24 Σεπτεμβρίου 2022

Ο χώρος της τέχνης, ο δικός σου χώρος!

468χ60 ROAS

ΕΙΔΑΜΕ: Σταμάτη Μορφονιό στο Μπαράκι της Διδότου (Φωτορεπορτάζ)

Πέμπτη. Μια μέρα πριν από την Παρασκευή δε λέω, αλλά όχι και η καλύτερη για βόλτα ή ξενύχτι μιας και δουλεύεις την επόμενη… Τι γίνεται όμως όταν αυτή σου την Πέμπτη την περνάς με πολλούς αγαπημένους φίλους που είχες καιρό να δεις, μιας και έχουμε καταφέρει να κάνουμε όλες μας τις μέρες να μοιάζουν Πέμπτες και το σημείο συνάντησης είναι το Μπαράκι της Διδότου και το live του Σταμάτη Μορφονιού; Τότε όλα αλλάζουν και γίνονται όμορφα.

Είναι περίεργο να θες να περιγράψεις ένα live, να μεταδώσεις πως πέρασες και να μετατρέπεται σε κάτι τόσο προσωπικό. Ε, ναι, τότε γίνεται μαγικό… Αυτό ακριβώς τελικά είναι και κάθε live του Σταμάτη Μορφωνιού. Μια προσωπική υπόθεση που την μοιράζεται μαζί σου. Όταν ο Σταμάτης ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο τραγούδι λέει στον κόσμο από σκηνής σα μικρό ντροπαλό παιδί, κατεβάζοντας τα μάτια «πόσο χαίρομαι που είστε εδώ, δε σας περίμενα…» δεν μπορείς παρά να νιώσεις κομμάτι της παρέας του. Μιας εξαιρετικής μπάντας που παίζει για σένα τραγούδια του Σταμάτη, αλλά και του Άσιμου, του Θανάση Παπακωνσταντίνου αλλά και την εξαιρετική διασκευή της Δραπετσώνας.

Επιλογές που σε παρασέρνουν αλλά και προσπαθούν να σε βάλουν σε σκέψεις. Δεν μπορεί εξάλλου να γίνει κάτι διαφορετικό από έναν άνθρωπο που γράφει «Μη ξεχνάτε τα παιδιά».
Αν ποτέ λοιπόν πάρει το αυτί σου για κάποιο live του Σταμάτη πήγαινε και μάλλον θα με θυμηθείς….

 

Δείτε επίσης

Είδαμε την παιδική Συρανό ντε Μπερζεράκ με τον Λευτέρη Ελευθερίου στο θέατρο Κάππα

Πάντα μια πρόσκληση είναι ευχάριστη, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για θεατρική βόλτα…

Μια τέτοια δεχτήκαμε κι εμείς την προηγούμενη Κυριακή. Πρόσκληση στην πρεμιέρα της παιδικής θεατρικής παράστασης Συρανό ντε Μπερζεράκ από την παιδική σκηνή του Ηλία Καρελά.

Φωτορεπορτάζ: Ξανά 1999 στην Τεχνόπολη

2019-1999 είκοσι χρόνια πίσω. Μια χρονιά που μας σημάδεψε. Μια χρονιά που σημάδεψε και εμένα προσωπικά με τον καταστροφικό σεισμό τους Σεπτέμβρη. Και τελικά αυτός ο σεισμός κατάφερε να αφήσει μια πικρή γεύση για τη χρονιά εκείνη. Η μνήμη όμως ανακαλείται από εικόνες, μυρωδιές, μουσικές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Μετάβαση στο περιεχόμενο