα τηλέφωνο την ώρα που περνούσα κάτω από μια δραματική σχολή στην Θεσσαλονίκη και της λέω: αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Με ρώτησε πως μου ήρθε αυτό και της είπα πως περνούσα κάτω από την σχολή, την είδα και αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Μου λέει είσαι σίγουρη; Λέω ναι είμαι σίγουρη. Τότε σπούδαζα ακόμα και πήρα τους γονείς μου να τους το ανακοινώσω. Τι είναι αυτό ακριβώς που με τράβηξε σε αυτό και με κράτησε, θα σε γελάσω, γιατί γενικότερα έχω καταπιαστεί με διάφορα και αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να είχα κάνει και κάτι τελείως διαφορετικό μιας και δεν ήταν κάτι που το σκεφτόμουν από μικρή. Θα μπορούσα να είχα κάνει χίλια δυό άλλα πράγματα. Με κράτησε, ή τουλάχιστον εξακολουθεί να με κρατάει αυτό το επάγγελμά, μʼ αρέσει πολύ, το αγαπάω.

Το επάγγελμα του ηθοποιού όπως και όλα τα επαγγέλματα περνάει κρίση. Πως βλέπεις το μέλλον σου;
Δεν ήταν κάτι που με είχε απασχολήσει ποτέ να σου πω την αλήθεια. Όταν το ανακοίνωσα στους γονείς μου είχαν πάρα πολύ άγχος για το θέμα της οικονομικής αποκατάστασης. Τότε  μάλιστα δεν υπήρχε κρίση αλλά εκ των πραγμάτων όταν είσαι ηθοποιός είσαι κάθε σεζόν άνεργος, περνάει η σαιζόν και ψάχνεις για δουλειά. Αυτό ειδικά για τους γονείς, το να ξέρουν ότι το παιδί τους θα το υφίσταται συνέχεια και δεν θα είναι ποτέ ήσυχοι ότι έχει δουλειά και ότι βγάζει τα λεφτά του και είναι ανεξάρτητο οικονομικά κλπ. είναι δύσκολο. Δε με έχει απασχολήσει ποτέ. Τώρα λόγο της κρίσης δεν μπορώ να σου πω ότι με έχει πάει πίσω ή ότι σκέφτομαι μήπως δεν έκανα καλά ή μήπως δεν πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά κρίση περνάνε έτσι κι αλλιώς όλα τα επαγγέλματα. Κάνω αυτό που κάνω γιατί μʼ αρέσει, το αγαπάω και ευελπιστώ να πάνε όλα καλά. Προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά και να ελπίζω ότι τα πράγματα όχι απαραίτητα θα αλλάξουν αλλά ότι θα γίνονται δουλειές, ότι θα μπορούμε να δουλεύουμε. Αυτή η δουλειά ήταν για μένα πολύ μεγάλο ευτύχημα γιατί κέρδισα πράγματα, όχι απλά σαν άνθρωπος αλλά και σαν ηθοποιός. Είναι σημαντικό να δουλεύεις σε καλές δουλειές και να εξελίσσεσαι, να διδάσκεσαι από ανθρώπους που είναι πιο πολλά χρόνια από σένα στο χώρο, πιο έμπειροι από εσένα, πιο καλοί ηθοποιοί από εσένα και να παίρνεις πράγματα ώστε να κάνεις βήματα και να προχωράς παρακάτω. Επειδή ήμουνα τυχερή και έχω υπάρξει σε αυτή τη δουλειά προσπαθώ αντίστοιχα να σκέφτομαι θετικά και ότι αυτό θα συνεχίσει να γίνεται, θα δούμε.

Στο θέατρο είσαι μια άλλη Ιωάννα από αυτή που σε γνώρισε ο κόσμος από την τηλεοπτική επιτυχία «Ευτυχισμένοι μαζί» το σχολιάζει αυτό ο κόσμος που έρχεται και σε βλέπει;
Έχει έρθει πολύς κόσμος που έβλεπε το «Ευτυχισμένοι μαζί» οι οποίοι συνήθως μου λένε ότι δεν το περίμεναν αυτό που βλέπουν στο θέατρο ή μπορεί να μην μου το ʽχαν. Αυτό δεν είναι κακό γιατί εκ των πραγμάτων στην τηλεόραση δεν μπορείς να δείξεις αυτά που μπορείς να δείξεις στο θέατρο. Είναι διαφορετικό να σε έχει ο άλλος μπροστά του που δεν κρύβεται τίποτα, ενώ σε μια λήψη μπορείς να το κάνεις, να το ξανακάνεις, είναι διαφορετικές οι συνθήκες. Όταν ο άνθρωπος σηκώνεται από το σπίτι του και έρχεται σε ένα χώρο για να γίνει μέρος μιας παράστασης κι ενός συνόλου, είναι πολύ διαφορετικά. Χαίρομαι να ακούω ότι είναι καλύτερο αυτό που βλέπουν σε σύγκριση με αυτό που θα περίμεναν να δουν, για μένα είναι πολύ σημαντικό. Έχουν περάσει έτσι κι αλλιώς και κάποια χρόνια από το «Ευτυχισμένοι μαζί» οπότε ευελπιστούσα να εξελιχθώ σαν ηθοποιός και να συνεχίσω να εξελίσσομαι γιατί έχω πολλά να κάνω ακόμα. Είναι όμορφο να ακούς από κάποιον που έρχεται και σε βλέπει στο θέατρο, που δεν κρύβεται τίποτα, ότι του αρέσει αυτό που βλέπει και να σου δίνει συγχαρητήρια, είναι σίγουρα πολύ ωραίο.

Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος τι επιλέγεις και γιατί;
Δεν μπορώ να πω ότι επιλέγω κάτι από τα τρία για να αφήσω τα άλλα δύο. Είναι όλα μέρος της δουλείας μας, έχουν όλα μια διαφορετική μαγική συνταγή. Όσο δύσκολό μπορεί να είναι το θέατρο γιατί είπαμε ότι δε χάνει τίποτα ο θεατής, είσαι μπροστά του και αυτό που γίνεται κάθε μέρα είναι κάτι διαφορετικό, άλλου είδους δυσκολία αλλά αντίστοιχα πολύ μεγάλου βαθμού έχει η κάμερα έχει και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση. Αντίστοιχα λοιπόν εσύ εκπαιδεύεσαι και εξελίσσεσαι όταν κάνεις τα πάντα και τα τρία και ραδιόφωνο ενδεχομένως. Όλα αυτά σε εξελίσσουν, σου δίνουν καινούρια ερεθίσματα για να ανακαλύψεις καινούρια πράγματα σε σένα τα οποία μπορείς να τα βάλεις σε έναν επόμενο ρόλο. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να μένει ένας ηθοποιός εκτός από το οτιδήποτε και θεωρώ ότι καλές δουλειές και αντίστοιχα κακές υπάρχουν σε όλα και μπορούν να γίνουν σε όλα. Μια ποιοτική δουλειά, ανεξάρτητα απʼ το αν θα είναι στο θέατρο, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο μπορεί να υπάρξει και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Επειδή η τριβή με το κάθε τι είναι αυτό που σε πάει μπροστά στη δουλειά σου θεωρώ ότι καλό είναι, εφόσον υπάρχουν οι δυνατότητες, να δουλεύεις σε όλα.

Ποιο είναι το επαγγελματικό σου όνειρο που θα ήθελες να πραγματοποιηθεί;
Δεν μπορώ να σου πω συγκεκριμένα γιατί δεν είμαι άνθρωπος που ούτε θα πω αχ... θέλω να κάνω αυτό συγκεκριμένα ή με αυτούς να συνεργαστώ κλπ. μου αρέσει να αφήνω και το μυστήριο, τι θα μου φέρει ο χρόνος, το σύμπαν. Αλλά νομίζω ότι ακόμη και πράγματα που υπάρχουν στο μυαλό μου δεν θα τα μοιραζόμουν. Δηλαδή μπορεί υπάρχουν στο μυαλό μου δεν θα τα μοιραζόμουν με κανέναν, περιμένω αν είναι να γίνουν, να γίνουν. Αυτό νομίζω άσχετα από την υποκριτική το είχα γενικότερα, πράγματα που έβαζα στο μυαλό μου δηλαδή, δεν τα μοιραζόμουν ποτέ και όταν συνέβαιναν ήμουν ικανοποιημένη απλά γιατί συνέβησαν.

Γενικά κατά πόσο είσαι ικανοποιημένη με βάση αυτά που είχες βάλει στο μυαλό σου και τελικά πραγματοποιήθηκαν; Έχουν έρθει τα πράγματα έτσι όπως τα θες;
Γενικά έχουν γίνει πράγματα που όχι απλά έχουν έρθει έτσι όπως τα ήθελα αλλά που δεν τα περίμενα ή δεν ευελπιστούσα να γίνουν. Γιατί όταν ξεκινάς σα νέα ηθοποιός και εξακολουθώ να είμαι νέα ηθοποιός αλλά τουλάχιστον όχι τόσο όσο στα πρώτα μου βήματα και υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί ή άνθρωποι του χώρου στην οικογένεια, όταν δηλαδή ξαφνικά είσαι πραγματικά σε ένα τελείως άγνωστο χώρο, σε άγνωστα μονοπάτια, δε ξέρεις ούτε τι πρέπει να ακολουθήσεις, ούτε σε τι πρέπει να πεις ναι, ούτε σε τι να πεις όχι. Μπορεί να κάνεις πάρα πολλά λάθη και αργότερα να συνειδητοποιείς ότι ήτανε λάθη, αλλά αυτά σε στιγματίζουν. Νομίζω ότι έχουνε γίνει πράγματα λοιπόν που επειδή πραγματικά ήμουν απʼ το πουθενά να το πω έτσι όπως και πάρα πολλά άλλα παιδιά που αποφάσισαν να γίνουν ηθοποιοί, δεν περίμενα να έχουν συμβεί. Εξαιρετικές συνεργασίες δηλαδή, που δεν περίμενα ότι θα μου δοθεί η ευκαιρία να τις έχω. Συμμετείχα σε δουλειές και ποιοτικές και πολύ επιτυχημένες και μου άνοιξαν πόρτες, Δεν έχει οποιοσδήποτε την ευκαιρία να τα βιώσει γιατί εκ των πραγμάτων είμαστε και πάρα πολλοί ηθοποιοί και δεν γίνονται τόσες δουλειές όσοι οι ηθοποιοί για να πεις ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα. Οπότε υπήρξα τυχερή όταν με επέλεξαν για συγκεκριμένες δουλείες και μου έδωσαν ευκαιρίες να δείξω, να κάνω πράγματα κάτι που δεν περίμενα. Χαίρομαι πάρα πολύ για το πώς έχουν έρθει τα πράγματα γενικά μέχρι τώρα.

Ο κόσμος ζητά από τους καλλιτέχνες να πάρουν θέση για την κρίση, εσύ πιστευεις πως μπορείς να κάνεις κάτι; Συμμετέχεις σε κάτι;
Είμαι ένας άνθρωπος που γενικότερα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ειδικά από όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο και μετά είχα άποψη για τα τεκταινόμενα, έχω συμμετάσχει πολλές φορές σε δρώμενα που διεκδικούν. Είμαι της άποψης ότι οι άνθρωποι καθορίζουν τις εξελίξεις. Αν κάτι δεν τους αρέσει έχουν τη δύναμη να το αλλάξουν. Δεν προσπαθώ να πείσω κάποιον, να πάρω συγκεκριμένη θέση και να δώσω κατευθύνσεις, έχω ψάξει κάποια πράγματα για μένα, ξέρω τι είναι λογικό, δίκαιο, σωστό για μια χώρα και όχι απαραίτητα μόνο για την Ελλάδα. Νομίζω ότι καλό είναι οι άνθρωποι να σκεφτούν κάποια πράγματα, να σκεφτούν τι μπορεί να έχει πάει λάθος σʼ αυτή τη χώρα και αν μη τι άλλο αυτό να το εκφράσουν στην κάλπη. Γιατί εμείς αποφασίζουμε για το ποιοι είναι κάθε φορά στην κυβέρνηση, ποιοι φτιάχνουν τα πράγματα, ποιοι οδηγούν τα πράγματα και απʼ τη στιγμή που εμείς αποφασίζουμε τότε νομίζω το ότι αν μη τι άλλο το να απέχουμε από τις εκλογές δεν είναι σωστό. Δεν εκφράζουμε αφενός κάτι με αυτόν τον τρόπο και αφετέρου αφήνουμε τα πράγματα να γίνονται για εμάς χωρίς εμάς. Θεωρώ ότι αυτό βολεύει  αυτούς που έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο που βρίσκεται. Απʼ το να υπάρχει κάποιος που θα ψηφίσει κάτι άλλο, έναν αντίλογο, βολεύει να μην πάει να ψηφίσει καθόλου γιατί δε θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς κάτι. Οπότε δε θέλω να πω συγκεκριμένα ποιος να ψηφίσει τι, αλλά τουλάχιστον να σκεφτούμε οι άνθρωποι αν κάτι δεν μας αρέσει ότι υπάρχει η δυνατότητα σε αυτές τις κάλπες να πάμε και να το αλλάξουμε. Νομίζω ότι αυτό το δικαίωμα, που είναι το απόλυτο δικαίωμα, δεν πρέπει να το καταργούμε μόνοι μας.

Ο πολιτισμός, η τέχνη, το θέατρο πιστεύεις ότι μπορεί αυτή την εποχή να βοηθήσει την Ελλάδα της κρίσης; Τους ανθρώπους που βιώνουν την κρίση;
Ο πολιτισμός και η τέχνη γενικότερα νομίζω παίζουν πάντα πολύ σημαντικό ρόλο και στη ζωή και στις ψυχές των ανθρώπων. Γενικότερα στις κρίσεις απʼ όσο έχω ακούσει και από ανθρώπους που έχουν βιώσει στο παρελθόν κρίσεις, ο άνθρωπος στρέφεται στην τέχνη. Είναι και μια εκτόνωση, είναι ίσως και συνειδητοποίηση. Υποτίθεται ότι ειδικά στις κρίσεις ο πολιτισμός ανεβαίνει, δηλαδή έχει ανάγκη ο κόσμος και να δημιουργήσει πράγματα και ο υπόλοιπος κόσμος να τα παρακολουθήσει να γίνει μέρος τους. Ναι νομίζω ότι βοηθάει και τουλάχιστον αν μη τι άλλο η τέχνη και ο πολιτισμός είναι η ψυχή και το πνεύμα μας, δεν πρέπει να τʼ αφήνουμε.      

Στο «Ευτυχισμένοι μαζί» έκανες τα πάντα για τον έρωτα. Σαν άνθρωπος είσαι έτσι; Θα άφηνες για κάτι τα πάντα;                      
Δύσκολο να αφήσω τα πάντα για κάτι ή για κάποιον. Για την οικογένεια μου είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσα να κάνω πάρα πολλές θυσίες. Ευελπιστώ να μη χρειαστεί ποτέ να κάνω καμία θυσία, να χρειαστεί δηλαδή να αφήσω τα πάντα αλλά πιστεύω ότι για τους γονείς μου και για την αδερφή μου θα το έκανα. Σε ότι έχει να κάνει με ανθρώπους που είναι εκτός σχέσης αίματος δεν θα άφηνα τα πάντα, δε νομίζω ότι θα το έκανα αυτό. Εξαρτάται βέβαια από τον λόγο κάθε φορά, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Μπορεί π.χ. κάποιος να έχει ερωτευτεί κάποιον σφόδρα και αν εκείνος φεύγει στο εξωτερικό να τον ακολουθήσει. Είναι κάτι διαφορετικό αυτό από το να σου ζητάει κάποιος για να μπορεί να είναι μαζί σου να αφήσεις κάτι με το οποίο εσύ καταπιάνεσαι. Αυτό νομίζω δεν θα το έκανα ποτέ και για κανέναν. Κάποιος άνθρωπος νομίζω παίρνει όλο το πακέτο, δηλαδή αν δεν του αρέσει κάτι από το πακέτο σημαίνει ότι δεν θέλει εσένα, θέλει κάτι άλλο, οπότε ποιος ο λόγος να καταπιεστείς και εσύ και εκείνος. Δεν είμαστε όλοι για όλους τους ανθρώπους, είναι δεδομένο αυτό και δε χρειάζεται και να γίνουμε. Δε χρειάζεται να είμαστε εμείς δυστυχισμένοι ή ανικανοποίητοι για να είναι κάποιος άλλος καλά. Αυτό έχει έναν εγωισμό που εγώ ούτε τον καταλαβαίνω, ούτε και τον ασπάζομαι και ούτε το έχω κάνει σε κάποιον για να ανεχθώ να μου το κάνουν. Ποτέ δεν έχω πει σε κάποιον που θέλει να κάνει κάτι, όχι δεν θα το κάνεις, όχι δε θα ασχοληθείς μʼ αυτό, όχι δε θέλω να γίνεις εκείνο. Αν αυτό είναι που θέλει ή ακολουθείς ή φεύγεις, έχεις δικαίωμα να φύγεις, δε λέω ότι είσαι υποχρεωμένος να τα δέχεσαι όλα αλλά νομίζω ότι αυτή η ζωή είναι τόσο γρήγορη, περνάνε τόσο γρήγορα οι δεκαετίες και δεν συνειδητοποιείς το πότε πέρασαν άρα γιατί να τις περάσεις με αυτόν τον τρόπο.

Εσύ γιατί θα έβλεπες το «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει»;
Ευτυχώς που δεν τη βλέπω αυτή την παράσταση και είμαι μέρος της γιατί πραγματικά για τους ηθοποιούς ισχύει αυτό. Όταν πάς να δεις μια παράσταση και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο ισχύει αυτό, αλλά ειδικά στο θέατρο, αν είναι μια δουλειά η οποία σου αρέσει τόσο πολύ νιώθεις ένα κενό, σκέφτεσαι γιατί δεν μπορώ να είμαι και εγώ μέρος αυτής της δουλειάς. Αυτό μας το έχουν πει και συνάδελφοι που έχουν έρθει. Όταν βλέπεις κάτι που είναι υπερβολικά αληθινό, έχει κάτι να πει, έχει ένα νόημα και δεν είναι μια σαχλαμάρα ή κάτι που δε σε αφορά θες να είσαι μέρος του. Το ίδιο ας πούμε ένιωσα όταν είδα «Το Νησί» στην τηλεόρασή, για αυτό λέω ότι μπορεί να συμβεί παντού. Όταν βλέπεις κάτι τόσο εξαιρετικό, σαν δουλειά, λες αχ, να μπορούσα να ʽμαι κι εγώ μέρος αυτής της δουλείας, να το είχα ζήσει, να είχα συμβάλει με ένα τόσο δα μικρό λιθαράκι σε αυτό που έκανε αυτή η δουλειά. Για αυτό λέω ευτυχώς που δεν τη βλέπω και είμαι μέρος αυτής της παράστασης. Θα την έβλεπα όμως γιατί για μένα, για τα δικά μου τα κριτήρια, για τις δικές μου τις ανάγκες σαν άνθρωπος και πόσο μάλλον σαν ηθοποιός, καλύπτει πράγματα που θέλω να μου τα καλύψει μια παράσταση ή ένα πολιτισμικό γεγονός. Καλύπτει δικά μου κενά, δικές μου ανάγκες που δεν μπορεί να τις καλύψει ενδεχομένως ένα άλλο έργο ή μια άλλη παράσταση. Αυτό έχει να κάνει πάρα πολύ με την αλήθεια, γιατί με αφορά πάρα πολύ αυτό που βλέπω να νιώθω ότι είναι αληθινό και ότι έχει χτιστεί με το σώμα με το λόγο με την ψυχή αυτού του ανθρώπου και το υποστηρίζει πάνω στη σκηνή. Που μπορεί να με συνεπάρει, δηλαδή να ξεφύγω από οτιδήποτε με αφορά εκείνη την ώρα στη ζωή μου και να σκεφτώ άλλα πράγματα, γιατί αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά. Να μην έχω ανάγκη να κοιτάξω το ρολόι μου ή να κοιτάξω το κινητό μου ας πούμε να δω αν κάποιος με πήρε τηλέφωνο, να μη με αφορά κάτι άλλο. Θα έβλεπα την παράσταση επειδή έχει να κάνει με νοήματα, με έναν προβληματισμό που θα μου αφήσει και όταν θα πάω στο σπίτι μου θα το σκεφτώ ή θα θέλω να το συζητήσω με κάποιον ή θα χαρώ που θα έχω κάποιον μαζί μου και θα πιούμε έναν καφέ ή ένα ποτό και να συζητήσουμε τι ακριβώς είδαμε.

Περισσότερες πλήροφορίες για την παράσταση εδώ 

www.artistbook.gr
7/3/2013

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Ιούνιος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
1234
567891011
12

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παιχνίδια εξουσίας

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
13

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παρασκευή + 13

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
1415161718
19202122232425
2627282930
Ιούνιος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Cineλθετε - Καλοκαιρινή Περιοδεία

Cineλθετε - Καλοκαιρινή Περιοδεία | Κηποθέατρο Παπάγου

Φέτος το καλοκαίρι οι Διονύσης Ατζαράκης και Θωμάς Ζάμπρας, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό σε μία άκρως χιουμοριστική παράσταση, που θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα. Σε μιάμιση ώρα ασταμάτητου γέλιου, μιλούν για την καθημερινότητα, τις ...
Μιχάλης Τζουγανάκης

Μιχάλης Τζουγανάκης | Θέατρο Πέτρας

Μέσα από τον παλμό της μουσικής του θα δονήσει το συναίσθημά μας και θα μας χαρίσει μια ιδιαίτερη μουσική και ερμηνευτική εμπειρία. Μαζί του εμφανίζεται ο Αλέξανδρος Τζουγανάκης, με τον οποίο πρόσφατα κυκλοφόρησαν το νέο τραγούδι, Το ...

Αρχη