ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Jerome: «Η μόνη μορφή επανάστασης είναι αισιοδοξία»

Συνεντεύξεις
11/09/2013

Ο Jerome  είναι ένας υγιής, αισιόδοξος και ευχάριστος άνθρωπος. Είναι ένας πυρήνας δημιουργίας και θετικής ενέργειας. Με τη μουσική και τα τραγούδια του μας καλεί να δούμε τα πράγματα αλλιώς, παρόλο τα προβλήματα που βιώνει ο καθένας. Είναι παιδί μεταναστών και παιδί της Αθήνας. Είναι Κονγκολέζος και Αθηναίος. Αγαπά ιδιαίτερα την Ελλάδα, «είναι η χώρα μου, εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ ζω», μας λέει ο ίδιος με τη βεβαιότητα ότι οι Έλληνες αγκαλιάζουν το διαφορετικό και δεν το απομονώνουν.

Ο Jerome είναι ένας MC, τραγουδιστής, συνθέτης και performer που έχει καταφέρει να συνδυάσει τις αφροευρωπαϊκές μουσικές επιρροές του σε ύφος funk, soul, reggae, hip-hop και disco. Για τους λάτρεις και γνώστες της soul και της hip-hop μουσικής θεωρείται ένας σημαντικός εκπρόσωπος των ειδών αυτών στην Ελλάδα. Ο Τζέρομ, με γνησιότητα και αβίαστα προσφέρει χαμόγελα και ελπίδες σε όσους ακούν και κατανοούν τα τραγούδια του. Είναι από τους πρώτους που έφεραν το RnB στη χώρα και που πήγε τη soul σε άλλες διαστάσεις.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς και σημαντικούς καλλιτέχνες: με το Σταμάτη Κραουνάκη έχει συνεργαστεί στην παράσταση «Χ σκηνής – αυτά που κάψαν το σανίδι» στο Ηρώδειο, καθώς και στις παραστάσεις «All that Μπαζ», «Festivalium 09: σας λείπει τίποτα» και στην τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ «The Speira-Speira Show». Επίσης, εμφανίσθηκε στο μιούζικαλ «Η εκατομμυριούχος» με τη Νόνικα Γαληνέα και το Γιάννη Μπέζο στο Μέγαρο Μουσικής.

Δισκογραφικά το 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο του maxi single με τίτλο «Get up - Το κρατάς ζωντανό» από τη Renegade Records, ενώ το καινούργιο του digital single «Δεν πειράζει» κυκλοφορήσει από τη Warner Music.

Εμείς το συναντήσαμε και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Μας κέρδισε με τη ζωντάνια και με το χιούμορ του, ενώ η συνείδησή του ως πολίτη και καλλιτέχνη τον κάνουν έναν ιδιαίτερο άνθρωπο… Πάμε να διαβάσουμε λοιπόν τι μας είπε:

Ευχαριστώ Jerome για το χρόνο σου. Θα ξεκινήσω με μια μάλλον κλισέ ερώτηση. Από πού είναι η καταγωγή σου;
-Από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, πρώην Ζαΐρ. Όμως, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα.

Πώς και ήρθε στην Ελλάδα η οικογένειά σου από το Κονγκό;
-Η μητέρα μου αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα στη δεκαετία του ΄70 όταν άρχισε να υπάρχει πολιτική αστάθεια και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στο Κονγκό. Με αφορμή αυτό και σε συνδυασμό με μια γνωριμία Ελλήνων με τους οποίους είχε εργαστεί, αποφάσισε να έρθει εδώ. Ο τότε Πρόεδρος του Ζαΐρ Mobuto αποφάσισε ότι όλα πρέπει να ανήκουν στους Ζαϊρινούς, άρα έδιωξε όλους τους ξένους κατοίκους και επενδυτές από τη χώρα. Οι άνθρωποι λοιπόν που δούλευαν με τη μητέρα μου έπρεπε να φύγουν και έτσι της είπαν «έλα μαζί μας». Ήρθε στην Ελλάδα, γνώρισε τον πατέρα μου που ήταν στη Σχολή Ικάρων και γεννήθηκα εγώ.

Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια, όντας παιδί αφρικανικής καταγωγής;
-Ήταν πολύ όμορφα τα παιδικά μου χρόνια. Γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους. Οι τότε συμμαθητές μου είναι σήμερα «αδέρφια» μου. Είχα δασκάλες τις εξαιρετικές κυρίες Γρεντίρη και Κομνιώτη, οι οποίες με βοήθησαν πολύ στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και της ορθογραφίας. Είμαι πολύ καλός στην ορθογραφία, σπάνια κάνω λάθη. Γνώρισα πολλή αγάπη από φίλους, συμμαθητές, καθηγητές και επειδή ήμουν ο μόνος μαύρος της τάξης υπήρχε πολύ ενδιαφέρον στο να μάθουν πράγματα από την κουλτούρα μου και από τη χώρα καταγωγής μου. Η αντιμετώπιση του ξένου στοιχείο ήταν πολλή διαφορετική από τη σημερινή. Τη σήμερον ήμερα η παρουσία ξένων στην Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν «εισβολή» λόγω του μεγάλου αριθμού μεταναστών, τότε ήμουν ο μόνος και έτσι με πρόσεχαν… με την καλή έννοια.

Οπότε δεν αντιμετώπισες ρατσιστικές συμπεριφορές;
-…. (γελά) Μια φορά στο σχολείο γνώρισα ένα παιδί στο διάλειμμα, είπαμε τα ονόματά μας και δώσαμε τα χέρια… όταν τελείωσε η χειραψία είδε το χέρι του αν τον είχα «βάψει»… (γελά). Κοίτα, έβλεπα να υπάρχει κάποιο μούδιασμα στους ανθρώπους όταν πρωτογνωριζόμασταν. Οφείλω να πω όμως ότι δεν αντιμετώπισα ποτέ κακές συμπεριφορές, κακόβουλα σχόλια κλπ.

Πιστεύεις ότι σήμερα υπάρχει κάποιο ταμπού στην αντιμετώπιση των Αφρικανών;
-Ναι και σε κύκλους που δεν θα το περίμενες.

Τί εννοείς;
-Ότι σε κύκλους μορφωμένων ανθρώπων μερικές φορές αντιμετωπίζεις δυσπιστία ή καχυποψία, ενώ σε κύκλους απλών – λαϊκών ανθρώπων αυτό το θέμα σαν να είναι λυμένο.

Ίσως επειδή είναι πιο αγνοί οι άνθρωποι για τους οποίους αναφέρεσαι.
-Και πιο απλοί, το οποίο δεν είναι κακό. Μιλούν από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Η μουσική πως προέκυψε στη ζωή σου;
-Η μουσική υπήρχε πάντα στο σπίτι μου. Θυμάμαι τη μαμά μου, από τότε που ήμουν πολύ μικρός, να βάζει διάφορες μουσικές. Είχε μεγάλη αγάπη για τους δίσκους βινιλίου. Μπορεί η πλευρά μου του Dj να γεννήθηκε από αυτές τις εικόνες, της μαμάς μου δηλαδή να βάζει μανιωδώς δίσκους. Η μουσική ήταν ένας τρόπος διασκέδασης, ένας τρόπος επαφής με το Ζαΐρ, ένας τρόπος συνάντησης με τους συμπατριώτες μας.

Πώς ήταν αυτές οι συναντήσεις με τους Ζαϊρινούς;
-Πάντα κάτω από την ομπρέλα του καλού φαγητού και της καλής μουσικής.

Άρα η παιδική και η εφηβική σου ηλικία ήταν γεμάτη από αφρικανικούς ήχους.
-Λογικό είναι. Μεγαλώνοντας όμως ανακάλυψα κι άλλα είδη, soul, funk, disco κ.ά.

Η ελληνική μουσική «χωρούσε» στο σπίτι σου;
-Βέβαια. Για μας ήταν σημαντικό το ότι είχαμε τηλεόραση, έτσι βλέπαμε πολλές ελληνικές ταινίες, οι οποίες μας μάθαιναν τη γλώσσα, την κουλτούρα, τον τρόπο ζωής και τη μουσική. Στις ταινίες ως γνωστόν υπάρχει πολλή μουσική, ένα μπουζούκι, ένας μπαγλαμάς, μια κιθάρα. Τα τραγούδια των Ζαμπέτα, Μπιθικώτση, Χιώτη κ.ά. ήταν γνωστά για μας. Αυτά τα τραγούδια σημαίνουν πράγματα για μας, έχουμε χορέψει, έχουμε κλάψει και έχουμε γελάσει με αυτά.

Είναι μέρος λοιπόν της παράδοσής σου;
-Ευτυχώς για μένα η παράδοση μου είναι αρκετά πλούσια. Μαζί με το Ζαμπέτα ή το Χιώτη συνυπάρχει ο Franco ή ο Papa Wemba από το Κονγκό.

Σπούδασες μουσική;
-Στα έξι μου χρόνια ήθελα να σπουδάσω πιάνο, αλλά με το τραγικό επιχείρημα ότι «το πιάνο δεν μπορείς να το πάρεις παντού» κατέληξα με μια κιθάρα στο χέρι. Σπούδασα λοιπόν το συγκεκριμένο όργανο επτά χρόνια. Στην εφηβεία, όπως πολλοί έφηβοι άλλωστε, παραίτησα την κιθάρα…

Γιατί;
-Διότι στην πράξη ήμουν καλός, αλλά στη θεωρία έμενα κάθε χρόνο. Δεν μπορούσα να την κατανοήσω σαν μουσική, το σολφέζ λόγου χάρη ήταν ένας εφιάλτης για μένα. Έτσι σταμάτησα την κιθάρα και ασχολήθηκα με την καλαθοσφαίριση… (γελά).

Τί έγινε με το άθλημα;
-Έγιναν κάποια πράγματα, αλλά μέχρι ένα σημείο. Όπως βλέπεις δεν είμαι το πρώτο μπόι.

Μετά από την κιθάρα και την καλαθοσφαίριση τί έγινε;
-Τί έγινε; Ξεκίνησα κατηχητικό, πήγαινα στον Άγιο Δημήτριο στους Αμπελόκηπους. Υπήρχε μια χορωδία και εκεί ξεκίνησα να τραγουδώ σε γιορτές, πανηγύρια. Το ίδιο έγινε και στο Γυμνάσιο, ήμουν μέλος της χορωδίας και κάποια στιγμή ήθελα να ανακαλύψω τον κόσμο των μουσικών συγκροτημάτων και πλησιάζω τρείς γνωστούς μου που έκαναν μουσική. Τους μίλησα σαν να επρόκειτο να ανακαλύψουμε τον τροχό… έλα που αυτοί ήδη είχαν συγκρότημα…

Έπαθες σοκ…
-Ναι… Σκέφτηκα όμως ότι όλα θα γίνουν πιο γρήγορα και πιο εύκολα. Μου είπαν να κάνω κάποιες δοκιμές και έτσι εντάχθηκα στο συγκρότημα, το οποίο λεγόταν Poltergeist.

Τί παίζατε;
-Κυρίως ροκ. Πειραματιζόμασταν όμως με άλλα είδη μουσικής.

Και που παίζατε;
-Στο σχολείο, στο Μαράσλειο όπου πήγαινα. Εκεί είχαμε επαφή με το Κολλέγιο Αθηνών και με τη Σχολή Μοραΐτη και μας καλούσαν να παίξουμε σε διάφορα σχολικά φεστιβάλ.

Πότε ξεκίνησες να παίζεις πιο επαγγελματικά;
-Κοίτα, αυστηρά επαγγελματικά όλα ξεκίνησαν το 2008. Χρήματα όμως για τη δουλειά μου παίρνω από το 2000. Μια έκανα το Dj, μια τραγουδούσα, μια οργάνωνα συναυλίες ή μια έπαιζα με το συγκρότημά μου το so... addictive, με το οποίο διοργανώναμε πάρτυ RnΒ…

Τότε δεν ήταν πολύ γνωστά στην Ελλάδα.
-Όχι, εμείς κάναμε τα πρώτα βήματα στη χώρα. Μετά από τρία χρόνια διαλύθηκε το συγκρότημα και ξεκίνησα τη σόλο καριέρα μου.

Έχεις δέκα χρόνια καριέρας;
-Πορείας. Αποφεύγω τη λέξη καριέρα και αυτό μου έγινε σαφές όταν ανοίξαμε τη συναυλία της Macy Gray στο Λυκαβηττό πριν από κάποια χρόνια. Μας είχαν επιλέξει τότε για να ανοίξουμε τη συναυλία της, ήταν φανταστικό να έχεις έξι χιλιάδες άτομα από κάτω να τραγουδούν και να χορεύουν. Εμείς όμως δεν το χειριστήκαμε σωστά, δεν το εκμεταλλευτήκαμε και έτσι δεν ακούστηκε το όνομά μας πουθενά μετά από εκείνη τη συναυλία. Κατάλαβα λοιπόν ότι από το ζενίθ μπορεί να βρεθείς στο ναδίρ πολύ γρήγορα και η «καριέρα» σου να πάει στο βρόντο… γιʼ αυτό μιλώ για πορεία και όχι για καριέρα.

Ασχολείσαι κυρίως με τη soul και με τη hip-hop μουσική. Ποιό είδος προτιμάς;
-Όσο μεγαλώνω αρχίζω να καταλαβαίνω την έννοια της soul, να συνειδητοποιώ τη δύναμη των λέξεων. Μάλλον γίνομαι πιο ρομαντικός, πιο συναισθηματικός, πιο ουσιαστικός.

Επί τη ευκαιρία. Θέλεις να πεις κάτι για τη μεγάλη εκπρόσωπο της soul, την Amy Winehouse, η οποία έφυγε από τη ζωή;
-Εύχομαι να είναι καλά εκεί που είναι. Ήταν μια ταλαιπωρημένη ψυχή. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ ταλαντούχος και πολύ έξυπνος, κατάφερε να «γεμίσει» ένα κενό που υπήρχε στη μουσική, εκείνο της soul. Όταν κανείς δεν έδινε σημασία στο συγκεκριμένο είδος η Amy τόλμησε να δώσει την ψυχή της σε αυτό. Με τα τραγούδια της μας πήγε χρόνια πίσω, σε κάτι οικείο για πολλούς και σε κάτι καινούργιο για άλλους και ο τρόπος με τον οποίο πήρε αυτή τη μουσική και την έκανε σύγχρονη είναι ο λόγος για τον οποίο ξεχώρισε.

Και ο τρόπος που έφυγε;
-Είναι τραγικός, άδικος και είναι κρίμα ένας άνθρωπος που τα είχε όλα: ταλέντο, λεφτά και δημοσιότητα να μην μπόρεσε να το χειριστεί. Είναι και θέμα χαρακτήρα βέβαια.

Πώς μπορεί κάποιος να ξεφύγει από τέτοιες καταστάσεις; Πιστεύεις ότι είναι μόνο θέμα χαρακτήρα;
-Πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ποιος είσαι, τι κάνεις και γιατί το κάνεις και να μην το ξεχνάς.

Αυτό το μήνυμα το μεταδίδεις μέσα από τα τραγούδια σου;
-Νομίζω πως αυτά καθʼ αυτά δεν τα μεταδίδω. Θεωρώ ότι προσπαθώ να μεταδώσω το μήνυμα της ψυχικής καθαρότητας και της πνευματικής διαύγειας.

Το ρωτώ διότι οι μέρες που διανύουμε είναι δύσκολες, υπάρχει κρίση, αβεβαιότητα, απογοήτευση και αγανάκτηση. Εσύ που βρίσκεσαι σε όλο αυτό; Ποιά είναι η θέση σου;
-Η θέση μου κινείται σε πολύ ρεαλιστικά επίπεδα. Πιστεύω ότι η δράση ή μάλλον η αντίδραση των αγανακτισμένων είναι υγιής. Όταν επί χρόνια το πολιτικό σύστημα έχει συντηρήσει μια κατάσταση διαφθοράς, τότε η αντίδραση του λαού είναι κάτι το επακόλουθο. Εγώ όμως είμαι άνθρωπος του «από κει και πέρα»… Καλώς διαμαρτυρόμαστε, αλλά από κει και πέρα τί γίνεται;

Τι γίνεται και τί κάνουμε;
-Πρέπει να δουλέψουμε, η «σωτηρία» μας βρίσκεται στη δουλειά μας, πρέπει να δουλέψουμε σκληρά. Δεν θέλω να μειώσω τον αγώνα κανενός, επικροτώ τις υγιείς αντιδράσεις, είμαι με αυτούς που διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο, αλλά το κλειδί είναι στη δουλειά και όχι μόνο στη διαμαρτυρία.

Άρα η δουλειά μπορεί να είναι μια μορφή επανάστασης;
-Για μένα η μόνη μορφή επανάστασης είναι η αισιοδοξία. Υπάρχουν πράγματα και συμφέροντα που επενδύουν στο να είμαστε απαισιόδοξοι, δεν πρέπει να τους αφήσουμε, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι.

Εσύ είσαι αγανακτισμένος;
-Όχι, συμφωνώ με πολλά από αυτά που λέγονται, αλλά η θέση μου είναι διαφορετική. Έχω άλλη αφετηρία, η μητέρα μου με μεγάλωσε καθαρίζοντας σπίτια όταν ήρθε εδώ. Η ζωή μας δεν είχε να κάνει με Δημόσιο, δώρα, επιδόματα κλπ. Η ζωή που κάναμε είχε να κάνει με την επιβίωση, «δουλεύεις τρως, δεν δουλεύεις δεν τρως». Καταλαβαίνω πολλές από τις θέσεις των αγανακτισμένων, αλλά δεν μπορώ να τις συμμεριστώ διότι δεν τις έχω ζήσει.

Είσαι ένας νέος καλλιτέχνης, αλλά σίγουρα υπάρχουν νεότεροι που έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες. Υπάρχουν ταλέντα στο είδος της μουσικής σου;
-Βεβαίως. Υπάρχουν ακατέργαστα ταλέντα, άνθρωποι τρομερά δημιουργικοί. Το ταλέντο υπάρχει παντού, αρκεί να το καλλιεργήσεις. Μου έλεγε ένας φίλος μου ότι το ταλέντο σου γλιτώνει χρόνο, απλά πρέπει να δουλέψεις.

Υπάρχει όμως το κατάλληλο έδαφος για να βγουν στην επιφάνια αυτά τα ταλέντα, για να έχουν μια κάποια δημοσιότητα;
-Αναλόγως για ποια δημοσιότητα μιλάμε. Το διαδίκτυο λόγου χάρη είναι ένα πολύ δυνατό «όπλο». Εκεί μπορεί κανείς να βγει στην επιφάνια.

Δεν υπάρχει όμως ο κίνδυνος βομβαρδισμού ανούσιων πραγμάτων;
-Υπάρχει βέβαια. Εμείς όμως πρέπει να ορίσουμε την ποιότητα των πραγμάτων και να είμαστε υποψιασμένοι.

Θέλεις να μου πεις για τη συνεργασία σου με το Σταμάτη Κραουνάκη και τη Σπείρα-Σπέιρα;
-Είναι μια καταπληκτική εμπειρία, ο Κραουνάκης είναι ο δάσκαλός μου, μου έχει μάθει πολλά πράγματα. Χάρη σε εκείνον έχω αναπτύξει πράγματα τα οποία δεν ήξερα ότι υπήρχαν μέσα μου. Από το Σταμάτη μαθαίνεις πράγματα ακόμα και όταν δεν μιλά. Η πληροφορία είναι συνεχής. Του είμαι πολύ ευγνώμων για τις ευκαιρίες που μου έχει δώσει.

Θέλεις να μου πεις για την ιστορία του τραγουδιού σου «Δεν πειράζει»;
-Ήταν Φεβρουάριος του 2010, πλησιάζουν τα γενέθλιά μου και έχω 15 λεπτά στην τσέπη μου… Τι κάνω… λέω στον εαυτό μου «δεν πειράζει θα βρούμε μια άκρη». Κάθομαι, βλέπω την «περιουσία» μου, κατανοώ ότι δεν πρέπει να απελπιστώ και αρχίζω να γράφω το τραγούδι. Ήταν ένας τρόπος να παραμείνω ψύχραιμος, αισιόδοξος και δυνατός ψυχικά.

Δεν πειράζει, δεν πειράζει… τί σε πειράζει;
-Με πειράζει η αγένεια, το χτύπημα κάτω από τη μέση, η αρνητική ενέργεια. Θεωρώ ότι όσο χάλια και να είναι τα πράγματα η αρνητική ενέργεια δεν πρόκειται να τα κάνει καλύτερα.

Ευχαριστώ. Θέλεις να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας;
-Εγώ ευχαριστώ. Ένα μήνυμα...; Η καλύτερη αντίσταση είναι η αισιοδοξία.

Η σελίδα του Jerome στο artistbook.gr: www.artistbook.gr/JEROME

www.artistbook.gr
29/7/2011

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Αύγουστος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
123456
78910111213
1415

Θέατρο - Παραστάσεις

Άλλος για Survivor
1617181920
21222324252627
28293031
Αύγουστος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Ο μαγικός αυλός

Ο μαγικός αυλός | Κιβωτός

Ένα παιδικό παραμύθι με την συνοδεία μουσικής από τον συνθέτη κλασικής μουσικής, Αμαντεόυς Μότσαρτ, και κείμενα της Κάρμεν Ρουγγέρη. Μετά το πολύ επιτυχημένο ανέβασμα του "Κουρέα της Σεβίλλης" με μουσική του Τζοακίνο Ροσσίνι, ...
Manouchedrome Trio feat. Αlexis Stenakis

Manouchedrome Trio feat. Αlexis Stenakis | Κήπος Μεγάρου Μουσικής

Ο Αλέξης Στενάκης και το Manouchedrome Trio δίνουν ραντεβού στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής για τις 8 του Σεπτέμβρη. To Manouchedrome Trio και ο Αλέξης Στενάκης θα ταξιδέψουν το κοινό στη δεκαετία του 1930 παίζοντας βαλς, μπολερό, ...

Αρχη