ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-Ομάδα Casus Belli: Το ζήτημα της κοινωνικής καταπίεσης είναι διαχρονικό & ακόμη ανεπίλυτο.

Συνεντεύξεις
10/10/2013

Ads
Η ομάδα Casus Belli δημιουργήθηκε το 2010 και αποτελείται από τις Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Μαρίνα Νατιώτη, Ελίζα Πιτσικώνη. Φέτος, προστέθηκε και ένα καινούριο μέλος ο Μάριος Πλιάτσικας. Η ομάδα βαφτίστηκε έτσι τον Απρίλιο του 2012 με αφορμή την παρουσίαση της παράστασης-performance«Αναδρομή» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Πολιτικό θέατρο και νέοι-συνάντηση νέων καλλιτεχνών» στο θέατρο Eliart. Νωρίτερα, είχε ανεβάσει τις εξής παραστάσεις: «Νυκτόβια Ζώα» του Χουαν Μαγιόργκα σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ (θέατρο χώρος πολιτισμού @Ρουφ 2011),  «Φωνές» Βασισμένο σε αληθινές μαρτυρίες κακοποιημένων γυναικών (θέατρο χώρος πολιτισμού @Ρουφ 2011, θέατρο Eliart 2012) Φέτος τους συναντήσαμε στο θέατρο Eliart με την παράσταση Περί Υποταγής, το artistbook μίλησε μαζί τους.

Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.

Μαρίνα Νατιώτη:
Η παράστασή μας έχει τον τίτλο Περί Υποταγής, είναι μια παράσταση βασισμένη στην πλέον εμπεριστατωμένη κοινωνιολογική μελέτη της κ. Ποθητής Χαντζαρούλα «Σμιλεύοντας την Υποταγή». Η κ. Χαντζαρούλα ανέλυσε διεξοδικά το φαινόμενο της ψυχοκόρης στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, της εσωτερικής μετανάστευσης δηλαδή, και εγώ ιντριγκαρίστηκα από τις τόσο άγνωστες πτυχές του. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα απολύτως αποδεκτό κοινωνικά θεσμό που δημιουργήθηκε μέσα από τις συνθήκες εξαθλίωσης που υπήρχαν στη Ελλάδα και δη στην νησιωτική Ελλάδα. Μικρά κορίτσια στέλνονταν ως υπηρέτριες σε αστικά σπίτια στην Αθήνα, όπου παρέμεναν εκεί ως το γάμο τους. Και αντί για υπηρέτριες ανακαλύφθηκε μια ωραία λέξη –σελοφάν- «ψυχοκόρες». Γαλουχήθηκαν στη τέχνης της υποταγής και αυτό είναι κάτι που ακολούθησαν και στη μετέπειτα ζωή τους, το να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα, όσα οι άλλοι αποφάσισαν για αυτές. Η παράστασή μας δεν καταπιάνεται με τις ακραίες καταστάσεις εκμετάλλευσης και βίας οπού και σαφέστατα έχουν υπάρξει, όπως η περίπτωση της Σπυριδούλας, αλλά με το γεγονός ως γεγονός. Ανήλικα κορίτσια με τις ευλογίες της κοινωνίας υπηρετούσαν αστικές οικογένειες και αυτό από μόνο του είναι σοκαριστικό.

Πως αυτή η ιστορία που εκτυλίσσεται στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, μπορεί να είναι επίκαιρη σήμερα;

Aνδρονίκη Αβδελιώτη: Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να πω, πως το θέμα δεν είναι επίκαιρο, πως μιλάμε για τα παλιά και πως σήμερα αυτά δεν συμβαίνουν.
Δυστυχώς, όμως το θέμα της εκμετάλλευσης ενός ανθρώπου από έναν άλλο άνθρωπο είναι κάτι που απλά συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο θα υπάρχουν άνθρωποι. Όσο θα υπάρχουν κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες και καμία αντίδραση και αντίσταση, τόσο οι άνθρωποι θα είναι χωρισμένοι σε αυτούς που νομίζουν πως είναι καλύτεροι, που με εξαιρετικά ύπουλο και υπόγειο τρόπο σμιλεύουν την υποταγή κάνοντας τελικά τους άλλους να πιστέψουν πως η ζωή είναι έτσι και πως ο καθένας έχει ότι του αξίζει. Αν λοιπόν ο άνθρωπος δεν αποκτήσει αυτογνωσία και ευαισθησία το θέμα αυτό θα είναι επίκαιρο και μετά από 300 χρόνια.

Μαρίνα Νατιώτη: Η σιωπή ήταν χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής. Μεγάλες κοινωνικές ανισότητες υπήρχαν και αντιδράσεις δεν υπήρχαν. Ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνταν και νόμιζαν πως ήταν το φυσιολογικό. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Κάθε μέρα στερούμαστε και κάτι πιο πολύ. Υποτασσόμαστε χωρίς αντίσταση..

Ελίζα Πιτσικώνη: Το ζήτημα της κοινωνικής καταπίεσης είναι ένα ζήτημα κατεξοχήν διαχρονικό και ακόμη ανεπίλυτο. Όπως, στη μετεμφυλιακή Ελλάδα υπήρχαν ομάδες ανθρώπων με λιγότερα δικαιώματα και σε δυσχερή θέση  λόγω φτώχειας, έτσι και σήμερα υπάρχουν πολλές αντίστοιχες κατηγορίες που βιώνουν ανελευθερία και περιορισμό δικαιωμάτων για τον ίδιο λόγο. Σήμερα, μάλιστα αυτά τα φαινόμενα αγγίζουν και «προνομιούχες» ομάδες, όπως ανθρώπους με μόρφωση και εκπαίδευση.

Mάριος Πλιάτσικας: Το ζήτημα της δουλείας δυστυχώς ήταν, είναι και θα είναι επίκαιρο. Τα συντάγματα ανθρωποφαγικά και οι ανώτερες κοινωνικά τάξεις εξαθλιώνουν ολοένα και περισσότερο τις κατώτερες.

Τελικά η ζωή μας ορίζεται από εμάς;

Aνδρονίκη Αβδελιώτη: Δεν ορίζεται μόνο από εμάς. Είμαστε μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας. Ο τόπος που ζούμε, η οικογένεια μας, τυχαία γεγονότα, ένα ναι ή ένα όχι, γνωστοί ή άγνωστοι σε εμάς άνθρωποι, συνειδητά ή ασυνείδητα μπορεί να ορίσουν, αν όχι να καθορίσουν την πορεία μας στη ζωή. Από κει και πέρα έχει να κάνει με το πόσο δυνατός, αποφασιστικός και μαχητικός θα φανεί ο καθένας. Αν θα παλέψει ή θα μείνει στη σκιά να παρατηρεί της «μοίρας τα γραμμένα».

Μαρίνα Νατιώτη: Δυστυχώς, πολλές φορές όσο και αν θέλουμε να αλλάξουμε τις δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής μας οι κοινωνικό–οικονομικές συνθήκες μας εμποδίζουν. παρόλα αυτά δεν πρέπει να χάνουμε το σθένος μας αλλά πάντα να αντιστεκόμαστε.

Ελίζα Πιτσικώνη: Θέλω να πιστεύω πως ναι, εάν έχουμε την απαραίτητη θέληση που χρειάζεται για να ορίσουμε τη ζωή μας και φυσικά μπορούμε. Εάν έχεις γεννηθεί σε μια χώρα στερούμενος στοιχειώδη αγαθά, όπως η διατροφή, η παιδεία, τα ατομικά δικαιώματα δεν ξέρω πόσο εφικτό είναι.

Mάριος Πλιάτσικας: Στην πλειοψηφία οι άνθρωποι είμαστε δουλοπρεπείς. Δεν συνηθίζεται να ορίζουμε τη ζωή μας. Αυτό που συνηθίζεται δυστυχώς είναι να είμαστε θεατές μιας συνολικής εξαθλίωσης.

Το κοινό πως αντιδρά; Τι σας λένε;

Aνδρονίκη Αβδελιώτη: Από τα πιο συνηθισμένα που ακούμε είναι πως πολλοί αναγνωρίζουν στην Ελευθερία, την ψυχοκόρη, τη μητέρα, τη θεία, τη γιαγιά και διαπιστώνει κάνεις πως σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια έχει να σου αφηγηθεί μια τέτοια ιστορία.  Από την άλλη βλέπεις τον φόβο που υπάρχει μέσα στους ανθρώπους σε σχέση με την κατάσταση που ζούμε μήπως χρειαστεί ξανά να ζήσουμε κάτι αντίστοιχο.

Μαρίνα Νατιώτη: Αν και στην αρχή η επιλογή του θέματος μου φάνηκε πως ίσως να μην αφορά μεγάλη μερίδα του κόσμου. Τελικά διαψεύστηκα. Το κοινό ταυτίζεται. Παρακολουθεί την ιστορία με πολύ μεγάλη συγκέντρωση.

Ελίζα Πιτσικώνη: Αρκετοί  θεατές αναγνωρίζουν στην ηρωίδα κάποιο δικό τους πρόσωπο, και κάποιοι άλλοι ταυτίζονται με τις καταστάσεις που βιώνει , ακόμη και εάν δεν έχουν παρόμοια εμπειρία στο στενό τους περιβάλλον.
Mάριος Πλιάτσικας: Αυτό που σίγουρα αντιλαμβάνομαι είναι η συγκίνηση που προκαλεί το «Περί υποταγής». Το κοινό ταυτίζεται σε ένα επίπεδο με τη ζωή της ηρωίδας. Είναι η ίδια μας η χώρα.

Πείτε μας για την ομάδα CasusBelli. Πως δημιουργήθηκε;

Συναντηθήκαμε πρώτη φορά καλλιτεχνικά, όταν ανεβάσαμε την παράσταση «Νυκτόβια ζώα» στο χώρο πολιτισμού @Ρουφ το 2010. Ταιριάξαμε και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε, καθώς έχουμε κοινή αισθητική και οπτική πάνω στα πράγματα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Μελλοντικά σκοπεύουμε σίγουρα για την επομένη σεζόν να επαναλάβουμε την παράσταση «Περί Υποταγής». Ωστόσο, παράλληλα θα αρχίσουμε πρόβες για την καινούργια μας δουλειά.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ

www.artistbook.gr
18/4/2013

Σχόλια

0 σχόλια
* Απαιτούμενα πεδία
Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης

Ατζέντα

Ιούνιος - 2017
ΔευΤριΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
1234
567891011
12

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παιχνίδια εξουσίας

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
13

Θέατρο - Παραστάσεις

Η βεντάλια
Παρασκευή + 13

Μουσική - Συναυλίες

Γιάννης Χαρούλης
1415161718
19202122232425
2627282930
Ιούνιος - 2017

Ενημερωθείτε από το Artistbook

Μην χάσω

Φιλιώ Χαϊδεμένου - Καλοκαιρινή Περιοδεία

Φιλιώ Χαϊδεμένου - Καλοκαιρινή Περιοδεία | Θέατρο Ρεματιάς

Μία θεατρική παράσταση με αληθινές ιστορίες μία γυναίκας από τη Μικρά Ασία. Με την μοναδική Δέσποινα Μπεμπεδέλη, μαζί της ο Ζαχαρίας Καρούνης, τέσσερις εξαίρετοι ηθοποιοί και δυο σολίστες μουσικοί. Μετά την μεγάλη ανταπόκριση του ...
Γιώργος Κουτουλάκης -

Γιώργος Κουτουλάκης - "Από το ρεμπέτικο στο λαϊκό" | Πέραν - Το καφέ αμάν της πόλης

Ο Γιώργος Κουτουλάκης θα βρεθεί στη μουσική σκηνή του "Πέραν, το καφέ αμάν της πόλης". Οι βραδιές θα κυλήσουν σε ρεμπέτικο και λαϊκό ύφος, μαζί με τη Μαρία Δεναξά και τον Φώτη Τσορανίδη. Τις Παρασκευές του Ιουνίου, στο «Πέραν, το καφέ ...

Αρχη